Irène

De moeder der horrorwinters

2012-02-07T13:57:00.003+01:00

Giet it oan of giet it niet oan, that's momenteel the question die ons kleine landje bezighoudt. Rayonhoofden steken hun bemutste koppen bij elkaar en de meetlat in het doorboorde ijs. De in een loods opgeslagen stempelrekwisieten worden voorzichtig afgestoft. Een leger vrijwilligers maakt het ijs op probleemplekken sneeuwvrij opdat de vorst er nog een keer extra overheen kan. En dan is er natuurlijk altijd nog de mogelijkheid tot ijstransplantaties. Nederland ten voeten uit.

Tegen alle verwachtingen in is hij er dus toch nog gekomen. De voorspelde horrorwinter. Zelfs de natuur had er tot vorige week niet meer op gerekend, getuige de opkomende narcissen in het grasveldje voor ons huis.
Toch kan er wat mij betreft geen winter meer tippen aan die van 1997, qua horror. In dat illustere jaar, waarin inderdaad de vijftiende elfstedentocht werd verreden, had ik verkering met lullo. En alsof dat nog niet erg genoeg was had ik ook nog een zaterdagbaantje bij de kaaskut. Ja je leest het goed, kaaskut. Excuse my French. Ik heb nog overwogen om er kaasbitch van te maken maar dat woord zou geen recht doen aan haar boeket aan fijne karaktertrekken.

Als jongste bediende werd ik geacht de zaterdag te beginnen met het poetsen van de keuken en de personeelswc. Alwaar ik kokhalzend boven de pot hing toen ik haar grijze s.chaamharen van de bril stond te vegen. Nadat ik me van mijn taken 'achter' had gekweten mocht ik naar 'voren' komen. Behalve een keur aan kaas verkochten ze er ook luxe broodjes, luxe nootjes en andere luxe liflafjes om je thuisdiner mee op te leuken. De kaasbalie was als zaterdaghulp het hoogst haalbare, de broodjeshoek was mijn domein. En af en toe mocht ik bij de nootjes. Bij de gratie van de kaaskut. Tot die ene kapitale fout. De macadamianoten moesten worden gezouten en in al mijn klunzigheid schudde ik tijdens het mengproces de inhoud van de hele bak pardoes over de winkelvloer. "Wat doe je nou? Die noten zijn hartstikke duur!" krijste de kaaskut. Vervolgens stortte ze zich giftig op de vloer en begon verwoed alle macadamianoten met de hand bij elkaar te vegen. Om ze ten slotte doodleuk terug in de bak van de notenbar te leggen.
Mijn kaascarrière was van korte duur. Ik hoop de voedselvergiftiging van de arme ziel die die noten daarna heeft gekocht ook.

Van die hele elfstedentocht heb ik in 1997 niks meegekregen. Terwijl de ene helft van Nederland op de Bonkevaart stond en de andere helft voor de buis zat, was ik druk in de weer met grijze s.chaamharen en macadamianoten.
Daarom zal ik dit jaar voor dag en dauw voor de buis zitten, als it oan giet.
Met een Mart Smeetstrui aan en een bak macadamianoten op schoot.

Over het bitterzoete monster

2012-02-03T14:18:00.001+01:00

Vannacht kreeg ik een brainwave en rammelde ik mijn nieuwe column voor het CFcenTRaal van maart er zomaar in een keer uit. In het donker, gelegen onder het behaaglijke dekbed vloog mijn linker wijsvinger over het schermpje van mijn iPhone. Als vanzelf kneedden mijn hersenen de juiste woorden. Hongerig slokte het magische doosje de woorden op. Tevreden viel ik even later in slaap.
Vanmorgen was ik nog steeds tevreden over mijn nachtelijk brouwsel. Yay!

Dit is de column die verscheen in het CFcenTRaal van afgelopen september.

Arian en Irène schrijven elkaar al een jaar of tien. Voortaan doen ze dat ook in columnvorm in CFcenTRaal.

Lieve Arian,

Toen ik tijdens de zomervakantie van 1987 mijn dorst leste met louter blikjes 3ES limonade belandde ik na drie weken stug doordrinken met buikpijnklachten in het ziekenhuis. Een simpel bloedonderzoek wees uit dat mijn suikerhuishouding van slag was. Van diabetes was nog geen sprake maar het bitterzoete monster lag op de loer. Dat het dubbeltje pas 14 jaar later de andere kant op viel beschouw ik daarom als een cadeau. Want laten we eerlijk zijn, CF gerelateerde diabetes is natuurlijk geen feestje. Het is een hoop extra gedoe en kan nog meer nare gevolgen hebben.

