Och mensen toch. Wat was het fijn hè? Het Pinksterweekend. Zonovergoten.
Ik denk dat ik niemand ken die geen fijn weekend heeft gehad.
Een boude stelling, klopt. Maar ik gooi hem er toch in.
Wat wij zoal deden? Nou, van alles. En nog wat.
Vrijdagavond vond de aftrap van ons persoonlijke barbecueseizoen plaats. Op een heuse wegwerpbarbecue. Wij zijn niet van die enorme braders die kilo's vlees achter de huig wegduwen. Bovendien geeft het vooral gedoe, zo'n barbeknoei. Eerst sta je in de keuken van alles voor te bereiden, vervolgens ben je buiten aan het klooien met de elementen en ten slotte staat moeder-de-vrouw de zooi af te soppen omdat vader-de-man op het kleinste kamertje in gevecht is met weer andere elementen.
Maar soms moet het gewoon. Barbecueën. Als je ruikt dat de hele buurt in de weer is met houtskool en en briketten wil je zelf ook. Ik wel althans.
De wegwerpbarbecue was daarom voor lange tijd een acceptabel alternatief. Wel de lusten, zo weinig mogelijk lasten. En dat er nu een gat zit in het huishoudtrapje en een brandplek in de tafel nemen we voor lief. Want waar laat je die krengen hè?
Toch zagen we vrijdagavond het licht. Vrij letterlijk. Doordat het nogal waaide laaiden de vlammen in onze tuin hoog op. Een inferno was er niks bij. Wegwerpbarbecue werd wegwaaibarbecue. De visjes kenden een verkoold vel. "Ik ben om!" sprak Sjoerd legendarische woorden. "Morgen gaan we een fatsoenlijke barbecue halen. Dit kan zo niet langer."
Halleluja. En de Weber geschiedde.
Dan vierden we nog de 59-jarige verjaardag van mijn moeder. Op een Ransdaalse camping, met kersenvlaai onder de luifel van de camper. En met uitzicht op een heuvel waar zich voor onze ogen de film Watership Down voltrok. Prachtig. Even later waren we ook nog getuigen van Missing in Action, want Memorial Day en Margraten just around the corner. Maak mee, maak mee.
Alhoewel het hoogtepunt toen nog moest komen. Daarvoor moesten we naar Vijlen. Naar boscafé 't Hijgend Hert om precies te zijn. Godallemachtig. Dat wat een beproeving. Zeker als je lontje toch net wat korter is dan het anders ook al is. Er waren véél woudlopers daar. Jonge woudlopers, oude woudlopers. Op bergschoenen. In korte broeken. Met singletjes aan. En anderszins te veel zichtbaar lillend vlees. En dat wilde allemaal iets gebruiken. Waardoor je noodgedwongen bij elkaar aan tafel moest kruipen. Heel gezellig. Als je ervan houdt. In een goedbedoelde poging de beste plek van het terras te bemachtigen besloot mijn moeder er een soort stoelendanswedstrijd van te maken en van het ene zitje naar het andere te trekken. Het was haar verjaardag. Het stoom kwam uit mijn oren. De klassieker "Ik doe dit voor jou hoor!" werd uit de hoge hoed getrokken en daarmee was alles weer goed. Wij teren op familietradities. En kibbelen om het kibbelen.
Uit het Boer Zoekt Vrouw-gezin waar we uiteindelijk bij aan tafel belandden was alle levenslust namelijk compleet weggevloeid. Pa en moe van in de zeventig en hun sullige zoon van in de dertig? veertig? zaten stilzwijgend naast elkaar in het gelid. Te wachten op de serveerster. Die ze maar niet opmerkte. Terwijl wij allang en breed de fles rosé onthoofd hadden. Toen pa dan toch eindelijk de bestelling doorgaf volgde de genadeklap. "Twee Westmalle en hij unne limonade", wijzend op zijn zoon. Het zonder blikken of blozen "Bedoelt u ranja of Fanta?" van de Limburgse serveerdeerne dat daarop volgde was pijnlijk komisch.
Nou, en om het af te toppen was er vandaag de juiste mix van goed gezelschap, flessenvoetbal in de tuin, funritjes naar de baronesse, aardbeienvlaai, poffertjes, chips en chocola. En zelfgemaakte pastasalades. Let wel, nadat ik de kortste nacht in de geschiedenis maakte en in de ochtend evengoed alweer mijn 14 rondje met Evy liep.
28 mei 2012
25 mei 2012
On the road
Sinds ik Keane drie jaar geleden min of meer toevallig op Pinkpop zag ben ik de band steeds meer gaan waarderen. Met name hun album Perfect Symmetrie heb ik grijs gedraaid. Stuk voor stuk pareltjes.
Ik keek dan ook reikhalzen uit naar de release van Strangeland. Alleen was op het moment suprême mijn iTunestegoed niet toereikend. De ironie. En nee ik ga niet illegaal downloaden. Die mannen doen ook maar gewoon hun werk waar ze geld mee verdienen.
Inmiddels heb ik het album op volstrekt legale wijze binnengehengeld. En ik ben in het geheel niet teleurgesteld!
Natuurlijk moet je altijd even wennen aan nieuwe liedjes. Maar er zat ook meteen een favoriet tussen. Al bij de eerste tonen wist ik, dit wordt mijn liedje!
Het past precies bij hoe ik me op het moment voel.
Vrolijk, opzwepend, met een goed gemoed. En dan past de tekst me ook nog als een jasje.
Er zijn altijd vrienden, onderweg op je pad.
Die je rugzak even van je overnemen als hij te zwaar wordt.
De ene keer ben jij de vriend die draagt.
De andere keer degene die gedragen wordt.
Maar het is goed.
Je komt elkaar altijd wel tegen.
Onderweg.
Ik keek dan ook reikhalzen uit naar de release van Strangeland. Alleen was op het moment suprême mijn iTunestegoed niet toereikend. De ironie. En nee ik ga niet illegaal downloaden. Die mannen doen ook maar gewoon hun werk waar ze geld mee verdienen.
Inmiddels heb ik het album op volstrekt legale wijze binnengehengeld. En ik ben in het geheel niet teleurgesteld!
Natuurlijk moet je altijd even wennen aan nieuwe liedjes. Maar er zat ook meteen een favoriet tussen. Al bij de eerste tonen wist ik, dit wordt mijn liedje!
Het past precies bij hoe ik me op het moment voel.
Vrolijk, opzwepend, met een goed gemoed. En dan past de tekst me ook nog als een jasje.
Er zijn altijd vrienden, onderweg op je pad.
Die je rugzak even van je overnemen als hij te zwaar wordt.
De ene keer ben jij de vriend die draagt.
De andere keer degene die gedragen wordt.
Maar het is goed.
Je komt elkaar altijd wel tegen.
Onderweg.
23 mei 2012
I-renne
Ach wat. Ik emmer gewoon nog even door over mijn meest recente levensinvulling. Een obsessie moet immers genoeg aandacht krijgen om een obsessie te blijven nietwaar. Hij mag onder geen beding verwaarloosd worden!
Dat rennen dus. Dat lukt heel aardig. Het botert wel, tussen Evy en mij. Al vier weken op rij gaan we drie keer per week op pad samen. Meestal op maandag, woensdag en vrijdag. Ons rondje voert door de wijk, langs het water, we pikken een stukje natuurgebied mee, passeren nog even de jachthaven en keren vervolgens moe maar voldaan terug op het nest. Vier kilometer zijn we dan onderweg. Dat was de afgelopen tijd precies ver genoeg maar ik vermoed dat ik er vanaf overmorgen een lusje bij moet verzinnen. Omdat de verhouding hardlopen versus wandelen steeds meer uit balans raakt en ik domweg meer meters wegzet.
Tijdens het lopen tettert Evy bij tijd en wijle gezellig in mijn oren, tussen de liedjes door. Dat we al over de helft zijn, dat ik het goed doe (al heeft ze het me als een worst voorgehouden woord 'fier' nog geen een keer in de bek genomen!), dat ik na afloop moet stretchten, dat ik kan trainen met een hartslagmeter en dat ik vooral moet investeren in goede loopschoenen.
Die hartslagmeter had ik nog wel liggen, ergens uit een grijs fysioverleden. Het vergde niet meer dan een nieuw batterijtje en het ding klopte weer. Hoe ik de gemeten waardes moet interpreteren weet ik eigenlijk niet. Het zal wel goed zijn. En nu heb ik in elk geval eens een deugdelijk gespreksonderwerp met de fysioman in het ziekenhuis. Ik heb er nu al zin in.
Dat investeren in goede schoenen klonk me als muziek in de oren. Ik investeer graag. In mezelf en de economie. Aan mij zal het allemaal niet liggen hoor, die hele eurocrisis. Geld moet rollen. En rijden. En sinds kort dus ook rennen.
Vriend P. raadde me aan om eens een bezoek te brengen aan een gespecialiseerde hardloopwinkel in onze provinciehoofdstad. Hij was er zelf ook geweest en meer dan tevreden over de geleverde adviezen, getuige zijn aangeschafte looptenue. Aan P. zal het ook allemaal niet liggen, die eurocrisis. Alleen jammer dat hij net daarna een blessure opliep. Zul je net zien.
Zodoende toog ik gisteren naar Maastricht. Om Ron eens een kundige blik te laten werpen op mijn loop. Toen ik mijn kekke Nike's tevoorschijn haalde verscheen er een diepe frons in zijn voorhoofd. Dat was natuurlijk geen porem. Nul demping, zero steun en met name de rechter hak was al een flink eindje naar binnen ingezakt. Dit was bidden om blessures. Toch moest ik ze nog eens aantrekken en ermee op de loopband gaan staan. Terwijl Ron het tempo van de band opschroefde en ik mijn best deed niet onderuit te gaan werden mijn voeten van achteren gefilmd. Op het tv-scherm voor me zag ik even later vertraagd afgespeeld hoe ik neerkom en afrol. Noem me een nerd maar ik vind dat cool.
Tot mijn eigen verbazing bleek ik het nog wel aardig te doen. Ik was in elk geval geen Phoebe. Wel was zichtbaar dat ik met name rechts in zekere mate overproneer. Al bleek dat ook al uit mijn oude loopschoenen. Bij overpronatie kantelt je voet overmatig naar binnen wat weer vervelende gevolgen kan hebben voor knieën en heupen. Gelukkig is zo'n euvel eenvoudig te verhelpen door schoenen te dragen die extra steun bieden aan de binnenkant van de voet.
Het derde paar dat ik paste bleek voor mijn voeten gemaakt. Een versmalde leest maar een lengtemaat groter dan normaal. En met gel. Altijd al wilde ik Asics gel. En nu heb ik ze!
Goed. Ze zijn te lelijk om los te lopen maar dat boeit niet. Ze zitten als gegoten en gaan als de brandweer.
Dat rennen dus. Dat lukt heel aardig. Het botert wel, tussen Evy en mij. Al vier weken op rij gaan we drie keer per week op pad samen. Meestal op maandag, woensdag en vrijdag. Ons rondje voert door de wijk, langs het water, we pikken een stukje natuurgebied mee, passeren nog even de jachthaven en keren vervolgens moe maar voldaan terug op het nest. Vier kilometer zijn we dan onderweg. Dat was de afgelopen tijd precies ver genoeg maar ik vermoed dat ik er vanaf overmorgen een lusje bij moet verzinnen. Omdat de verhouding hardlopen versus wandelen steeds meer uit balans raakt en ik domweg meer meters wegzet.
Tijdens het lopen tettert Evy bij tijd en wijle gezellig in mijn oren, tussen de liedjes door. Dat we al over de helft zijn, dat ik het goed doe (al heeft ze het me als een worst voorgehouden woord 'fier' nog geen een keer in de bek genomen!), dat ik na afloop moet stretchten, dat ik kan trainen met een hartslagmeter en dat ik vooral moet investeren in goede loopschoenen.
Die hartslagmeter had ik nog wel liggen, ergens uit een grijs fysioverleden. Het vergde niet meer dan een nieuw batterijtje en het ding klopte weer. Hoe ik de gemeten waardes moet interpreteren weet ik eigenlijk niet. Het zal wel goed zijn. En nu heb ik in elk geval eens een deugdelijk gespreksonderwerp met de fysioman in het ziekenhuis. Ik heb er nu al zin in.
Dat investeren in goede schoenen klonk me als muziek in de oren. Ik investeer graag. In mezelf en de economie. Aan mij zal het allemaal niet liggen hoor, die hele eurocrisis. Geld moet rollen. En rijden. En sinds kort dus ook rennen.
Vriend P. raadde me aan om eens een bezoek te brengen aan een gespecialiseerde hardloopwinkel in onze provinciehoofdstad. Hij was er zelf ook geweest en meer dan tevreden over de geleverde adviezen, getuige zijn aangeschafte looptenue. Aan P. zal het ook allemaal niet liggen, die eurocrisis. Alleen jammer dat hij net daarna een blessure opliep. Zul je net zien.