In 2001 bleek na een routinecontrole van mijn bloed het glucosegehalte te hoog en ook mijn HbA1C kende een gestaag oplopende trend. Voor mijn longarts reden genoeg om me door te sturen naar de internist. De beste man, opererend in de nadagen van zijn carrière, vond dat we het eerst met pilletjes konden proberen. En onder begeleiding van regelmatige zelfcontrole. Want meten is weten.
Een jaar later wezen de getallen, en de mening van een nieuwe internist, uit dat de tijd rijp was om te beginnen met het spuiten van insuline. Dat ging niet geheel zonder slag of stoot. Sterker nog, ik schoot volledig in de ontkenning. Ik prikte en spoot wanneer het me uit kwam. En dat was zelden, feitelijk. Het bijhouden van mijn glucosewaarden in het daarvoor bestemde dagboekje was als het invullen van de lottogetallen. Schaamteloos presenteerde ik mijn natte-vinger-reeksen in de spreekkamer aan de internist.
Met de tijd kwam gelukkig toch ook de acceptatie, en nog maar weer eens een nieuw setje internist plus diabetesverpleegkundige. De chemie tussen ons drieën was bijzonder goed en stukje bij beetje lukte het me open te staan voor diabetes. Angst en afzet maakten plaats voor kennis en inzicht. Ik leerde hoe ik het hele suikerwerk in kon passen in mijn leven.
In het najaar van 2008 vertoonde mijn HbA1C desondanks opnieuw een stijgende lijn en wilde mijn internist een continumeeting doen. Via een vernuftige sensor in mijn buik werd drie dagen lang het glucose in mijn bloed om de zoveel minuten gemeten. De uitslag van deze meetmarathon loog er niet om; het was de hoogste pomptijd geworden.

De overstap van pen naar pomp ging veel makkelijker dan van pil naar pen. Diabetes had zijn plek inmiddels ruimschoots verworven in mijn leven. Ik was, en ben, me bewust van de noodzaak van een goed gereguleerde suikerhuishouding. Voor nu, maar ook zeker op termijn.
Dankzij de hedendaagse technieken zou ik me vandaag de dag zelfs ongestraft een delirium aan 3ES limonade kunnen drinken. Maar sinds ik na die opname in 1987 verslingerd raakte aan Coca Cola light heb ik de 3ES afgezworen. Is ook beter voor mijn band met de tandarts.

Liefs,
Irène

iPhoto januari 2012

2012-01-31T23:59:00.000+01:00

Om het nieuwe jaar feestelijk in te luiden, en omdat het gewoon gezellig is, deden we weer eens een borrel met de buurten. De traditie schrijft inmiddels voor dat we allemaal voor wat happen zorgen. Zodoende stond ik de eerste vrijdag van 2012 te kokkerellen. Moi. Het moet niet gekker worden. Ik deed iets creatiefs met dadels, mon chou en spek. Ik husselde wat vissen en frotte die in uitgeholde tomaten. Ik was danig in de weer met wraps, zalm en philadelphia. En ik maakte spekvuurpijlen, naar briljant idee van Haak & Smaak.

Het is iedere winter wel een keer prijs hier: hoog water. Elke dag verschuift de watergrens een beetje meer naar het pad waar ik vaak met ons Rover over loop. Eerst krijgen de bomen aan de oorspronkelijke watergrens natte voeten. Enkele dagen later is van sommige exemplaren nog slechts de kruin zichtbaar.
Het wassende water neemt van alles met zich mee. Grote takken, plastic flessen. En een haai. Dacht ik.

De vaste benodigdheden voor een uitje Utrecht. Een mondneusmasker om binnen de ziekenhuismuren te dragen en een sputumpotje om vol te tuffen. Of nou ja vol, gewoon een fluim of wat. Ze hoeven er immers geen soep van trekken, daar in het lab. In zo'n potje tuffen vind ik altijd wel een dingetje. Zoals ik alles wat CF-gerelateerd is eigenlijk wel een kleiner of groter dingetje vind. Je wil immers een deugdelijke fluim presenteren, een eerlijke afspiegeling van wat er zich du moment aan de binnenkant van je longen afspeelt. Een goede, groene rakker dus. En vooral met zonder rood erbij.
's Morgens onder de douche stond ik lekker geforceerd mijn ochtendrochel omhoog te werken. Om me ervan te vergewissen dat ik echt wel een doodnormale groene klodder in me had. Toen ik de op mijn hand gespuugde buit bekeek sloeg de schrik me om het hart. Spoortjes. Wel godnondeju. Had ik me daar in al mijn enthousiasme het een en ander kapot staan kuchen zeg. De winnende fluim die ik uren later op de labwc in het potje lanceerde zag gelukkig weer gewoon groen, met een spoortje van een spoortje als laatste getuige van mijn overmoedige ochtenddaad. Volgende keer maar weer gewoon normaal doen.

We vereerden de Interclassics & Topmobiel in het MECC met een bezoekje. Toys for boys verdeeld over drie grote hallen. Opgepoetste klassiekers en vers uit de fabriek gerolde wegmonsters stonden rijen dik opgesteld. Onderstaande Porsche 356 bleek eigendom te zijn geweest van de familie Kennedy. In mijn fantasie behoort hij op een goede dag toe aan de Mols dynastie.

Voor meisjes was het evenement ook leuk. Behalve een roze Porsche hadden ze mooie horloges, dure kleren, designer stoelen en goede wijnen. En curiosa. Bijna liet ik me verleiden tot de aankoop van een of ander onooglijk prul. Om er daarna mee naar Tussen Kunst en Kitsch te kunnen. Waar natuurlijk zou blijken dat ik een zeer zeldzaam object van een verloren gewaande kunstenaar op de kop had getikt. Voor een prikkie. Maar ik moest ineens vreselijk plassen. Zul je altijd zien.

Nou, en toen was ik 24 uur volledig off line om me mee te laten voeren met Grenzeloos van Kim Moelands. Daarin beschrijft mijn CF-collega tot in detail hoe het is om in de laatste fase van CF aanbeland te zijn. Zo benauwd als een vis in een uitgedroogd aquarium, vechtend voor iedere ademteug. Haar pad naar donorlongen was lang en bezaaid met een keur aan complicaties. Zo is ze bijvoorbeeld kampioen klaplongen en weet ik nu precies hoe de artsen een drain tussen je ribben en door je longvlies poeren om de boel weer in het gareel te krijgen. Ze kwamen uiteindelijk wel, nipt. Een onbekende Duitse vrouw gaf Kim het cadeau van het leven.
Tsss, en dan maak ik me druk om een spoortje...
Door het lezen van het boek heb ik het gevoel dat ik een kijkje heb genomen in de doos van Pandora. Mijn hemel, alleen al het idee wat me mogelijk te wachten staat. Ik wil daar domweg niet over nadenken. Zoals het nu gaat vind ik het vaak al ingewikkeld genoeg. Uit zelfbescherming houd ik me daarom voor dat het niet mijn doos is waarvan het deksel werd gelicht, maar die van Kim. Ik moet wel. Mijn eigen doos van Pandora lonkt immers vals naar me, elke dag opnieuw.

Mensen en hoe ze heten. Mensen en hoe ze hun kinderen noemen. Ik vind dat bere interessant. De nrc next bediende me op mijn wenken. Silver Quinten, Uniek Beer en Vip Diesel. En dan met droge ogen beweren dat het geen rare namen zijn, maar wel bijzondere. Nou, mij kun je opvegen!

Het enige nadeel van ons kinderloze bestaan dat ik heden ten dage nog kan verzinnen is het uitblijven van het Grote Verzinnen der Namen. Welke kant waren wij opgegaan? Kort Hollands, de kakkineuze hockeyhoek of iets uit het Franse genre? Of misschien wel iets onuitspreekbaar Engels, met veel a's, e's en y's. We zullen het nooit weten. Voor de opvolger van Rover - ooit - liet ik me in elk geval inspireren door onderstaand rijtje toppers. Ik denk dat het Paarth gaat worden, voor onze volgende hond.

Onze culturele agenda kende dit seizoen slechts twee voorstellingen. Vorig jaar al zagen we Katinka Polderman, met haar zeurderige stem die zich evenwel erg prettig aanhoort in combinatie met haar absurdistische liedjes. En nu dus Theo Maassen. Weggemoffeld in de verste uithoek van het uitverkochte theater genoten we van zijn blik op de wereld. Helemaal lachen werd het toen hij zijn mening over PVV-stemmers wereldkundig maakte. En ongeveer een derde van de zaal verstomde. Hij bleek zich nogal in het hol van de leeuw te bevinden.
Waar Hans Teeuwen het onlangs op tv compleet liet liggen maakte Theo alle verwachtingen meer dan waar.

Dat Sjoerd tegenwoordig niet meer zo'n afkeer van gezelschapsspellen heeft wordt natuurlijk met beide handen aangegrepen. Een avondje Catannen met vrienden. Geluk zit echt in kleine dingen.

Eens in de zoveel tijd moeten we naar het land van onze zuiderburen. Een Belgische stad bezoeken. We komen daar graag. De mensen zijn er zoveel gemoedelijker dan bij ons. En er gebeuren altijd gekke dingen. Dit keer togen we naar Hasselt. Daar waren we al veel te lang niet meer geweest. In de winterzon kuierden we door de drukke winkelstraat. Ik kocht een broek (een chino, die me tot mijn eigen verbazing goed stond), Sjoerd een autoboek. En Rover. Die hadden we kunnen verkopen. Er was serieus interesse in hem. Bij de Goei Goesting deden we ons te goed aan een heerlijk diner. We proostten op elkaar. We boffen maar.