Zodoende toog ik gisteren naar Maastricht. Om Ron eens een kundige blik te laten werpen op mijn loop. Toen ik mijn kekke Nike's tevoorschijn haalde verscheen er een diepe frons in zijn voorhoofd. Dat was natuurlijk geen porem. Nul demping, zero steun en met name de rechter hak was al een flink eindje naar binnen ingezakt. Dit was bidden om blessures. Toch moest ik ze nog eens aantrekken en ermee op de loopband gaan staan. Terwijl Ron het tempo van de band opschroefde en ik mijn best deed niet onderuit te gaan werden mijn voeten van achteren gefilmd. Op het tv-scherm voor me zag ik even later vertraagd afgespeeld hoe ik neerkom en afrol. Noem me een nerd maar ik vind dat cool.
Tot mijn eigen verbazing bleek ik het nog wel aardig te doen. Ik was in elk geval geen Phoebe. Wel was zichtbaar dat ik met name rechts in zekere mate overproneer. Al bleek dat ook al uit mijn oude loopschoenen. Bij overpronatie kantelt je voet overmatig naar binnen wat weer vervelende gevolgen kan hebben voor knieën en heupen. Gelukkig is zo'n euvel eenvoudig te verhelpen door schoenen te dragen die extra steun bieden aan de binnenkant van de voet.
Het derde paar dat ik paste bleek voor mijn voeten gemaakt. Een versmalde leest maar een lengtemaat groter dan normaal. En met gel. Altijd al wilde ik Asics gel. En nu heb ik ze!
Goed. Ze zijn te lelijk om los te lopen maar dat boeit niet. Ze zitten als gegoten en gaan als de brandweer.
21 mei 2012
Home Sweet Home 3 - toon je troon
Vandaag werp ik een blik in onze hal en de wc. Toon mij uw troon en ik zeg wie u bent.
Afgelopen weekend kregen we ons Niels weer even over de vloer. Ons Niels is onze heilig klusgod. Dankzij zijn inspanningen en expertise verhuisden we bijna drie jaar geleden koud twee weken nadat we de sleutel van ons huis kregen overhandigd.
Een meetkundig stommigheidje van de tegelboer, waar ik me al aan erger zolang we hier wonen, was het feit dat de mat bij de voordeur niet bíj de voordeur kon liggen. Waar hij wel hoort. Maar het paste niet. Net niet. De voordeur liep namelijk vast op de mat zodra je hem wilde openen. Zodoende lag hij noodgedwongen haaks op de muur waar de lichtschakelaars en een stopcontact zijn geplaatst. Geen optie voor een pietlut als ik.
Maar Niels kwam, zag en overwon. Hij opereerde de loodzware voordeur uit zijn scharnieren en bewerkte de onderkant behoedzaam met de schaaf. Ook bracht hij nog enkele likjes grondverf aan om het af te toppen en hoppa. Deur er weer in, mat ervoor en klaar.
In de tijd dat de grondverf zich een weg zoog door het hardhout haalde Niels zijn superboor tevoorschijn. De enige schilderijrail die Sjoerd zelf in dit huis aan de muur heeft gemonteerd hing helaas een beetje scheef. Wat het recht ophangen van schilderijen tot een kunstvorm op zich had verheven. Geen optie voor een pietlut als ik.
De rvs kapstok komt van Trendhopper. Op de ombouw van de vloerverwarming staan mandjes van de Hema.
De muur tussen kantoor en keuken leende zich in mijn ogen uitstekend voor een enorme spiegel. We vonden hem bij Sijben. Een keer raden wie hem - een poos geleden alweer - ophing...
Geïnspireerd door niets minder dan de sfeervolle mds-kamer in mijn eigenste ziekenhuis ging ik op zoek naar een tijdschriftenrek voor aan de muur op de wc. Want van die her en der rondslingerende magazines werd ik een beetje iebel. Geen optie voor een...
Ik pleegde er zelfs een telefoontje om naar de facilitaire afdeling van het UMCU. Waar zij toch dat rek vandaan hadden, want ik had me inmiddels een scheel oog gezocht op internet. Het rek ik kwestie bleek van Twinco te zijn, alleen was het een slag groter dan ik zocht. Gelukkig bestond er ook een kleiner formaat en kocht ik het mijne hier.
Waar het boren in tegels mij op voorhand buikpijn bezorgt (als ze maar niet barsten!) rammelde Niels zonder met zijn ogen te knipperen noch de wandtegels naar de gallemiezen te helpen vier keurige gaatjes in de muur. Plugjes, schroefjes. En LINDA. Ik ben een gelukkig mens.
Gastendoekjes, Corneille en geurstokjes.
En het armoedige resultaat van de hele ruimte in een foto te willen vangen. Blijkt niet te kunnen.
Toch zit ik er graag. Het is een fijn kleinste kamertje met een heerlijke doos, ontworpen door niemand minder dan Philippe Starck. Daarmee wordt iedere drol design.
Afgelopen weekend kregen we ons Niels weer even over de vloer. Ons Niels is onze heilig klusgod. Dankzij zijn inspanningen en expertise verhuisden we bijna drie jaar geleden koud twee weken nadat we de sleutel van ons huis kregen overhandigd.
Een meetkundig stommigheidje van de tegelboer, waar ik me al aan erger zolang we hier wonen, was het feit dat de mat bij de voordeur niet bíj de voordeur kon liggen. Waar hij wel hoort. Maar het paste niet. Net niet. De voordeur liep namelijk vast op de mat zodra je hem wilde openen. Zodoende lag hij noodgedwongen haaks op de muur waar de lichtschakelaars en een stopcontact zijn geplaatst. Geen optie voor een pietlut als ik.
Maar Niels kwam, zag en overwon. Hij opereerde de loodzware voordeur uit zijn scharnieren en bewerkte de onderkant behoedzaam met de schaaf. Ook bracht hij nog enkele likjes grondverf aan om het af te toppen en hoppa. Deur er weer in, mat ervoor en klaar.
In de tijd dat de grondverf zich een weg zoog door het hardhout haalde Niels zijn superboor tevoorschijn. De enige schilderijrail die Sjoerd zelf in dit huis aan de muur heeft gemonteerd hing helaas een beetje scheef. Wat het recht ophangen van schilderijen tot een kunstvorm op zich had verheven. Geen optie voor een pietlut als ik.
De rvs kapstok komt van Trendhopper. Op de ombouw van de vloerverwarming staan mandjes van de Hema.
De muur tussen kantoor en keuken leende zich in mijn ogen uitstekend voor een enorme spiegel. We vonden hem bij Sijben. Een keer raden wie hem - een poos geleden alweer - ophing...
Geïnspireerd door niets minder dan de sfeervolle mds-kamer in mijn eigenste ziekenhuis ging ik op zoek naar een tijdschriftenrek voor aan de muur op de wc. Want van die her en der rondslingerende magazines werd ik een beetje iebel. Geen optie voor een...
Ik pleegde er zelfs een telefoontje om naar de facilitaire afdeling van het UMCU. Waar zij toch dat rek vandaan hadden, want ik had me inmiddels een scheel oog gezocht op internet. Het rek ik kwestie bleek van Twinco te zijn, alleen was het een slag groter dan ik zocht. Gelukkig bestond er ook een kleiner formaat en kocht ik het mijne hier.
Waar het boren in tegels mij op voorhand buikpijn bezorgt (als ze maar niet barsten!) rammelde Niels zonder met zijn ogen te knipperen noch de wandtegels naar de gallemiezen te helpen vier keurige gaatjes in de muur. Plugjes, schroefjes. En LINDA. Ik ben een gelukkig mens.
Gastendoekjes, Corneille en geurstokjes.
En het armoedige resultaat van de hele ruimte in een foto te willen vangen. Blijkt niet te kunnen.
Toch zit ik er graag. Het is een fijn kleinste kamertje met een heerlijke doos, ontworpen door niemand minder dan Philippe Starck. Daarmee wordt iedere drol design.
20 mei 2012
Van toen ik nog onverschrokken was
Na het achtereenvolgens vieren van een mooi communiefeest, een heerlijk dagje bivakkeren in onze hoofdstad en een voldane dag klusjes klaren in en om het huis, lijkt het me vandaag een mooie moment om te vertellen over de brug die ik ooit bedwong. Niet dat daar een directe aanleiding toe is maar ik moest er ineens aan denken. Want met terugwerkende kracht was het me nogal wat. Ook al vond ik het toen de normaalste zaak van de wereld.
Het zal in de vorige eeuw zijn geweest dat mijn vader speelde met het idee om een teambuildingsdinges te beginnen. Sportieve activiteiten organiseren om het samenwerken tussen groepen mensen te bevorderen. Kompas lezen, de route zoeken met behulp van coördinaten en een landkaart, vlotten bouwen, touwbruggen maken, abseilen. Dat werk. Hij deed dat al deels voor de kost maar het leek hem leuk om dat ook in zijn vrije tijd wat uit te bouwen. Voor sportverenigingen bijvoorbeeld.
In mij vond hij een enthousiast maatje. Ik vond het wel grappig om op zaterdag wat in mijn oude kleren commandootje te spelen. Beetje trampelen door de modder, wat frotten met hompen touw en mijn vader assisteren bij het abseilen. Hij stond boven de mensen van de rand van een brug af te praten, ik hield beneden het remtouw in de smiezen. We waren een goed team.
Als vanzelfsprekend onderging mijn eigen volleybalteam destijds ook een keer een teambuildingsweekend. En mijn vader had bedacht dat er meer jolijt aan zo'n joekel van een brug valt te behalen dan er louter van abseilen. Zo kun je er bijvoorbeeld ook doorheen. Serieus. Hoe denk je dat zo'n ding gebouwd is en onderhouden wordt? Daar moe(s)ten ook ooit mensen bij.
Middels het beklimmen van een lang, gammel trapje aan de binnenkant van het uiteinde van de brug kom je op een smal platform uit. Een aanpalend nauw gat geeft vervolgens toegang tot het binnenste van de brug. Het is er pikdonker, je kunt er amper rechtop staan, links en rechts van je voel je zanderige muren, het ruikt er vochtig en muf. Boven je hoofd denderen duizenden wielen van alle passerende auto's en vrachtwagens. Je bevindt je aan de onderkant van het wegdek. Een aparte gewaarwording. Toch begint het dan pas. Want de brug in kwestie telt 510 meters. En als gezegd is het er aardedonker. Je ziet echt geen hand voor ogen. Dus doe je alles op de tast. 510 Ellendige meters lang. In de wetenschap dat je alleen maar vooruit kunt. Want het is er domweg te smal om je om te keren.
Voor iedereen die eens letterlijk wil ervaren hoe het er 'aan het eind van de tunnel' uitziet is dit een aanrader. Maar toch ben je er dan nog niet. Je moet immers nog terug... In principe kan dat via dezelfde uitgekauwde weg maar het is veel spannender om de alternatieve route te kiezen. Namelijk via het wiebelige, waaierige werkmansbruggetje aan de buitenkant náást de donkere onder-het-wegdek tunnel. Het hangt als het ware aan de onderkant van het wegdek en is gemaakt van simpele ijzeren roosters waar je lekker doorheen kunt kijken zodat je op grote hoogte goed ziet wat er zich beneden je afspeelt. De laffe leuning waarmee het geheel is afgezet zit te los om vast te pakken dus feitelijk schravel je met je rug tegen de brug en de blik op oneindig zijwaarts terug richting het beginpunt. Wederom 510 eindeloze meters lang en onderwijl een brede rivier en dito kanaal overstekend. Met in je hoofd het mantra 'niet naar beneden kijken, niet naar beneden kijken'.
Dat deed ik dus. In mijn eentje! Echt, ik heb zelden zoiets engs gedaan als dat.
Gelukkig houden we er tegenwoordig allemaal andere hobby's op na.
Nota bene: don't try this at home.
Het zal in de vorige eeuw zijn geweest dat mijn vader speelde met het idee om een teambuildingsdinges te beginnen. Sportieve activiteiten organiseren om het samenwerken tussen groepen mensen te bevorderen. Kompas lezen, de route zoeken met behulp van coördinaten en een landkaart, vlotten bouwen, touwbruggen maken, abseilen. Dat werk. Hij deed dat al deels voor de kost maar het leek hem leuk om dat ook in zijn vrije tijd wat uit te bouwen. Voor sportverenigingen bijvoorbeeld.
In mij vond hij een enthousiast maatje. Ik vond het wel grappig om op zaterdag wat in mijn oude kleren commandootje te spelen. Beetje trampelen door de modder, wat frotten met hompen touw en mijn vader assisteren bij het abseilen. Hij stond boven de mensen van de rand van een brug af te praten, ik hield beneden het remtouw in de smiezen. We waren een goed team.