Voor het vierde jaar op rij een winter met sneeuw. Gelukkig. Je wilt toch een beetje profijt van je winterbanden hebben nietwaar.

Bij mijn ouders op de wc trof ik hem aan. De carnavalskrant, of vastelaovesgezèt zoals dat hier heet. En het is potdomme een dikke dit jaar!
Kennen jullie noorderlingen dit fenomeen überhaupt? Ik zal het even toelichten. In de carnavalskrant staan doorgaans tenenkrommende stukjes tekst, in het Limburgs, over de prins, zijn adjudanten en de raad van elf. Wie hij is, wat hij de rest van het jaar doet en zijn proclamatie. Aan welke regels je je moet houden tijdens de drie dolle dagen. Denk bier, plezier en nog meer bier. En zijn spreuk, waarmee hij het dorp regeert. Laef diene druim, is het dit jaar. Een goede spreuk. Leef je droom. Alaaf! Verder barst het in full color gedrukte boekwerk uit zijn voegen van de advertenties. Meest van lokale ondernemers. En er staan mopjes in. Over bekende dorpelingen. Stuk voor stuk dijenkletsers. Ook de burgemeester en meneer pastoor leveren een toepasselijke bijdrage, het blijft immers een van oorsprong katholiek feest. Dit was mijn spreekbeurt. Zijn er nog vragen?

Risotto met bleekselderij en garnalen

2012-01-22T18:28:00.001+01:00

Geheel tegen mijn principes in deed ik laatst mee aan een een soort kettingbrief. Maar dan per mail. Het doel heiligde in dit geval echter volkomen de doorgaans twijfelachtige middelen want het betrof een receptenruil. Naa! Voor een fornuisfoob als ik een welkome bron van inspiratie.

De beloofde ontploffing van mijn inbox blijft vooralsnog een beetje uit (waarschijnlijk ook doordat ik zelf bij lange na geen 20 vriendinnen kon verzinnen die ik zonder schaamte zo'n kettingbrief kon opdringen), maar de teller staat inmiddels toch op negen ontvangen recepten. En er zitten zeker kanshebbers bij die ik ervan verdenk klaar te kunnen maken.
Mijn aandeel in het culinaire geheel was - natuurlijk - Het Gerecht.
Maar toevallig stuitte ik laatst via tinternet op een ander tongstrelend recept, dat ik inmiddels heb toegelaten tot mijn persoonlijke top drie. Want naast goddelijk lekker is het ook nog eens doodeenvoudig te bereiden. Nou, wat wil een mens nog meer?! En omdat ik niet de beroerdste ben wil ik het graag via mijn blog verspreiden.

Komt 'ie!
Risotto met bleekselderij en garnalen

Ingrediënten voor 2 personen (met de toevoeging dat wij grote eters zijn):
- 200 gram (droge) risotto
- 150 ml droge witte wijn
- 1 liter visbouillon (gemaakt van 2 blokjes)
- scheutje boter of olijfolie
- 2 tenen knoflook
- 1 pak bleekselderij (komt neer op ±600 gram)
- 200 gram garnalen
- 100 ml slagroom of kookroom

Bereiding:
Kook 1 liter water met 2 visbouillonblokken.
Fruit de kleingesneden knoflook in boter of olie in 2 minuten goudbruin. Voeg vervolgens de droge risotto toe en bak 2 minuten mee. Voeg daarna de witte wijn toe en laat deze al roerend door de risotto opnemen. Voeg tot slot de visbouillon toe, breng het geheel aan de kook en laat daarna de risotto op een lag vuur onder af en toe roeren in ±15 minuten gaarkoken.
Was intussen de bleekselderij en snijd de stelen in partjes. Na een kwartier, als de meeste bouillon in de risotto is getrokken, kunnen de partjes bleekselderij worden toegevoegd om mee te garen. Na nog eens 10 minuten kunnen de garnalen erbij om mee te garen. Giet tot slot de slagroom of kookroom erbij en schep alles nog even luchtig door. Maak het geheel af met vers gemalen peper.

Irène ruimde op

2012-01-11T23:59:00.020+01:00

Gek is dat toch steeds, de opruimwoede die met een nieuw jaar gepaard gaat. En ik ben bepaald niet de enige, weet ik inmiddels. Vrienden en kennissen uit mijn digitale leven vertonen hetzelfde typische gedrag. Op twitter barstte het de eerste week van 2012 van de opruimtweets. Kledingkasten, keukengerei, complete babyuitzetten en volgestouwde zolders. Alles kwam voorbij. En werd al dan niet afgevoerd naar de stort.

De ijdele poging nog wat nieuw aangeschafte boeken in onze uitpuilende boekenkast te proppen deed me beseffen dat het zo niet langer kon. Óf er werd een acuut en eeuwig durend koopverbod ingesteld óf er moesten boeken weg. Zo simpel was het. Omdat optie 1 in ons geval geen optie is, begon ik meteen stuk voor stuk de planken te scannen. Welke boeken moesten/ mochten blijven, welke exemplaren konden weg. Nadat ik een stuk of 15 van mijn boeken had geëlimineerd moest ook Sjoerd aan de slag. Hij ging zowaar nog bruusker tekeer. Mijn ultimatum was niet tegen dovemansoren gezegd.
Het eindresultaat was een flinke sporttas vol leesvoer. Maar wat doe je er vervolgens mee? De ervaring leert dat je voor verkoop via marktplaats vooral geduld moet hebben en dat je er vervolgens heel wat keren voor op en neer naar het postkantoor kunt. En daar had ik ditmaal geen zin in. Opruimen was immers het devies, niet binnenshuis verplaatsen.
Toen schoot plots de patiëntenbibliotheek door mijn hoofd, geen idee hoe ik daarbij kwam. Een telefoontje naar het lokale ziekenhuis leerde dat deze echter wegbezuinigd was. Maar in mijn oude, vertrouwde UMC wilden ze ze graag hebben!

Aldus toog ik vandaag met ik-weet-niet-hoeveel-kilo aan boeken in een tas over mijn schouder naar Utrecht. En omdat ik er toch was besloot ik meteen maar even - heel casual en totaal niet nerveus - een longfunctie te blazen en mijn arts met een bezoekje te verblijden. We hadden elkaar immers al vier maanden niet meer gezien dus ze moest me vast missen.
Onder de deskundige begeleiding van de vaste longfunctieassistent blies ik een mooie VC van 104% en acceptabele FEV1 van 62%. Goed, je hoopt altijd op meer maar zolang ik stabiel blijf ben ik een tevreden mens. Met ambities, dat wel natuurlijk.

Van de terugreis kreeg ik weinig mee. Ik sliep het hele stuk over de A2, de taxichauffeur van dienst had geen kind aan me. Maar zo'n loodzware vracht boeken sjouwen is ook vreselijk vermoeiend...

iPhoto december 2011

2011-12-31T23:59:00.269+01:00

Uren, dagen, maanden, jaren,
vliegen als een schaduw heen.
Ach, wij vinden waar wij staren,
niets bestendigs hier beneên.
Op de weg die wij betreden,
staat geen voetstap die beklijft.
Al het heden wordt verleden,
schoon 't ons toegerekend blijft.

Stichtelijk hè? En dan heb je het tweede couplet nog niet eens gelezen...
Ik vond het wel decemberig, ergens.

Was het niet ik die in november nog repte over hoe vies ik de kringloop vond?
En is het niet ik die dagelijks op marktplaats schuimt om de leukste woonaccessoires voor een prikkie bij elkaar te scharrelen?
En is marktplaats niet eigenlijk ook een soort kringloop, maar dan in een digitaal jasje? Juist.
Deze fruitschaal zocht, vond en kocht ik. Hij is van Alessi en nieuw kost hij €149,00. Ha! Nog in geen 149 jaar zou ik er dat aan uitgeven. Ik bedoel, het blijft een fruitschaal, gemaakt van plastic en staal. Zonder extra opties als stofzuigen, strijken of ramen lappen. Gelukkig kwam ik slechts 1/5 van de nieuwprijs met de verkoper overeen. Inclusief verzendkosten. Kuipke woh?!

Ook dit jaar was Snieklaas ons niet vergeten.
Hij had zelfs de rijmpiet aan het werk gezet.
Mijn moeder zorgde voor het eten.
En haalde de fonduepan uit het vet.

Het uitpakken mochten we zelf doen. Dat is aan Rover wel besteed. Gretig trok hij met zijn anderhalve tand het cadeaupapier aan flarden. Hij kreeg een nieuwe Ratje.

Mijn vader viel dit jaar het hardst met zijn neus in de boter. Eindelijk kan iPap naar hartenlust aan de slag met apps. Voor iemand die zijn Wordfeudnaam (slomesac; hij hangt van dubbelzinnigheden aan elkaar) al verzonnen had ruim voordat hij ook nog maar een letter had gelegd feitelijk bittere noodzaak, zo'n tablet.