Als vanzelfsprekend onderging mijn eigen volleybalteam destijds ook een keer een teambuildingsweekend. En mijn vader had bedacht dat er meer jolijt aan zo'n joekel van een brug valt te behalen dan er louter van abseilen. Zo kun je er bijvoorbeeld ook doorheen. Serieus. Hoe denk je dat zo'n ding gebouwd is en onderhouden wordt? Daar moe(s)ten ook ooit mensen bij.
Middels het beklimmen van een lang, gammel trapje aan de binnenkant van het uiteinde van de brug kom je op een smal platform uit. Een aanpalend nauw gat geeft vervolgens toegang tot het binnenste van de brug. Het is er pikdonker, je kunt er amper rechtop staan, links en rechts van je voel je zanderige muren, het ruikt er vochtig en muf. Boven je hoofd denderen duizenden wielen van alle passerende auto's en vrachtwagens. Je bevindt je aan de onderkant van het wegdek. Een aparte gewaarwording. Toch begint het dan pas. Want de brug in kwestie telt 510 meters. En als gezegd is het er aardedonker. Je ziet echt geen hand voor ogen. Dus doe je alles op de tast. 510 Ellendige meters lang. In de wetenschap dat je alleen maar vooruit kunt. Want het is er domweg te smal om je om te keren.
Voor iedereen die eens letterlijk wil ervaren hoe het er 'aan het eind van de tunnel' uitziet is dit een aanrader. Maar toch ben je er dan nog niet. Je moet immers nog terug... In principe kan dat via dezelfde uitgekauwde weg maar het is veel spannender om de alternatieve route te kiezen. Namelijk via het wiebelige, waaierige werkmansbruggetje aan de buitenkant náást de donkere onder-het-wegdek tunnel. Het hangt als het ware aan de onderkant van het wegdek en is gemaakt van simpele ijzeren roosters waar je lekker doorheen kunt kijken zodat je op grote hoogte goed ziet wat er zich beneden je afspeelt. De laffe leuning waarmee het geheel is afgezet zit te los om vast te pakken dus feitelijk schravel je met je rug tegen de brug en de blik op oneindig zijwaarts terug richting het beginpunt. Wederom 510 eindeloze meters lang en onderwijl een brede rivier en dito kanaal overstekend. Met in je hoofd het mantra 'niet naar beneden kijken, niet naar beneden kijken'.
Dat deed ik dus. In mijn eentje! Echt, ik heb zelden zoiets engs gedaan als dat.
Gelukkig houden we er tegenwoordig allemaal andere hobby's op na.
Nota bene: don't try this at home.
15 mei 2012
Gekkigheid
Gekkigheid mensen. Wat ik vandaag deed.
Tegen al mijn reinheidsprincipes en smetvreesfobieën in toog ik naar: de kringloop. En dan niet om eens te beginnen voorzichtig naar een winkel, nee ik maakte meteen een rondreis door de provincie om er vier aan te doen. Zo ben ik hè. Alles of niks.
Nieuwsgierig geworden door verschillende blogsters-met-kringloophobby die ik tegenwoordig lees wilde ik zelf ook eens de ervaring ondergaan. Schuimen en schatten vinden!
De grootste uitdaging bleek hem in eerste instantie te zitten in het vinden van de juiste locaties. Want ze liggen meestal nogal achteraf, die gare romneyloodsen vol ouwe meuk, op onbestemde bedrijventerreinen zonder deugdelijke nummering. Zodoende plakte ik er noodgedwongen meteen een nieuwe hippe hobby aan vast; geocaching. Niks is mij te gek.
Nou, dat is ook niet helemaal waar. Want ik blijk toch nog wel een beginneling hoor, op het thrifty treasures-vlak. Het komt allemaal nog vrij stijfjes over, zoals ik me tussen de rijkelijk uitgestalde waren manoeuvreer. Bang om iets aan te raken, dan wel omver te maaien. Dwangmatig ademend door de mond vanwege die typische geur die vintage met zich meebrengt. Vooral kijkend met de ogen, zoals mijn moeder mij vroeger al leerde. Ik pas het eindelijk toe mam.
Er kruiste behoorlijk wat leuks mijn pad. Vrolijke sapkannen, guitige glaasjes, mooie borden, een kekke klok. Allemaal voor een prikkie. Maar dan neemt plots mijn verstandige stem het over. En gaat lopen vragen of ik het allemaal wel nódig heb. Want wat moet ik sec genomen met een sapkan? En heb ik niet laatst overbodig glaswerk rücksichtslos weg gemieterd? En de klok, waar ga je die dan ophangen? En loopt hij nog wel? Ja nee, zo is de lol er snel af.
Tot ik bij de boeken begon te neuzen. In tegenstelling tot gedragen kleren en oude koekblikken mét kruimelresten erin (gadver!) ruiken oude boeken lekker. Met mijn ogen scande ik de schappen, van links naar rechts, van boven naar beneden. En toen maakte mijn hart een sprongetje. Mijn goede oog bleef steken op een puntgave versie van het kinderboek dat ik vroeger letterlijk heb verslonden. Vrouwtje Vertel-Maar van Lea Smulders. Met daarin het befaamde Versje van Flipje Verschuur. Dat ik als drie jarige prengel kon reciteren alsof ik zelf bedacht had. Zoete herinneringen. Alleen al daarom besloot ik het boek mee te nemen. En omdat er een kaft omheen zat, en zodat ik nu weet hoe het rijmpje van de groenteman afloopt. Die bladzijde is namelijk op onverklaarbare wijze uit het oude boek verdwenen. Ligt vast naast de kaft.
Ach, en toen besloot ik ook maar deze twee boekjes mee te nemen. Gewoon voor de leuk. En de insiders. :-)
Tegen al mijn reinheidsprincipes en smetvreesfobieën in toog ik naar: de kringloop. En dan niet om eens te beginnen voorzichtig naar een winkel, nee ik maakte meteen een rondreis door de provincie om er vier aan te doen. Zo ben ik hè. Alles of niks.
Nieuwsgierig geworden door verschillende blogsters-met-kringloophobby die ik tegenwoordig lees wilde ik zelf ook eens de ervaring ondergaan. Schuimen en schatten vinden!
De grootste uitdaging bleek hem in eerste instantie te zitten in het vinden van de juiste locaties. Want ze liggen meestal nogal achteraf, die gare romneyloodsen vol ouwe meuk, op onbestemde bedrijventerreinen zonder deugdelijke nummering. Zodoende plakte ik er noodgedwongen meteen een nieuwe hippe hobby aan vast; geocaching. Niks is mij te gek.
Nou, dat is ook niet helemaal waar. Want ik blijk toch nog wel een beginneling hoor, op het thrifty treasures-vlak. Het komt allemaal nog vrij stijfjes over, zoals ik me tussen de rijkelijk uitgestalde waren manoeuvreer. Bang om iets aan te raken, dan wel omver te maaien. Dwangmatig ademend door de mond vanwege die typische geur die vintage met zich meebrengt. Vooral kijkend met de ogen, zoals mijn moeder mij vroeger al leerde. Ik pas het eindelijk toe mam.
Er kruiste behoorlijk wat leuks mijn pad. Vrolijke sapkannen, guitige glaasjes, mooie borden, een kekke klok. Allemaal voor een prikkie. Maar dan neemt plots mijn verstandige stem het over. En gaat lopen vragen of ik het allemaal wel nódig heb. Want wat moet ik sec genomen met een sapkan? En heb ik niet laatst overbodig glaswerk rücksichtslos weg gemieterd? En de klok, waar ga je die dan ophangen? En loopt hij nog wel? Ja nee, zo is de lol er snel af.
Tot ik bij de boeken begon te neuzen. In tegenstelling tot gedragen kleren en oude koekblikken mét kruimelresten erin (gadver!) ruiken oude boeken lekker. Met mijn ogen scande ik de schappen, van links naar rechts, van boven naar beneden. En toen maakte mijn hart een sprongetje. Mijn goede oog bleef steken op een puntgave versie van het kinderboek dat ik vroeger letterlijk heb verslonden. Vrouwtje Vertel-Maar van Lea Smulders. Met daarin het befaamde Versje van Flipje Verschuur. Dat ik als drie jarige prengel kon reciteren alsof ik zelf bedacht had. Zoete herinneringen. Alleen al daarom besloot ik het boek mee te nemen. En omdat er een kaft omheen zat, en zodat ik nu weet hoe het rijmpje van de groenteman afloopt. Die bladzijde is namelijk op onverklaarbare wijze uit het oude boek verdwenen. Ligt vast naast de kaft.
Ach, en toen besloot ik ook maar deze twee boekjes mee te nemen. Gewoon voor de leuk. En de insiders. :-)
14 mei 2012
De papieren bruiloft
Het leven is een feest, je moet alleen zelf de slingers ophangen.
Het leven is een feest, dus laten we het vieren!
Vandaag vierden we onze tweede trouwdag.
Volgens de terminologie hangt die samen met papier. Vraag me niet waarom.
Wij besloten het op onze eigen manier aan te pakken.
Met een fles zalige Chardonnay bij ondergaande zon met uitzicht over het water en in de verte de contouren van de stad.
Met een subliem etentje op steenworp afstand van huis. Werkelijk, nu hoef ik echt nooit meer op vakantie.
Met pretogen en kwinkslagen.
En de conclusie dat het nog steeds klopt.
Na bijna negen jaar samen, waarvan zes jaar als geregistreerd partners en twee jaar officieel geringd.
Dat wij kloppen.
Onze harten, samen, voor elkaar.
Met ups en downs en genoeg veerkracht om de rug recht te blijven houden en het hoofd niet te laten hangen.
We've got each other. And that's a lot for love.
Samen wakker worden.
ergens heen
lekker eten
en weer slapen.
Precies zoals we ons twee jaar geleden voornamen.
Morgen weer? En alle morgens daarna...
Het leven is een feest, dus laten we het vieren!
Vandaag vierden we onze tweede trouwdag.
Volgens de terminologie hangt die samen met papier. Vraag me niet waarom.
Wij besloten het op onze eigen manier aan te pakken.
Met een fles zalige Chardonnay bij ondergaande zon met uitzicht over het water en in de verte de contouren van de stad.
Met een subliem etentje op steenworp afstand van huis. Werkelijk, nu hoef ik echt nooit meer op vakantie.
Met pretogen en kwinkslagen.
En de conclusie dat het nog steeds klopt.
Na bijna negen jaar samen, waarvan zes jaar als geregistreerd partners en twee jaar officieel geringd.
Dat wij kloppen.
Onze harten, samen, voor elkaar.
Met ups en downs en genoeg veerkracht om de rug recht te blijven houden en het hoofd niet te laten hangen.
We've got each other. And that's a lot for love.
Samen wakker worden.
ergens heen
lekker eten
en weer slapen.
Precies zoals we ons twee jaar geleden voornamen.
Morgen weer? En alle morgens daarna...
13 mei 2012
Tien jaar Ruben
Tien jaar (en vier dagen, om precies te zijn) geleden werd onze familie uitgebreid met de komst van een neefje. Het laatste kleinkind in de rij. En werd ik peettante. Van datzelfde neefje.
Gedurende zijn eerste levensjaar zag ik hem wekelijks. De donderdagen waren voor ons. Ik verschoonde zijn luiers, deed hem in bad, gaf hem zijn flesjes melk en later potjes met groente en fruit. Samen lazen we boekjes, deden we dutjes op de bank en wandelden we door de wijk. We genoten om het hardst.
Toen werd ik ziek. Te ziek om de lange reis tussen mijn huis en het zijne wekelijks te maken en mijn zorgplicht te kunnen vervullen. Zo jammer. Toch is in dat eerste jaar onze band gesmeed. Hij en ik hebben iets speciaals.
Vandaag vierden we tien jaar Ruben.
Je bent zo wijs. Goed gebekt. Naar eigen zeggen spring je van de hak op de tak en ben je soms wat te loslippig. Oma zegt dat je in de politiek gaat. De eerste stap daartoe heb je al gezet, met je gekozen deelname in de kinderraad van de BSO. Maar je wil ook rechter worden. Of geschiedenisleraar. Hoewel dat laatste minder goed verdient.
Voor je verjaardag kreeg je een stapel boeken, die je ondanks je dyslexie graag leest. Paul van Loon, Roald Dahl. Een boek over spreekwoorden. Mijn linguïstisch hart maakte een sprongetje. Wij hebben iets speciaals.
Je zit op judo en je speelt viool. Op onze bruiloft twee jaar geleden gaf je ons een prachtig optreden cadeau. En binnenkort ga je naar een concert van André Rieu.
Tussen neus en lippen door liet je vallen dat je al een paar jaar dikke verkering hebt!