Sjoerd en ik kregen het sluitstuk van ons lichtplan cadeau. De Bourgie van Kartell, barok in een modern jasje. Nu al een designklassieker. Zeggen 'ze'.

Sloffen. Ben ik de enige die die dingen verslindt? Gemiddeld een maand en dan vallen ze van ellende uit elkaar. Die Spaanse exemplaren althans. Vandaar dat ik me liet verleiden tot deze Kruidvatkoopjes. Nel Veerkamp en Boer Zoekt Vrouw.

En voor de zeldzame momenten dat ik niet op mijn sloffen door het huis schuifel verwende ik mezelf met deze beauty's. My first Marc Jacobs'! Ook voor een fractie van de eigenlijke waarde hoor, want zie fruitschaal. Volgens mijn moeder moet ik ze veel binnenshuis dragen, om het lopen te oefenen. Om zodoende buitenshuis geen flater te slaan. Of mijn nek te breken. Ze vond het in de winkel namelijk nog niet heel naturel overkomen. Misschien moet ik de volgende keer eens sloffen met hakken kopen...

Om enigszins aan het gedoe rondom de feestdagen te ontsnappen boekten we een weekje Texel. En om er samen lekker uit te zijn. Daar hadden we best wel behoefte aan. Het was immers wederom een bewogen jaar, in allerlei opzichten.
We vertrokken op tweede kerstdag. Na een bijzonder kort nachtje mijnerzijds. Want door die antibioticumkuur slaap ik nogal slecht. Ondanks slaappillen. Het lijkt per kuur erger te worden.
Na de gebruikelijke inpakstress vermenigvuldigd met het slapeloze wattenhoofd - "Ik ga echt noooooit meer op vakantie!" jammerde ik mismoedig boven de koffers - konden we slechts twee uur later dan gepland op pad. Precies vier uur later betraden we ons gehuurde appartement. En bood de eigenaresse ervan ons meteen een warme maaltijd aan. Haar zoon was kok en had te veel klaargemaakt. Of wij soms zin hadden in risotto met vis en een salade. Me dunkt! Als kers op de taart kwam de keukenprins zelf later ook nog een toet brengen.
Daarna was het tijd voor Ballonrace. Rover en ik stevenden rechtstreeks op de overwinning af.

Een oude boom moet je niet verplanten. Dat geldt ook voor onze Rover. Want op de laatste dag van 2011 kan ik met zekerheid stellen dat hij dit jaar oud is geworden. Bijna ineens. Althans zo lijkt het. Hij ziet slecht, hoort vrijwel niks meer, ruikt zelfs naar oude hond. Zijn gedrag echter laat hem meestal nog niet in de steek. Zo beklimt en berijdt hij nog haast dagelijks een knuffel en rende hij als een dolle puppy over het Texelse strand. Het opeten van zijn brokjes gaf de gebruikelijke vakantieproblemen. Die mot hij elders niet. Ook al komen ze uit de zak van thuis en zitten ze in zijn vertrouwde bakje.
Hier wordt de uitdrukking 'met lange tanden eten' aardig uitgebeeld. En die zwevende Nike maakt de compositie compleet.

Texel was behalve nat en koud vooral heel erg winderig. Tijdens onze eerste en enige strandwandeling werden we compleet gezandstraald. Het verklaarde meteen hoe de meeste eilanders aan hun verweerde koppen komen. En waarom de mode zo ontzettend anders is dan bij ons. Hier kun je inderdaad niet zonder met bont gevoerde stevige stappers, stoere gebreide vesten met winddichte voering en mutsen met oorflappen.

Dit was wat ons betreft het beste plekje van Den Hoorn. Strandtent Paal 9, pal voor de kachel in oude fauteuils bedekt met kleden van schapenvacht. Wat lezen, het vuur brandend houden, wijn drinken, Scrabble spelen.

Op vrijdag greep de benauwdheid van het eiland ons naar de keel. En het kleine, beduimelde appartement met z'n verrotte zitmeubilair. We hadden vasteland nodig. Het werd Alkmaar. Daar waren mensen en winkels, en die gekke straatmuzikant op zijn groene klompen. Sjoerd vond er twee paar schoenen (geen groene klompen) en net toen ik in discotheek The Sting wat - kansloos - in zo'n enorme berg afgeprijsd textiel liep te grasduinen hoorden we het. Van het huis. Magisch. We doken subiet een leuk tentje in om op de verkoop te proosten. Vooruit, en omdat ik enorm moest plassen. En de spreekwoordelijke champagne was cola light. Maar die bruiste ook.

Oudjaar vierden we met de Vissers. Zij zaten ook op 't eiland dus het leek ons wel aangenaam om deze avond samen door te brengen. Onder het genot van veel happen, bubbels, collectieve behaverbrandingen, Youp, schaterlachen, appelbeignets en oliebollen gleed de laatste avond van 2011 kakofonisch over in de eerste nacht van 2012. Dat het een mooie opmaat mag zijn voor de rest van het jaar.