Ook zat je vol vragen. Over mij. Wat ik precies heb. En of dat zielig is. Laatst moest je hoesten en was je even bang dat je ook CF hebt. Nee lieve schat, jouw genenpakket is gelukkig verschoond gebleven van die rotzak. Wel zag ik vandaag dat je gebukt gaat onder de alom bekende Molsenhouding. Ontroerend om te zien. Net als toen je uit jezelf naar de keuken liep om je vuile gebaksbordje en lege glas op het aanrecht te zetten.
Lieve Ruben, je bent zo bijzonder. Ik ben dol op je!
Gedurende zijn eerste levensjaar zag ik hem wekelijks. De donderdagen waren voor ons. Ik verschoonde zijn luiers, deed hem in bad, gaf hem zijn flesjes melk en later potjes met groente en fruit. Samen lazen we boekjes, deden we dutjes op de bank en wandelden we door de wijk. We genoten om het hardst.
Toen werd ik ziek. Te ziek om de lange reis tussen mijn huis en het zijne wekelijks te maken en mijn zorgplicht te kunnen vervullen. Zo jammer. Toch is in dat eerste jaar onze band gesmeed. Hij en ik hebben iets speciaals.
Vandaag vierden we tien jaar Ruben.
Je bent zo wijs. Goed gebekt. Naar eigen zeggen spring je van de hak op de tak en ben je soms wat te loslippig. Oma zegt dat je in de politiek gaat. De eerste stap daartoe heb je al gezet, met je gekozen deelname in de kinderraad van de BSO. Maar je wil ook rechter worden. Of geschiedenisleraar. Hoewel dat laatste minder goed verdient.
Voor je verjaardag kreeg je een stapel boeken, die je ondanks je dyslexie graag leest. Paul van Loon, Roald Dahl. Een boek over spreekwoorden. Mijn linguïstisch hart maakte een sprongetje. Wij hebben iets speciaals.
Je zit op judo en je speelt viool. Op onze bruiloft twee jaar geleden gaf je ons een prachtig optreden cadeau. En binnenkort ga je naar een concert van André Rieu.
Tussen neus en lippen door liet je vallen dat je al een paar jaar dikke verkering hebt!
Ook zat je vol vragen. Over mij. Wat ik precies heb. En of dat zielig is. Laatst moest je hoesten en was je even bang dat je ook CF hebt. Nee lieve schat, jouw genenpakket is gelukkig verschoond gebleven van die rotzak. Wel zag ik vandaag dat je gebukt gaat onder de alom bekende Molsenhouding. Ontroerend om te zien. Net als toen je uit jezelf naar de keuken liep om je vuile gebaksbordje en lege glas op het aanrecht te zetten.
Lieve Ruben, je bent zo bijzonder. Ik ben dol op je!
10 mei 2012
Jongetjes van twaalf
Gevijven bestormden ze de winkel. Een groepje jongens van twaalf.
Met aandoenlijke beugels in de mond en luid gekwetter van beginnende overslaande stemmen. Een enkel petje stond scheef op het hoofd. Guitig.
Missie: moederdag. Maar wat koop je nou toch in hemelsnaam van je tientje zakgeld voor je allerliefste moesje?
Als ware zij een schooljuf op excursie begeleidde mijn collega het groepje ongeleide projectielen op hun strooptocht door de winkel. Badschuim, bodylotion, badparels, nagellak. Alles werd bekeken, bevoeld, gekeurd.
Even later trof ik ze aan de kassa. Een voor een werden me de verfomfaaide briefjes geld overhandigd. Met hun kleffe prepuber handen. De een bedeesd en beleefd, de ander vol overmoedige bravoure.
Tot ze de pot met spekjes in het vizier kregen. Toen waren ze allemaal weer gewoon jongetjes van twaalf. "Dank u wel mevrouw!"
Met aandoenlijke beugels in de mond en luid gekwetter van beginnende overslaande stemmen. Een enkel petje stond scheef op het hoofd. Guitig.
Missie: moederdag. Maar wat koop je nou toch in hemelsnaam van je tientje zakgeld voor je allerliefste moesje?
Als ware zij een schooljuf op excursie begeleidde mijn collega het groepje ongeleide projectielen op hun strooptocht door de winkel. Badschuim, bodylotion, badparels, nagellak. Alles werd bekeken, bevoeld, gekeurd.
Even later trof ik ze aan de kassa. Een voor een werden me de verfomfaaide briefjes geld overhandigd. Met hun kleffe prepuber handen. De een bedeesd en beleefd, de ander vol overmoedige bravoure.
Tot ze de pot met spekjes in het vizier kregen. Toen waren ze allemaal weer gewoon jongetjes van twaalf. "Dank u wel mevrouw!"
09 mei 2012
Kloten van de bok
Als het telefoonnummer van de CF-verpleegkundige in je iPhonescherm verschijnt maar je hoort de stem van je arts weet je eigenlijk al hoe laat het is. Kwart over de knook. Stront aan de knikker.
De uitslag van mijn afgelopen vrijdag geprikte bloed rolde zojuist in Utrecht uit de fax. En die was niet goed. In tegenstelling tot de gehoopte daling was mijn IgE vrolijk doorgestegen naar 1450. Kloten van de bok, to put it mildly.
Hoe dit kan? We mogen gevoeglijk aannemen dat we te laag zijn begonnen en te snel hebben afgebouwd. Jammer van de afgelopen vijf weken, die op dit proefondervindelijk experiment na volstrekt nutteloos zijn gebleken.
Vanaf morgen wordt mijn huidige dosis verdubbeld en ga ik twee weken 40 mg P.rednison per dag slikken. Daarna volgt weer een ronde bloedprikken en dan zien we andermaal verder.
Ook heb ik slaapmedicatie gevraagd en gekregen. Omdat dit wederom eine lange Geschichte dreigt te gaan worden en ik wel zo'n beetje aan het eind van mijn Latijn ben, qua nachtrust. Of beter, het gebrek daaraan.
Het stomme is dat ik niet eens verbaasd ben over de uitslag. Ergens had ik het wel verwacht. De vorige keer ging het immers ook zo. Alleen speelde er toen die dikke infectie naast en was het niet helemaal duidelijk wat nou kip en wat nou ei was. Bovendien is mijn reuteltje weer terug van even weggeweest en ziet mijn sputum vaak groen-met-roze. Allemaal dingetjes die kunnen wijzen op een actieve ABPA.
Op het moment ben ik er vrij gelaten onder. Niet boos, wel teleurgesteld. :-)
En om er toch maar een positieve draai aan te geven: op deze manier houd ik mijn gehobbel met Evy nog wel even vol!
Want van nog meer pep ga ik me vast nog meer als Freddy voelen. I'm floating around in ecstasy. Don't stop me now.
De uitslag van mijn afgelopen vrijdag geprikte bloed rolde zojuist in Utrecht uit de fax. En die was niet goed. In tegenstelling tot de gehoopte daling was mijn IgE vrolijk doorgestegen naar 1450. Kloten van de bok, to put it mildly.
Hoe dit kan? We mogen gevoeglijk aannemen dat we te laag zijn begonnen en te snel hebben afgebouwd. Jammer van de afgelopen vijf weken, die op dit proefondervindelijk experiment na volstrekt nutteloos zijn gebleken.
Vanaf morgen wordt mijn huidige dosis verdubbeld en ga ik twee weken 40 mg P.rednison per dag slikken. Daarna volgt weer een ronde bloedprikken en dan zien we andermaal verder.
Ook heb ik slaapmedicatie gevraagd en gekregen. Omdat dit wederom eine lange Geschichte dreigt te gaan worden en ik wel zo'n beetje aan het eind van mijn Latijn ben, qua nachtrust. Of beter, het gebrek daaraan.
Het stomme is dat ik niet eens verbaasd ben over de uitslag. Ergens had ik het wel verwacht. De vorige keer ging het immers ook zo. Alleen speelde er toen die dikke infectie naast en was het niet helemaal duidelijk wat nou kip en wat nou ei was. Bovendien is mijn reuteltje weer terug van even weggeweest en ziet mijn sputum vaak groen-met-roze. Allemaal dingetjes die kunnen wijzen op een actieve ABPA.
Op het moment ben ik er vrij gelaten onder. Niet boos, wel teleurgesteld. :-)
En om er toch maar een positieve draai aan te geven: op deze manier houd ik mijn gehobbel met Evy nog wel even vol!
Want van nog meer pep ga ik me vast nog meer als Freddy voelen. I'm floating around in ecstasy. Don't stop me now.
07 mei 2012
Home Sweet Home 2 - de eetkamer
Vandaag wil ik graag de andere kant van het eetgedeelte laten zien.
Ik ben dol op kleur in huis. Hoe bonter hoe beter is mijn credo. Hoewel er wel enige structuur in moet zitten. Het Oililyservies op tafel spaarde ik deels bij elkaar door noest knipwerk. Van heinde en verre kwamen de DE-punten me aangewaaid. Bijzonder sympathiek. Het overige deel kreeg ik cadeau met mijn verjaardag. Helaas ontbreekt er aan mijn verzameling nog een donkerblauw eierdopje en een donkerblauwe grote mok. Mocht iemand ervan af willen... Ik houd me aanbevolen!
Op de lamp boven de eettafel was ik op slag verliefd toen ik hem in de showroom zag hangen. We kochten hem bij Goossens, evenals de teakhouten tafel en eetkamerstoelen. Als de lampjes branden zorgen de gekleurde kapjes voor extra sfeer. Dat hij ook nog perfect matcht met het kleine schilderij boven de verwarming noem ik goddelijke voorzienigheid.
De muur die zich uitstekend zou lenen voor een enorm schilderij wordt helaas onderbroken door een even klein als onmisbaar object. Namelijk de thermostaat. Zonde! Anderzijds bood het een uitdaging om op zoek te gaan naar een creatieve oplossing voor het toevoegen van gezelligheid in huis.
Wat ik zocht vond ik bij Basiclabel. Namelijk een letterbak XL. Om je eigen, dynamische 'levend schilderij' mee te creëren.
Het gevaarte in elkaar zetten was een perfect karwei voor een regenachtige dinsdagmiddag. Hem aan de muur bevestigen lieten we wijselijk over aan onze klusjesman. Hij mat het zo uit dat de thermostaat exact in het midden van de letterbak hangt.
Erin staan dingen waar ik blij van word. Mooie kandelaars. De snoeppot van Oilily, gevuld met spekjes. De gekleurde slang van papier maché die we zagen op een expositie en we een paar weken erna kregen 'van de Sint'. Vakantiesouvenirs van mijn ouders uit alle windstreken van de wereld. Ons (ex)wagenpark in het klein. Een lief schilderijtje op hout van Octavie.
Ja, ik ben er nog steeds helemaal weg van.
30 april 2012
iPhoto april 2012
Een iPhoto met een koninklijk tintje deze maand. Hartelijke Koninginnedag!
April leek me een mooie maand om eens te experimenteren met het fenomeen 'de thuissputumkweek'. Omdat ik me de laatste keren in het ziekenhuis telkens dermate over de kling hoestte dat ik van ellende maar niks inleverde bij het lab. En dat is ook niet handig.
De doe-het-zelf test is ideaal. Je produceert in alle rust wat sputum, mikt dat in een glas, haalt een steriel wattenstaafje door het prutje alsof je een suikerspin staat te bereiden, steekt het besmuikte staafje in een hulsje waar een of ander goedje inzit dat de bacteriën conserveert en stuurt de hele boel per plastic envelop terug naar het ziekenhuis. Een kind kan de was doen. En de jongens van Post.nl hopelijk goed hun werk.
Ons uitje ten huize V. kreeg zomaar een bètawending. In plaats van de gebruikelijke fles bubbels laafden we ons prompt aan natuurkundige proefjes. Ook leuk voor de afwisseling! Eerst was daar de zwevende tol. Huh? Hoe kán zoiets hè?!
En na het eten gingen de mannen helemaal los met het stoommachinetje. Het dingske floot dat het een aard had en maakte dat er licht ging branden en de carrousel rondjes draaide.
The more things change, the more they stay the same. Ik was een verzamelaar. Ik ben een verzamelaar. Ik blijf een verzamelaar.
Als kind al was mijn kamer een vergaarbak van kostbare schatten. Knikkers, stickers, postzegels, potloodpunten, lege vulpenvullingen, de balletjes uit lege vulpenvullingen, potloodslijpsel, gumsel, zakjes smurfensnot, steentjes, schelpen, Barbiemeuk, plastic tasjes met daarin plastic tasjes. Verzin het en het lag er. Tot wanhoop van mijn moeder.
Vorige week kwam ik deze verzameling papieren tassen tegen. Bewaard in een stoffige krat op zolder. Voor je weet maar nooit. Of omdat sommige exemplaren te mooi waren om weg te doen. Ja dat bestaat.
Plots voltrok de film van mijn volgestouwde oude slaapkamer zich versneld afgespeeld voor mijn netvlies.
25 Jaar later en geen steek veranderd.
Hoewel? Op een zak na (de mooiste ja...) belandde de voltallige verzameling rücksichtslos bij het oud papier.
Mijn eerste paasdiner ooit. Drie gangen voor vier personen. Zonder blusdekens, voedselvergiftigingen of ander ongemak.
De tragiek van deze symboliek is werkelijk hilarisch.
Vrijdag de dertiende leek ons de uitgelezen dag om naar de Japanner te gaan. Voor échte sushi.
De veronderstelling dat Japanners uitmuntende fotografen zijn blijkt een grote misvatting.
WhatsAppje van A. "Irène, kijk! Ik denk dat de oudoom van Rover bij me in de buurt woont!" Verdomd zeg. Het zou zomaar kunnen.
Lekkers verdient moois.
Buurtmeisje M. kwam een uurtje spelen. Eerst werd Rover uitgebreid geaaid. Tot hij middels een luide kef te kennen gaf er wel klaar mee te zijn. Vervolgens voorzag het mopke ons hoogglans witte meubilair van een lekkere plaklaag natgekwijlde rozijntjes. Daarna leek het me de hoogste iPadtijd. Bumba. Op zijn Russisch. Het moet wel educatief blijven tenslotte.
Je kunt de dag maar beter met een stevig ontbijt beginnen.
Na de proefles op woensdag volgde afgelopen zaterdag dan de eerste officiële les van Evy. Zonder hond, met beha en nog steeds te warm gekleed. Maar het ging goed!
In naam der Koningin draafde ik mijn tweede rondje. Zodoende zag ik toch nog oranje vandaag. Met een hoofd als een tomaat.
April leek me een mooie maand om eens te experimenteren met het fenomeen 'de thuissputumkweek'. Omdat ik me de laatste keren in het ziekenhuis telkens dermate over de kling hoestte dat ik van ellende maar niks inleverde bij het lab. En dat is ook niet handig.
De doe-het-zelf test is ideaal. Je produceert in alle rust wat sputum, mikt dat in een glas, haalt een steriel wattenstaafje door het prutje alsof je een suikerspin staat te bereiden, steekt het besmuikte staafje in een hulsje waar een of ander goedje inzit dat de bacteriën conserveert en stuurt de hele boel per plastic envelop terug naar het ziekenhuis. Een kind kan de was doen. En de jongens van Post.nl hopelijk goed hun werk.
Ons uitje ten huize V. kreeg zomaar een bètawending. In plaats van de gebruikelijke fles bubbels laafden we ons prompt aan natuurkundige proefjes. Ook leuk voor de afwisseling! Eerst was daar de zwevende tol. Huh? Hoe kán zoiets hè?!
En na het eten gingen de mannen helemaal los met het stoommachinetje. Het dingske floot dat het een aard had en maakte dat er licht ging branden en de carrousel rondjes draaide.
The more things change, the more they stay the same. Ik was een verzamelaar. Ik ben een verzamelaar. Ik blijf een verzamelaar.
Als kind al was mijn kamer een vergaarbak van kostbare schatten. Knikkers, stickers, postzegels, potloodpunten, lege vulpenvullingen, de balletjes uit lege vulpenvullingen, potloodslijpsel, gumsel, zakjes smurfensnot, steentjes, schelpen, Barbiemeuk, plastic tasjes met daarin plastic tasjes. Verzin het en het lag er. Tot wanhoop van mijn moeder.
Vorige week kwam ik deze verzameling papieren tassen tegen. Bewaard in een stoffige krat op zolder. Voor je weet maar nooit. Of omdat sommige exemplaren te mooi waren om weg te doen. Ja dat bestaat.
Plots voltrok de film van mijn volgestouwde oude slaapkamer zich versneld afgespeeld voor mijn netvlies.
25 Jaar later en geen steek veranderd.
Hoewel? Op een zak na (de mooiste ja...) belandde de voltallige verzameling rücksichtslos bij het oud papier.
Mijn eerste paasdiner ooit. Drie gangen voor vier personen. Zonder blusdekens, voedselvergiftigingen of ander ongemak.
De tragiek van deze symboliek is werkelijk hilarisch.
Vrijdag de dertiende leek ons de uitgelezen dag om naar de Japanner te gaan. Voor échte sushi.
De veronderstelling dat Japanners uitmuntende fotografen zijn blijkt een grote misvatting.
WhatsAppje van A. "Irène, kijk! Ik denk dat de oudoom van Rover bij me in de buurt woont!" Verdomd zeg. Het zou zomaar kunnen.
Lekkers verdient moois.
Buurtmeisje M. kwam een uurtje spelen. Eerst werd Rover uitgebreid geaaid. Tot hij middels een luide kef te kennen gaf er wel klaar mee te zijn. Vervolgens voorzag het mopke ons hoogglans witte meubilair van een lekkere plaklaag natgekwijlde rozijntjes. Daarna leek het me de hoogste iPadtijd. Bumba. Op zijn Russisch. Het moet wel educatief blijven tenslotte.
Je kunt de dag maar beter met een stevig ontbijt beginnen.
Na de proefles op woensdag volgde afgelopen zaterdag dan de eerste officiële les van Evy. Zonder hond, met beha en nog steeds te warm gekleed. Maar het ging goed!
In naam der Koningin draafde ik mijn tweede rondje. Zodoende zag ik toch nog oranje vandaag. Met een hoofd als een tomaat.
29 april 2012
Prutsen
Het bleef kriebelen. De kleine blog make-over van enkele weken geleden had het eigenlijk alleen maar erger gemaakt. Het moest nóg anders. En meer. Vooral meer plaatjes wilde ik, kijkmateriaal. Dat vind ik op andere blogs namelijk ook altijd zo leuk.
Zodoende sloeg ik de afgelopen dagen aan prutsen. Met mijn beperkte grafische kennis.
Ik struinde door mijn eigen digitale archieven en die van 't internet. Dat alleen al was een feestje.
Vervolgens Instagramde ik me een scrollduim en om het af te maken stoeide ik een potje met FotoFlexer.
Het resultaat is in de zijbalk zichtbaar.
In plaats van een gortdroge opsomming van kale woorden heeft elk label nu een aanklikbare afbeelding gekregen.
Ook stak ik de tekst op de pagina 'Wie is Irène' in een nieuw jasje.
Ten slotte vulde ik de pagina 'Wie volgt Irène' aan met enkele nieuwe, leuke blogs.
Zodoende sloeg ik de afgelopen dagen aan prutsen. Met mijn beperkte grafische kennis.
Ik struinde door mijn eigen digitale archieven en die van 't internet. Dat alleen al was een feestje.
Vervolgens Instagramde ik me een scrollduim en om het af te maken stoeide ik een potje met FotoFlexer.
Het resultaat is in de zijbalk zichtbaar.
In plaats van een gortdroge opsomming van kale woorden heeft elk label nu een aanklikbare afbeelding gekregen.
Ook stak ik de tekst op de pagina 'Wie is Irène' in een nieuw jasje.
Ten slotte vulde ik de pagina 'Wie volgt Irène' aan met enkele nieuwe, leuke blogs.
27 april 2012
Lachen naar het vogeltje
Het zal geen verrassing zijn dat ik een ijdel meisje ben. Hoewel ik gerust zonder gêne naar de supermarkt ga in mijn hangkloffie loop ik er liever verzorgd bij. Met haar dat ergens op staalt, een opgetuigd gezicht en kleren die de vrouw maken. Hoe een ander mens je je daardoor kunt voelen.
Mijn wekelijkse uitje naar d'n Doug is dan ook om meerdere redenen een feestje. Natuurlijk is het tof om te zeggen dat je naar je werk moet. Maar daarnaast mag ik ook nog eens volledig los waar het het optutten betreft. Compleet opgedirkt in je eentje binnen op de bank zitten geeft nou eenmaal een andere beleving dan buiten tussen de mensen zijn en meedoen met de maatschappij.
Eens per jaar wordt een hoek van de winkel voor drie dagen lang omgetoverd tot heuse fotostudio en kun je professionele foto's van jezelf laten maken. Maar niet voordat je onder handen bent genomen door een van de visagistes en er desgewenst nog wat aan je haar wordt gefriemeld. Hoe leuk?! Dit jaar besloot ik over mijn eigen schaduw heen te stappen (lekker actueel!) en me koelbloedig voor het oog van de camera te werpen. Als ik me niet schaam om als ma Flodder naar winkel te gaan hoef ik me al helemaal niet te generen om eens een keer opgeprikt naar het vogeltje te lachen.
Zodoende zat ik vanmorgen reeds om elf uur bij de kapper. Om het nuttige met het aangename te verenigen. Eerst werd mijn dof gewassen haarkleur wat opgefrist en daarna zette de kapster de schaar in mijn struik. Duchtig. Mijn verzoek om de lengte te behouden maar wel met 'iets meer laagjes' was niet tegen dovemansoren gezegd. Bruusk ging ze te werk al snel zag ik lange plukken haar op de grond liggen. Mijn voormalige haar. Oei. Ze had er duidelijk zin in. En ik eigenlijk ook wel. Het eindresultaat is anders dan ik verwacht had, veel korter. Met name de achterkant van mijn hoofd roept de vraag op of er überhaupt nog sprake is van 'halflang haar'. Maar toch ben ik er blij mee. Het staat pittig. En past ook wel bij de fase waarin ik me momenteel bevind. Of zo. Bovendien is de beste eigenschap van haar dat het vanzelf weer aangroeit. Dus het komt altijd goed.
Een paar uur later nam een van mijn lieve collega's mijn blotebillengezicht onder handen. En daarna mocht ik op...
Het feit dat ik op deze plek enkele foto's durf te laten zien geeft wel aan dat ik zelf meer dan tevreden ben over het eindresultaat. En daar gaat het tenslotte om. Schijt aan de wereld, schik in jezelf.
Mijn wekelijkse uitje naar d'n Doug is dan ook om meerdere redenen een feestje. Natuurlijk is het tof om te zeggen dat je naar je werk moet. Maar daarnaast mag ik ook nog eens volledig los waar het het optutten betreft. Compleet opgedirkt in je eentje binnen op de bank zitten geeft nou eenmaal een andere beleving dan buiten tussen de mensen zijn en meedoen met de maatschappij.
Eens per jaar wordt een hoek van de winkel voor drie dagen lang omgetoverd tot heuse fotostudio en kun je professionele foto's van jezelf laten maken. Maar niet voordat je onder handen bent genomen door een van de visagistes en er desgewenst nog wat aan je haar wordt gefriemeld. Hoe leuk?! Dit jaar besloot ik over mijn eigen schaduw heen te stappen (lekker actueel!) en me koelbloedig voor het oog van de camera te werpen. Als ik me niet schaam om als ma Flodder naar winkel te gaan hoef ik me al helemaal niet te generen om eens een keer opgeprikt naar het vogeltje te lachen.
Zodoende zat ik vanmorgen reeds om elf uur bij de kapper. Om het nuttige met het aangename te verenigen. Eerst werd mijn dof gewassen haarkleur wat opgefrist en daarna zette de kapster de schaar in mijn struik. Duchtig. Mijn verzoek om de lengte te behouden maar wel met 'iets meer laagjes' was niet tegen dovemansoren gezegd. Bruusk ging ze te werk al snel zag ik lange plukken haar op de grond liggen. Mijn voormalige haar. Oei. Ze had er duidelijk zin in. En ik eigenlijk ook wel. Het eindresultaat is anders dan ik verwacht had, veel korter. Met name de achterkant van mijn hoofd roept de vraag op of er überhaupt nog sprake is van 'halflang haar'. Maar toch ben ik er blij mee. Het staat pittig. En past ook wel bij de fase waarin ik me momenteel bevind. Of zo. Bovendien is de beste eigenschap van haar dat het vanzelf weer aangroeit. Dus het komt altijd goed.
Een paar uur later nam een van mijn lieve collega's mijn blotebillengezicht onder handen. En daarna mocht ik op...
Het feit dat ik op deze plek enkele foto's durf te laten zien geeft wel aan dat ik zelf meer dan tevreden ben over het eindresultaat. En daar gaat het tenslotte om. Schijt aan de wereld, schik in jezelf.
25 april 2012
Mijn nieuwe beste vriendin heet Evy
Er gebeuren rare dingen hier. Volgens mij heb ik de kolder in de kop. En de P.rednison in het lijf, maar daar wil ik het niet wéér over hebben. Voor de verandering. Al vermoed ik toch dat een en ander wel degelijk met elkaar te maken heeft.
Feit is dat ik sinds een week of drie nogal kamp met overtollige energie. Er huist een onrust in me die ik niet herken en waar ik maar moeilijk van afkom.