En zo kwam er niet alleen een eind aan 2011 maar ook aan onze vakantie op Texel. Traditiegetrouw gooiden we er een dag eerder dan gepland het bijltje bij neer. Omdat er geen plek als thuis is. Terwijl K zich aan haar eerste nieuwjaarsduik ooit waagde koersten wij naar de boot. De stal had geroepen.
We wilden het nieuwe jaar beginnen daar waar we het liefste zijn. Thuis.

Oh ja, deze had je nog tegoed. ;-)

Dat de tijd hier 't al verover,
aan geen tijdperk hangt mijn lot.
Gij, Gij blijft mij altijd over,
Gij blijft eindeloos mijn God.
Welk een onheil mij ook nader,
'k vind in U mijn vrede weer.
Gij blijft, die Gij waart, mijn Vader,
wat verander, wat verkeer.

Rhynvis Feith / Heinrich Albert

House for sale? Not anymore!

2011-12-30T23:59:00.001+01:00

Op de valreep van 2011 heel goed nieuws. Op persoonlijk vlak wellicht het beste nieuws van dit jaar. En met terugwerkende kracht van 2009, 2010 en 2011 bij elkaar. Ons oude huis is namelijk verkocht. Eindelijk.

De knusse bungalow die Sjoerd in 2002 kocht en waar we vanaf 1 januari 2004 een leven met ons tweeën in besloten op te bouwen. Een veilige haven die we stukje bij beetje omtoverden tot ons kleine paleis. Het huisje achter de molen waarin we samen de mooiste momenten beleefden maar ook tijden van verdriet en angst kenden. Het was altijd onze veilge herberg.

In juli 2009 verhuisden we naar ons grote droompaleis. Jezus is immers ook ooit uit zijn kribbe gegroeid. Zodoende sloeg de makelaar in maart 2009 het te koop-bord in de tuin. Net na het omvallen van de banken. De rest is historie.

Over belangstelling en aanloop hebben we gelukkig nooit te klagen gehad. De statistieken van het aantal bezichtigingen heb ik even niet bij de hand maar de rij kijkers was lang. Kijkers zijn echter geen kopers, leerden we al snel. En kijkers die langskomen tijdens de landelijke openhuizenroute blijken ronduit ramptoeristen. Ik word althans niet blij van een klasje zeikende babyboomers dat ons met bloed, zweet en tranen opgebouwde aardse paradijs tot op het bot fileert. Te dit, te dat, te zus, te zo.

"Er hoeft er maar een bij te zitten!" is de meest gehoorde dooddoener uit deze periode. Even goedbedoeld als irritant. Op aanraden van mijn moeder begroeven we begin 2010 Jozef uit mijn ouders' kerststal in de voortuin. Naar goed Brabants gebruik zou een ingegraven Jozef zorgen voor een spoedige verkoop van je huis.
In plaats van een koper diende zich echter een huurder aan. Hadden we misschien per ongeluk een van de drie koningen in het zand gestopt?

De huurder zorgde enerzijds voor verlichting maar gaf ook kopzorgen. Hij maakte iedere maand keurig de huur over maar er ging toch wel het een en ander kapot. En de tuin gaf ook niet meer de aanblik die we gewend waren. To put it mildly. Na anderhalf jaar dolle huurpret namen we dan ook afscheid van elkaar. In het eerste weekend van november raapten we met onze eeuwige rotsen in de branding - moet ik überhaupt nog toevoegen dat het hier mijn gouden ouders betreft? - nog een keer de moed bij elkaar. En de tuin- en poetsspullen. Alles werd aangepakt, opengezet, weggehaald, schoongemaakt en opgelapt. En prompt kwam daar ons kleine paleis weer tevoorschijn!

Daarna ging het rap. De eerste bezichtiging na de make-over was meteen raak. Er volgde een tweede, er kwam een bod, er werd onderhandeld en het was beklonken.
Toch durfde ik nog niet te juichen. Na het tekenen van het voorlopig koopcontract had de koper drie dagen om zich alsnog terug te trekken. Daarna volgde het voorbehoud van financiering. En dat traject liep niet geheel vlekkeloos. Vorige week viel echter het bemoedigende woord 'taxateur'. En vandaag stond de makelaar op de voicemail. De financiering is rond, alles gaat naar de notaris.

Wij hebben de champagne vandaag alvast geopend. Ons huis is verkocht!
2012 Begint met een schone lei.