De een tijdje in het slop geraakte #rondjemethethondje-s zijn weer aan de orde van de dag en ook het huishouden heeft niet te klagen onder deze haast maniakale uitbarsting van dadendrift. Zie ook het voorval met, of beter de achterval van, de badrand. Dit alles op slechts zes uur slaap per nacht, structureel. Schiet mij maar lek.
En dan nog is het niet genoeg. De D.uracellbatterij in mijn rug weet van geen ophouden. Doodvermoeiend. Was het dat maar.
Nou, en toen was er Evy. Inderdaad, die Vlaamse dame met haar zangerige stemgeluid, oppeppende woorden en afwisselende muzakjes. Die na afloop je in oor fluistert dat ze fier op je is, schijnt.
Ik wilde nooit van Evy weten. Met haar gehol. Wat een gedoe. Rennen is al jaren *in*. Ik word daar al evenveel jaren opstandig van. Als rechtschapen antiloop. Beroepsmoe, dat ben ik in zekere zin.
Of nou ja, was dus.
Want vanavond deed ik dus iets tamelijk geks. Ik vroeg, met het schaamrood op de kaken, of Sjoerd heel misschien eens wat MP3's van onze zoetgevooisde zuiderbuur binnen wilde hengelen. Om eens te kijken hoe dat werkt, met madammeke Evy. Of het wellicht iets voor mij zou zijn, nu ik van gekkigheid niet meer weet wat ik met mijn overdosis imitatie-energie aanmoet. Nog geen half uur later stonden de eerste twaalf lessen van de Belsje rengoeroe klaar in iTunes. Met de hartelijke groeten van Sjoerd. Amai.
Nat het verorberen van de avonddis was het gelukkig gestopt met regenen en dus konden Rover en ik toch nog ons avondrondje maken. Sjoerd had weinig goesting (voel je hem aankomen???) om mee te gaan en dus gingen Roof en ik getweeën op pad. Zoals altijd zette ik RunKeeper aan op het moment dat ik de voordeur achter me dicht trok. Ik ben dol op statistieken. En nieuwsgierig. Nog geen honderd meter van huis kon ik de lokroep niet weerstaan. Evy, kom er maar in!
Het moet werkelijk geen gezicht zijn geweest. De hobbelende donkerblauwe winterjas met achter zich aan dribbelend dat kleine witte hondje. Want behalve mijn flitsende gymschoenen en slobberende joggingbroek was er weinig sportiefs aan mijn outfit te herkennen. Ik had ook veel te veel aan. Onder de wollen jas zat namelijk nog een fleecevest, met-zonder beha.
Maar we hebben het potverdomme gedaan zeg! Zomaar de eerste les van Evy afgewerkt. Met handicaps nog wel. Want Rover trok zich natuurlijk vrij weinig aan van wanneer er gerend of gelopen diende te worden. Hij moest in de eerste plaats vooral plasjes doen en een drolletje leggen. Ik geef hem geen ongelijk.
Het was in elk geval een mooie testcase. Ik blijk te kunnen rennen. Dat alleen is al een openbaring. Overmorgen mag ik weer. Dan begin ik opnieuw bij les 1. Zonder hond, met beha. Super officieel. Alléé jong!
Feit is dat ik sinds een week of drie nogal kamp met overtollige energie. Er huist een onrust in me die ik niet herken en waar ik maar moeilijk van afkom.
De een tijdje in het slop geraakte #rondjemethethondje-s zijn weer aan de orde van de dag en ook het huishouden heeft niet te klagen onder deze haast maniakale uitbarsting van dadendrift. Zie ook het voorval met, of beter de achterval van, de badrand. Dit alles op slechts zes uur slaap per nacht, structureel. Schiet mij maar lek.
En dan nog is het niet genoeg. De D.uracellbatterij in mijn rug weet van geen ophouden. Doodvermoeiend. Was het dat maar.
Nou, en toen was er Evy. Inderdaad, die Vlaamse dame met haar zangerige stemgeluid, oppeppende woorden en afwisselende muzakjes. Die na afloop je in oor fluistert dat ze fier op je is, schijnt.
Ik wilde nooit van Evy weten. Met haar gehol. Wat een gedoe. Rennen is al jaren *in*. Ik word daar al evenveel jaren opstandig van. Als rechtschapen antiloop. Beroepsmoe, dat ben ik in zekere zin.
Of nou ja, was dus.
Want vanavond deed ik dus iets tamelijk geks. Ik vroeg, met het schaamrood op de kaken, of Sjoerd heel misschien eens wat MP3's van onze zoetgevooisde zuiderbuur binnen wilde hengelen. Om eens te kijken hoe dat werkt, met madammeke Evy. Of het wellicht iets voor mij zou zijn, nu ik van gekkigheid niet meer weet wat ik met mijn overdosis imitatie-energie aanmoet. Nog geen half uur later stonden de eerste twaalf lessen van de Belsje rengoeroe klaar in iTunes. Met de hartelijke groeten van Sjoerd. Amai.
Nat het verorberen van de avonddis was het gelukkig gestopt met regenen en dus konden Rover en ik toch nog ons avondrondje maken. Sjoerd had weinig goesting (voel je hem aankomen???) om mee te gaan en dus gingen Roof en ik getweeën op pad. Zoals altijd zette ik RunKeeper aan op het moment dat ik de voordeur achter me dicht trok. Ik ben dol op statistieken. En nieuwsgierig. Nog geen honderd meter van huis kon ik de lokroep niet weerstaan. Evy, kom er maar in!
Het moet werkelijk geen gezicht zijn geweest. De hobbelende donkerblauwe winterjas met achter zich aan dribbelend dat kleine witte hondje. Want behalve mijn flitsende gymschoenen en slobberende joggingbroek was er weinig sportiefs aan mijn outfit te herkennen. Ik had ook veel te veel aan. Onder de wollen jas zat namelijk nog een fleecevest, met-zonder beha.
Maar we hebben het potverdomme gedaan zeg! Zomaar de eerste les van Evy afgewerkt. Met handicaps nog wel. Want Rover trok zich natuurlijk vrij weinig aan van wanneer er gerend of gelopen diende te worden. Hij moest in de eerste plaats vooral plasjes doen en een drolletje leggen. Ik geef hem geen ongelijk.
Het was in elk geval een mooie testcase. Ik blijk te kunnen rennen. Dat alleen is al een openbaring. Overmorgen mag ik weer. Dan begin ik opnieuw bij les 1. Zonder hond, met beha. Super officieel. Alléé jong!
24 april 2012
Home Sweet Home 1 - uit de kast
Vandaag boor ik een nieuw label aan op mijn weblog. Het door medeblogster Barbaramama bedachte - en als je het mij vraagt schier briljante - Home Sweet Home. Waarin bloggers elkaar wekelijks een kijkje in en om het huis gunnen en daarmee anderen de gelegenheid geven om daarvan mee te genieten. Omdat er inderdaad niks leukers is dan gluren bij de buren. Vanaf nu zal ook ik *iedere* maandag een bijdrage leveren. Niet in de laatste plaats omdat ik zelf nogal nieuwsgierig van aard ben en er al tijdens de lagere schoolperiode een bijzonder afspreek-policy op nahield. Ik ging niet bij kinderen spelen omdat ik ze leuk vond, maar omdat ik hun huis nog nooit had gezien. Waarvan akte.
En om meteen lekker dwars te doen plaats ik mijn eerste bijdrage voor Home Sweet Home op een dinsdag. Maar dat komt omdat het aanknopingspunt zich juist vandaag voordeed en ik echt geen zin had om nog een week langer te moeten wachten. Ik heb namelijk zoiets moois te laten zien!
Alweer bijna drie jaar wonen we hier nu. In ons heerlijke huis, waar ik echt nooit meer wegga. Waar ik nog steeds elke dag met volle teugen van en in geniet. Wat past als een jas. Geregeld hebben Sjoerd en ik het over de gemaakte keuzes van toen en wat we eventueel anders zouden doen als we het nog eens over konden doen. Gelukkig komen we iedere keer tot dezelfde conclusie. Vrij weinig. Op hoofdpunten klopt alles, op detailniveau zijn er nog wel wat dingetjes. Maar die zijn van dien aard dat ze in de toekomst alsnog aangepaktkunnen gaan worden.
Want als gezegd, ik ga hier nooit meer weg.
Kastruimte. Dat was bijvoorbeeld een puntje van aandacht. En dan met name de esthetiek ervan. Want om kort te gaan, het was nogal een rommeltje her en der.
Neem nou ons kantoor. In den aller beginne stonden er maar liefst drie dichtgemetselde Billy's de toch al beperkte ruimte in te schreeuwen. Zo níet zen. Na verloop van tijd tikten we een heuse kantoorkast op de kop en verdwenen er twee Billy's van het strijdtoneel. Dat scheelde al wat maar het was nog steeds niet je van het. Vorig jaar gingen we daarom al eens lafjes op zoek naar een deugdelijke oplossing maar spijkers met koppen werden er niet geslagen.
Een paar weken geleden was ik het echter spuugzat. Verwoed dook ik het internet op en al snel had ik voor ogen hoe het worden moest. Sjoerd had nog een laatste zetje nodig in de vorm van een bliksembezoek aan een showroom maar daarna konden alle lichten op groen. We bestelden twee identieke, oerdegelijke roldeurkasten. Om alle klappers, mappen en andere paperassen keurig achter weg te stoppen. De laatste Billy vond een nieuwe baas via marktplaats. Iedereen blij, Irène zen. At last.
Maar daarmee waren we er natuurlijk nog niet...
Dit zielloze Ikeagedrocht voldeed in ons vorige huis prima als kledingkast. Functioneel fineer. Groot van stuk, om een hoop zooi in te stouwen. Maar mooi is natuurlijk anders. De verhuizers plaatsten het tweekoppige lel in de logeerkamer en daar stond het de afgelopen jaren kolossaal en lelijk te wezen. Een vlag op een modderschuit, in de verder gezellig aangeklede ruimte met spijlenbed, kroonluchter en eigenhandig opgeknapte meidenkast.
Het toeval wilde echter dat we in de keuken een antieke linnenkast hadden staan die dienst deed als servieskast. Drie jaar geleden leek ons dat heel leuk. Strak en modern gecombineerd met een warm antiek familiestuk. Het stond inderdaad wel aardig maar smaken kunnen veranderen en we blijken meer en meer van strak en modern te houden. Wat nu gezongen? Ik handelde zoals alle vrouwen doen. Kneden. Masseren. Zachtjes indoctrineren. En het werkte. :-)
Ook voor het zielloze Ikeagedrocht bleek marktplaats de beste oplossing.
En zie hier. Een honderd jaar oude linnenkast waar hij voor bedoeld is.
Restte ons alleen nog een oplossing voor het eigenhandig gecreëerde opbergprobleem in de keuken. Maar die had ik natuurlijk al lang en breed meegenomen in mijn Masterplan. Als ik toch al aan het kneden, masseren en lichtjes indoctrineren was kon ik er net zo goed een schepje bovenop doen. Een uitbreiding van onze huidige keuken in de vorm van een servieskast had zich in mijn hoofd genesteld. Waar ook nog eens plaats zou zijn voor de stofzuiger. Zodat die voortaan niet meer slordig in de hal onder de trap of in de logeerkamer hoeft te worden weggemoffeld.
En het werkte, andermaal.
Dit is zoals het zijn moet. Mijn pièce de résistance. Nog mooier dan ik had durven hopen!
Sjoerd is het roerend met me eens.
Ik had niet anders verwacht.
En om meteen lekker dwars te doen plaats ik mijn eerste bijdrage voor Home Sweet Home op een dinsdag. Maar dat komt omdat het aanknopingspunt zich juist vandaag voordeed en ik echt geen zin had om nog een week langer te moeten wachten. Ik heb namelijk zoiets moois te laten zien!
Alweer bijna drie jaar wonen we hier nu. In ons heerlijke huis, waar ik echt nooit meer wegga. Waar ik nog steeds elke dag met volle teugen van en in geniet. Wat past als een jas. Geregeld hebben Sjoerd en ik het over de gemaakte keuzes van toen en wat we eventueel anders zouden doen als we het nog eens over konden doen. Gelukkig komen we iedere keer tot dezelfde conclusie. Vrij weinig. Op hoofdpunten klopt alles, op detailniveau zijn er nog wel wat dingetjes. Maar die zijn van dien aard dat ze in de toekomst alsnog aangepakt
Want als gezegd, ik ga hier nooit meer weg.
Kastruimte. Dat was bijvoorbeeld een puntje van aandacht. En dan met name de esthetiek ervan. Want om kort te gaan, het was nogal een rommeltje her en der.
Neem nou ons kantoor. In den aller beginne stonden er maar liefst drie dichtgemetselde Billy's de toch al beperkte ruimte in te schreeuwen. Zo níet zen. Na verloop van tijd tikten we een heuse kantoorkast op de kop en verdwenen er twee Billy's van het strijdtoneel. Dat scheelde al wat maar het was nog steeds niet je van het. Vorig jaar gingen we daarom al eens lafjes op zoek naar een deugdelijke oplossing maar spijkers met koppen werden er niet geslagen.
Een paar weken geleden was ik het echter spuugzat. Verwoed dook ik het internet op en al snel had ik voor ogen hoe het worden moest. Sjoerd had nog een laatste zetje nodig in de vorm van een bliksembezoek aan een showroom maar daarna konden alle lichten op groen. We bestelden twee identieke, oerdegelijke roldeurkasten. Om alle klappers, mappen en andere paperassen keurig achter weg te stoppen. De laatste Billy vond een nieuwe baas via marktplaats. Iedereen blij, Irène zen. At last.
Maar daarmee waren we er natuurlijk nog niet...
Dit zielloze Ikeagedrocht voldeed in ons vorige huis prima als kledingkast. Functioneel fineer. Groot van stuk, om een hoop zooi in te stouwen. Maar mooi is natuurlijk anders. De verhuizers plaatsten het tweekoppige lel in de logeerkamer en daar stond het de afgelopen jaren kolossaal en lelijk te wezen. Een vlag op een modderschuit, in de verder gezellig aangeklede ruimte met spijlenbed, kroonluchter en eigenhandig opgeknapte meidenkast.
Het toeval wilde echter dat we in de keuken een antieke linnenkast hadden staan die dienst deed als servieskast. Drie jaar geleden leek ons dat heel leuk. Strak en modern gecombineerd met een warm antiek familiestuk. Het stond inderdaad wel aardig maar smaken kunnen veranderen en we blijken meer en meer van strak en modern te houden. Wat nu gezongen? Ik handelde zoals alle vrouwen doen. Kneden. Masseren. Zachtjes indoctrineren. En het werkte. :-)
Ook voor het zielloze Ikeagedrocht bleek marktplaats de beste oplossing.
En zie hier. Een honderd jaar oude linnenkast waar hij voor bedoeld is.
Restte ons alleen nog een oplossing voor het eigenhandig gecreëerde opbergprobleem in de keuken. Maar die had ik natuurlijk al lang en breed meegenomen in mijn Masterplan. Als ik toch al aan het kneden, masseren en lichtjes indoctrineren was kon ik er net zo goed een schepje bovenop doen. Een uitbreiding van onze huidige keuken in de vorm van een servieskast had zich in mijn hoofd genesteld. Waar ook nog eens plaats zou zijn voor de stofzuiger. Zodat die voortaan niet meer slordig in de hal onder de trap of in de logeerkamer hoeft te worden weggemoffeld.
En het werkte, andermaal.
Dit is zoals het zijn moet. Mijn pièce de résistance. Nog mooier dan ik had durven hopen!
Sjoerd is het roerend met me eens.
Ik had niet anders verwacht.
20 april 2012
Scherven brengen geluk?
Goeoeoed, we zijn inmiddels twee weken onderweg. Kleine update dan maar?
Twee weken 30 mg P.rednison per dag resulteerde vooralsnog in:
- 1 Kapot achterkantje van mijn 1 week oude iPhone.
- 1 Kapot achterkantje van mijzelf wegens een stupide val van de badrand.
- 1 Vakkundig aan de muur bevestigde ingelijste poster.
- 1 Extra kilo lichaamsgewicht ondanks overmatige beweging en een Chokotoffrantsoen.
- 6 Lieve kaartjes van lieve mensen die zo lief meeleven.
Dat van die iPhone was echt zuur. Ik ging nog even snel snel voor sluitingstijd naar de supermarkt om worstenbroodjes te kopen wegens gebrek aan kookzin. Mijn spiksplinternieuwe iPhone 4S zat opgeborgen in het hoesje van mijn oude iPhone 3GS. En dat past net niet. Typisch gevalletje verkeerde zuinigheid. Dat, in combinatie met opgefokte bibberhandjes en de fijne motoriek van een een olifant in een porseleinkast resulteerde in dit, nadat hij op de grond belandde in plaats van in mijn jaszak:
Dat van mijn eigen achterkantje was hemeltergend lomp. En pijnlijk. Op vrijdag de dertiende nog wel.
Toen mijn moeder bijna klaar was met het poetsen van de badkamer vroeg ze me of ik haar nog even wilde helpen. Er zaten namelijk wat spinnenpoepjes op enkele wandtegels bij het raam. Om die weg te krijgen moest ze op de badrand klimmen. Mijn taak was om te zorgen dat ze daar niet vanaf viel. Mijn moeder veegde, ik stutte haar benen en spoelde af en toe het poetsdoekje uit. Tot zover missie geslaagd.
"Dju, in die hoek zitten er ook nog!" sprak mijn moeder even later, wijzend naar de andere kant boven het bad. "Wacht maar, dan zal ik nu wel even klimmen en vegen!" antwoordde ik fluks, bruisend van de fake-energie. En ik had mijn linker voet al op de badrand gezet. Plaatste mijn rechtervoet ernaast. Wilde opstaan uit hurkstand... En kapseisde in een beweging achterover van de badrand! Ik belandde met mijn bevallige achterwerk ín de poetsemmer. Alles was nat. De vloer stond blank. Mijn stuitje bonkte. Mijn moeders bril stond scheef op haar hoofd. We keken elkaar aan. Verschrikt. En gierden het vervolgens uit. Dit. Dit was weer zo Irène! Een eerste bottencheck leerde dat alles nog functioneerde. Zonder vervaarlijk gekraak. Daarna ben ik maar uit mijn zompige kloffie gestapt en deed mijn moeder de badkamer nog eens dunnetjes over. Never a dull moment hier.
En nee, daar zijn geen foto's van.
Wel hiervan. Très cool toch?
Vandaag ben ik gestart met het innemen van de schimmelkiller T.risporal en het slikken van botbeschermers C.alci Chew en F.osamax omdat P.rednison kan lijden tot botontkalking. Geen overbodige luxe, dunkt me.
Ik moet nog een week 30 mg P.rednison slikken en mag volgende week vrijdag afbouwen naar 20 mg. Weer een week later volgt dan bloedonderzoek om te zien wat dit alles voor effect op mijn totaal IgE heeft. Aan de hand van die uitslag wordt het vervolgbeleid bepaald.
Mijn bloedsuiker, slaaptekort, gekneusde stuitje en ik hopen er het beste van.
Twee weken 30 mg P.rednison per dag resulteerde vooralsnog in:
- 1 Kapot achterkantje van mijn 1 week oude iPhone.
- 1 Kapot achterkantje van mijzelf wegens een stupide val van de badrand.
- 1 Vakkundig aan de muur bevestigde ingelijste poster.
- 1 Extra kilo lichaamsgewicht ondanks overmatige beweging en een Chokotoffrantsoen.
- 6 Lieve kaartjes van lieve mensen die zo lief meeleven.
Dat van die iPhone was echt zuur. Ik ging nog even snel snel voor sluitingstijd naar de supermarkt om worstenbroodjes te kopen wegens gebrek aan kookzin. Mijn spiksplinternieuwe iPhone 4S zat opgeborgen in het hoesje van mijn oude iPhone 3GS. En dat past net niet. Typisch gevalletje verkeerde zuinigheid. Dat, in combinatie met opgefokte bibberhandjes en de fijne motoriek van een een olifant in een porseleinkast resulteerde in dit, nadat hij op de grond belandde in plaats van in mijn jaszak:
Dat van mijn eigen achterkantje was hemeltergend lomp. En pijnlijk. Op vrijdag de dertiende nog wel.
Toen mijn moeder bijna klaar was met het poetsen van de badkamer vroeg ze me of ik haar nog even wilde helpen. Er zaten namelijk wat spinnenpoepjes op enkele wandtegels bij het raam. Om die weg te krijgen moest ze op de badrand klimmen. Mijn taak was om te zorgen dat ze daar niet vanaf viel. Mijn moeder veegde, ik stutte haar benen en spoelde af en toe het poetsdoekje uit. Tot zover missie geslaagd.
"Dju, in die hoek zitten er ook nog!" sprak mijn moeder even later, wijzend naar de andere kant boven het bad. "Wacht maar, dan zal ik nu wel even klimmen en vegen!" antwoordde ik fluks, bruisend van de fake-energie. En ik had mijn linker voet al op de badrand gezet. Plaatste mijn rechtervoet ernaast. Wilde opstaan uit hurkstand... En kapseisde in een beweging achterover van de badrand! Ik belandde met mijn bevallige achterwerk ín de poetsemmer. Alles was nat. De vloer stond blank. Mijn stuitje bonkte. Mijn moeders bril stond scheef op haar hoofd. We keken elkaar aan. Verschrikt. En gierden het vervolgens uit. Dit. Dit was weer zo Irène! Een eerste bottencheck leerde dat alles nog functioneerde. Zonder vervaarlijk gekraak. Daarna ben ik maar uit mijn zompige kloffie gestapt en deed mijn moeder de badkamer nog eens dunnetjes over. Never a dull moment hier.
En nee, daar zijn geen foto's van.
Wel hiervan. Très cool toch?
Vandaag ben ik gestart met het innemen van de schimmelkiller T.risporal en het slikken van botbeschermers C.alci Chew en F.osamax omdat P.rednison kan lijden tot botontkalking. Geen overbodige luxe, dunkt me.
Ik moet nog een week 30 mg P.rednison slikken en mag volgende week vrijdag afbouwen naar 20 mg. Weer een week later volgt dan bloedonderzoek om te zien wat dit alles voor effect op mijn totaal IgE heeft. Aan de hand van die uitslag wordt het vervolgbeleid bepaald.
Mijn bloedsuiker, slaaptekort, gekneusde stuitje en ik hopen er het beste van.
06 april 2012
Keep calm and carry on
Al een tijdje was ik op zoek naar deze poster.
Ik had ook al een webshop gevonden waar ik hem kon bestellen.
Maar ik deed het niet.
Vandaag lijkt me echter een mooie dag om tot actie over te gaan.
Uit naam der P.rednison.
We zijn begonnen.
Ik had ook al een webshop gevonden waar ik hem kon bestellen.
Maar ik deed het niet.
Vandaag lijkt me echter een mooie dag om tot actie over te gaan.
Uit naam der P.rednison.
We zijn begonnen.
04 april 2012
There we go again
Ik dacht van de week nog, na een blik in mijn medicijnkast, of ik deze rakkers niet beter terug kon brengen naar de apotheek. Ze lagen per slot van rekening al zo'n anderhalf jaar doelloos kostbare plaats in te nemen.
Had ik dat maar niet gedaan...
Gisteren belde de CF-verpleegkundige met de uitslagen van het MDS van twee weken geleden. In een notendop waren alle bevindingen goed, op een bloeduitslag na. Een nogal vervelende. Mijn totaal IgE is namelijk weer torenhoog. En wie hier vaker leest en/ of zelf CF heeft weet wellicht wat dat betekent. Een opspelende ABPA. Mocht er toch nog geen belletje gaan rinkelen of je hebt de klok wel horen luiden maar je weet niet waar de klepel hangt: klik en scroll van beneden naar boven.
Overleg met de longarts volgde en vandaag vernam ik het vonnis. Volle bak behandelen. :-(
Voor mijn uitgestippelde onderhandelingsstrategie - eerst proberen met alleen T.risporal of een alternatief - was geen enkele ruimte. Mijn arts was onvermurwbaar. Ze vindt mijn longfunctieverloop plus de teruggekeerde aanwezigheid van het onbestemde reuteltje reden genoeg om serieus in te grijpen. En ergens wéét ik ook wel dat ze daar gelijk in heeft. En natuurlijk bén ik blij met haar doortastende houding. Maar toch maakt het me zo verdrietig. Dat het nodig is. En wat de consequenties zijn.
Ik moet beginnen met 30 mg P.rednison en na twee weken bovenstaande pillen T.risporal erbij gaan slikken. Weer twee weken later mag ik beginnen met het afbouwschema. Maar hoe snel dat zal gaan en met welke stappen is nu nog niet bekend. In tegenstelling tot vorige keer hoef ik nu niet om de zoveel weken bloed te laten prikken om te zien of de gewenste daling van het totaal IgE ook daadwerkelijk inzet. Enerzijds is dat prettig maar van de andere kant maakt het dat evenwel spannend. Er zijn immers geen controlemomenten die bevestigen dat we op de goede weg zitten
Het woord 'tegenvaller' is een eufemisme. De ervaring uit 2010 staat me namelijk nog helder op het netvlies. Na het telefoontje zat ik dan ook met gierende uithalen op de bank. Onder de douche jankte ik vrolijk door. En toen Sjoerd thuiskwam biggelden er opnieuw dikke zouten tranen over mijn wangen. Dankzij die storing van V.odafone kreeg ik mijn ouders maar niet te pakken. Juist nu. Via de chatfunctie van Wordfeud wist ik uiteindelijk mijn vader te bereiken. Die iPad is zijn gewicht in goud waard. 's Avonds kwamen de #goudenouders even langs, met een bloemetje, en drupten de laatste waterlanders uit mijn hoofd.
En nu ga ik gewoon weer over tot de orde van de dag. De nieuwe orde van een nieuwe dag.
Oftewel: Afgevuurd, ontspannen, bergen, naar de resultaten, afplakken, hulzen rapen - om met mijn licht militaristische iPap te spreken. :-)
Ter voorbereiding heb ik alvast wat maatregelen genomen.
Het insulineschema van toen zit alweer voorgeprogrammeerd in mijn insulinepomp, want dat mijn suikers over deze exercitie een mening gaan hebben is zeker.
Het telefoonnummer van de schoonheidsspecialiste is binnen handbereik, want dat er hier en daar geharst moet gaan worden lijdt evenmin twijfel.
De hashtag #derekdelintworm is maar vast van stal gehaald.
Goh, en misschien ben ik dan ook wel snel van die mierende slijmbeursontsteking in mijn rechterschouder verlost!
31 maart 2012
iPhoto maart 2012
In maart konden de golfclubs uit het vet.
Want golf mag dan een all weather sport heten, ik ben natuurlijk geen all weather type. Wat de lol is van vriestenen oplopen of de meerwaarde van tot op het bot natgeregend worden heeft nog niemand me kunnen vertellen.
En ik moet zeggen, de eerste klappen na een pauze van drie maanden vielen me in het geheel niet tegen. Evenals de spierpijn de dag erna.
En. Toen. Was. Het. Eindelijk. 15. Maart. Deze grote bos sleutels wisselde van eigenaar. Voorheen hing er een sleutelhanger van Jamai aan. Jamai ja. Ooit eens cadeau gekregen met mijn verjaardag. Heel grappig. Want ik was voor Jim. Maar al die tijd dat Jamai op onze sleutels paste raakte ons huis niet verkocht. Op een dag besloot ik dat dat de schuld was van Jamai. Met zijn blije brillen en mierzoete musicals. In een vloeiende beweging Wango Tango-de ik hem met zijn simpele smoelwerk van de sleutelbos af en bevestigde onderstaande stressbal eraan. Hoeveel symboliek kun je in de dingen leggen?
Geloof het of niet maar vlak na deze daad diende de koper zich aan.
Opmerkelijk hoe Rovers medisch circus zich haast moeiteloos mixte met mijn eigen persoonlijke verzorging. Naast mijn pillendoos en sprayattributen stond Rovers verzameling van smeersels en poeders gebroederlijk op het aanrecht. Inmiddels is alles opgeruimd en lijkt Rover fitter dan ooit. Het lijkt wel alsof hij gereset is tijdens de narcose. Hoewel aan zijn oren niks is gedaan hoort hij de deurbel weer. Typisch. Bovendien staat hij niet meer uren achtereen bewegingloos in de keuken te staren naar niks. Ik denk echt dat hij er zomaar weer 13 jaar tegenaan kan.
De MDS-kamer in mijn ziekenhuis is zeer goed geoutilleerd. Er staan niet alleen een bureau met computer en een onderzoeksbank. Wel nee! Je kunt je ook verlustigen aan de mobiele 'kleine controles wagen'. Hij meet je bloeddruk, saturatie, polsslag en temperatuur. Maar na drie rondjes metingen verrichten bij jezelf en je mantelzorger is de lol daar ook wel vanaf. Net als alles wat voorhanden is op de weegschaal zetten nadat je eerst het gewicht hebt geschat. Gelukkig is er dan nog altijd de lectuur waar je op terug kunt vallen. Stuk voor stuk toppers voor de gemiddelde CF'er. Ik zeg maar zo, lang leve de gratis ziekenhuiswifi!
En terwijl wij druk waren met de saturatiemeter vermaakte Rover zich ook opperbest met buurtmeisje M. Lekker met zijn geopereerde poeperd op het speelkleed liggen.
Kom, laat ik ook eens zo'n mooie detailfoto maken van een ontluikend haagbeukblaadje, dacht ik. Als anderen dat kunnen moet mij dat toch ook lukken...
Deze foto is gemaakt tijdens de I Outrun CF in Scheveningen door Bram, Claudia's man. Bram is zo iemand die (wel) jaloersmakend bedreven is in het hanteren van zijn camera.
We zitten momenteel midden in een interne verhuizing. Met overal chaos als gevolg.
De kledingkasten op de logeerkamer zijn verkocht. Daarvoor in de plaats komt de antieke linnenkast die nu nog beneden bij de keuken staat. Al het serviesgoed uit die kast komt ten slotte in een geheel nieuwe keukenkast die aansluit bij de rest van de bestaande keuken.
En dan bespaar ik je nog een foto van de troep die het kantoor momenteel is. Want ook daar worden de oude kasten vervangen door nieuwe.
Bijkomend voordeel is dat we weer eens rigoureus aan het opruimen zijn geslagen. Oude studieboeken van Sjoerd, mijn skioutfit, ik-weet-niet-hoeveel verwassen hoeslakens en dekbedovertrekken, talloze paperassen. Allemaal wég wég wég. Heerlijk!
Als ik niet beter wist zou ik denken dat ik zwanger ben de laatste tijd. Of getransplanteerd. Mijn eetgewoonten zijn nogal veranderd namelijk. Ineens ben ik dol op chocola. Chokotoff bijvoorbeeld, een ware hidden treasure. En ik blijk wél kaas te lusten, met name oude. Man wat heb ik me al die jaren ontzegd?! Vlees eet ik bijna niet meer, behalve filet americain op mijn brood. Wat dan weer niet mag als je zwanger dan wel getransplanteerd bent. Gelukkig ben ik geen van beide. Wel de lusten, niet de lasten.
Mijn opvoeding was een vrij gemiddelde waarbij me geen extremiteiten door de strot zijn geduwd. Als ik op een nieuwe sport wilde wist ik dat ik er minimaal een jaar aan vast zat. We bezochten zelden een museum maar soms nam mijn moeder me mee naar het theater. Wandelen deden we in mijn beleving heel veel, door het bos, langs het water. Liedjes zingen, sluippaadjes nemen, geveinsd verdwalen. En ik groeide op met de muziek van Paul Simon. Vol vervoering sprak mijn moeder over het Graceland concert dat mijn ouders zagen. Paul Simon kwam als een kleine, grijze muis het podium op maar zodra hij zijn gitaar had omgehangen en de eerste akkoorden in de lucht hingen veranderde alles.
Tien jaar geleden zag ik hem zelf in Ahoy, samen met mijn ouders. De apotheose van mijn muzikale opvoeding. Ik vond het fantastisch. En nam me voor, als hij nog een keer naar Nederland komt ben ik er weer bij.
Want golf mag dan een all weather sport heten, ik ben natuurlijk geen all weather type. Wat de lol is van vriestenen oplopen of de meerwaarde van tot op het bot natgeregend worden heeft nog niemand me kunnen vertellen.
En ik moet zeggen, de eerste klappen na een pauze van drie maanden vielen me in het geheel niet tegen. Evenals de spierpijn de dag erna.
En. Toen. Was. Het. Eindelijk. 15. Maart. Deze grote bos sleutels wisselde van eigenaar. Voorheen hing er een sleutelhanger van Jamai aan. Jamai ja. Ooit eens cadeau gekregen met mijn verjaardag. Heel grappig. Want ik was voor Jim. Maar al die tijd dat Jamai op onze sleutels paste raakte ons huis niet verkocht. Op een dag besloot ik dat dat de schuld was van Jamai. Met zijn blije brillen en mierzoete musicals. In een vloeiende beweging Wango Tango-de ik hem met zijn simpele smoelwerk van de sleutelbos af en bevestigde onderstaande stressbal eraan. Hoeveel symboliek kun je in de dingen leggen?
Geloof het of niet maar vlak na deze daad diende de koper zich aan.
Opmerkelijk hoe Rovers medisch circus zich haast moeiteloos mixte met mijn eigen persoonlijke verzorging. Naast mijn pillendoos en sprayattributen stond Rovers verzameling van smeersels en poeders gebroederlijk op het aanrecht. Inmiddels is alles opgeruimd en lijkt Rover fitter dan ooit. Het lijkt wel alsof hij gereset is tijdens de narcose. Hoewel aan zijn oren niks is gedaan hoort hij de deurbel weer. Typisch. Bovendien staat hij niet meer uren achtereen bewegingloos in de keuken te staren naar niks. Ik denk echt dat hij er zomaar weer 13 jaar tegenaan kan.
Ineens wist ik het. Plankjes. Er moesten plankjes komen. En die ging ik zelf ophangen. Met mijn onlangs aangeschafte wijvenboor. Het resultaat mag er wezen. Kaarsrecht! Zelfs de spreekwoordelijke luizenpiemel van mijn vader ontbreekt.
De MDS-kamer in mijn ziekenhuis is zeer goed geoutilleerd. Er staan niet alleen een bureau met computer en een onderzoeksbank. Wel nee! Je kunt je ook verlustigen aan de mobiele 'kleine controles wagen'. Hij meet je bloeddruk, saturatie, polsslag en temperatuur. Maar na drie rondjes metingen verrichten bij jezelf en je mantelzorger is de lol daar ook wel vanaf. Net als alles wat voorhanden is op de weegschaal zetten nadat je eerst het gewicht hebt geschat. Gelukkig is er dan nog altijd de lectuur waar je op terug kunt vallen. Stuk voor stuk toppers voor de gemiddelde CF'er. Ik zeg maar zo, lang leve de gratis ziekenhuiswifi!
En terwijl wij druk waren met de saturatiemeter vermaakte Rover zich ook opperbest met buurtmeisje M. Lekker met zijn geopereerde poeperd op het speelkleed liggen.
Kom, laat ik ook eens zo'n mooie detailfoto maken van een ontluikend haagbeukblaadje, dacht ik. Als anderen dat kunnen moet mij dat toch ook lukken...
Deze foto is gemaakt tijdens de I Outrun CF in Scheveningen door Bram, Claudia's man. Bram is zo iemand die (wel) jaloersmakend bedreven is in het hanteren van zijn camera.
We zitten momenteel midden in een interne verhuizing. Met overal chaos als gevolg.
De kledingkasten op de logeerkamer zijn verkocht. Daarvoor in de plaats komt de antieke linnenkast die nu nog beneden bij de keuken staat. Al het serviesgoed uit die kast komt ten slotte in een geheel nieuwe keukenkast die aansluit bij de rest van de bestaande keuken.
En dan bespaar ik je nog een foto van de troep die het kantoor momenteel is. Want ook daar worden de oude kasten vervangen door nieuwe.
Bijkomend voordeel is dat we weer eens rigoureus aan het opruimen zijn geslagen. Oude studieboeken van Sjoerd, mijn skioutfit, ik-weet-niet-hoeveel verwassen hoeslakens en dekbedovertrekken, talloze paperassen. Allemaal wég wég wég. Heerlijk!
Als ik niet beter wist zou ik denken dat ik zwanger ben de laatste tijd. Of getransplanteerd. Mijn eetgewoonten zijn nogal veranderd namelijk. Ineens ben ik dol op chocola. Chokotoff bijvoorbeeld, een ware hidden treasure. En ik blijk wél kaas te lusten, met name oude. Man wat heb ik me al die jaren ontzegd?! Vlees eet ik bijna niet meer, behalve filet americain op mijn brood. Wat dan weer niet mag als je zwanger dan wel getransplanteerd bent. Gelukkig ben ik geen van beide. Wel de lusten, niet de lasten.
Mijn opvoeding was een vrij gemiddelde waarbij me geen extremiteiten door de strot zijn geduwd. Als ik op een nieuwe sport wilde wist ik dat ik er minimaal een jaar aan vast zat. We bezochten zelden een museum maar soms nam mijn moeder me mee naar het theater. Wandelen deden we in mijn beleving heel veel, door het bos, langs het water. Liedjes zingen, sluippaadjes nemen, geveinsd verdwalen. En ik groeide op met de muziek van Paul Simon. Vol vervoering sprak mijn moeder over het Graceland concert dat mijn ouders zagen. Paul Simon kwam als een kleine, grijze muis het podium op maar zodra hij zijn gitaar had omgehangen en de eerste akkoorden in de lucht hingen veranderde alles.
Tien jaar geleden zag ik hem zelf in Ahoy, samen met mijn ouders. De apotheose van mijn muzikale opvoeding. Ik vond het fantastisch. En nam me voor, als hij nog een keer naar Nederland komt ben ik er weer bij.
Abonneren op:
Berichten (Atom)