Mamamijmeringen

2011-12-25T11:53:00.000+01:00

Eerste kerstdag 1983.
Dit is mijn moeder. Ik geef haar een dikke knuffel.
(En zie ons heerlijke eighties interieur, inclusief fondue! :-)))

Het oorspronkelijke plan was om een foto van mijn moeder en mij uit 1985 op te snorren en daar dit stukje over te schrijven, maar ik kon geen leukere vinden dan deze. Foto's waar ik met mijn moeder op sta zijn er niet zoveel (met mijn vader des te meer, zij was duidelijk de knipper). Foto's van mij waar ik mijn moeder knuffel zijn nog schaarser. Dit moet zo ongeveer de laatste keer zijn. Ik ben niet zo'n knuffelkont.

Eerste kerstdag 1983.
Ik kijk naar het gezicht van mijn moeder. En zie hoe jong ze toen nog was. Als ik een foto uit 1985 had genomen was ze op dat plaatje precies even oud geweest als ik nu ben. Maar op zich maakt dat voor het vergelijk niet uit, in het tijdsbeeld. Want wat zijn 2 jaar uitgesmeerd over 32?

Eerste kerstdag 1983.
Mijn moeder is hier 30 jaar, ik 4. Wat ziet ze er nog jong uit. Maar wat ligt er toch ook al een leven achter haar. Getrouwd, al zeven jaar moeder, zorgen en verdriet over haar eerstgeborene die ze moest begraven, zorgen en verdriet over het ziek zijn haar tweede dochter.
Toch zie ik vooral een stralende mama. Die er altijd wat van wist te maken.
Die er altijd voor me was. Is. Ondanks of dankzij. Misschien wel allebei.

This one's for my mama. I love you.

Irène weet wanneer het tijd is

2011-12-22T23:59:00.021+01:00

Op de valreep besloot ik het jaar in stijl af te sluiten. Met een orale antibioticumkuur. Na weken van op en af kwakkelen vond ik het gisteren mooi geweest. Tijd voor actie. Zeker met de komende week in het verschiet. En dan doel ik niet op de gezegende dagen en de jolijt die daarmee gepaard gaat, maar meer op het praktische aspect ervan. Dat je, mocht er écht stront aan de knikker zijn, geen hond te pakken krijgt en je jezelf verwijt waarom je niet eerder aan de bel hebt getrokken. Of dat onze geplande kerstvakantie in het water valt in plaats van op een eiland.

Maar wanneer is nou het juiste moment om contact te zoeken met het ziekenhuis?
Wanneer mail je de CF-verpleegkundige dat het hommeles is?
Wanneer bel om te zeggen dat er een vorm van interventie plaats moet vinden?
Wanneer neem je zelf het lijstje van 'verhoging/ koorts - meer, dikker, donkerder groen sputum - benauwd/ kortademig - wat dies meer zij/ vul zelf maar aan' serieus genoeg?
Wanneer zet je je over je - irreële - angst heen? De angst voor 'als ze me maar niet naar de SEH laten komen waar ze dan weer een bloedgas willen trekken die dan natuurlijk niet lukt'.

Natuurlijk wist ik het gisteren allang maar mijn Cysters en Fibro's op de social media gaven me net dat laatste benodigde zetje. "Als ik jou was zou ik toch maar even mailen/ bellen!" Waarvoor mijn hartelijke dank. En dus deed ik 's avonds een mailtje de deur uit. Dat werkt bij mij psychologisch altijd het best. Want dan word je niet meteen teruggebeld maar is er ook geen weg meer terug nadat je er nog een nachtje over hebt geslapen. In de mail stond een opsomming van mijn klachten én mijn beoogde plan. En de toevoeging dat ik heus niet SEH-waardig was. Just to be sure, een mens kan niet duidelijk genoeg zijn.

Tot mijn grote opluchting kwamen alle partijen in de loop van vandaag tot dezelfde conclusie. Starten met mijn vaste kuur, bellen als er geen verbetering optreedt. En dat er voor over drie weken toch al een poliafspraak gepland stond kon niet beter getimed zijn. Woepie!

De rest van de dag bracht ik door voor de tv.
Ik zag hoe nederrappers Ali B en Kempi in Koffietijd doodleuk een vilten kerstboom in elkaar zaten te naaien. Met de festonsteek. En vroeg me oprecht af of ik ijlde. Daarna keek ik Bondi Vet op Animal Planet en kreeg tranen in mijn ogen bij een hartoperatie van een koddige puppie.
Vervolgens schakelde ik over op Serious Request, voor mijn dagelijkse portie ergernis deze week. Ik kan niet tegen Gerard Ekdom, massahysterie, Gerard Ekdom, evenementengeilheid, Gerard Ekdom, schijnheiligheid en Gerard Ekdom. Maar daarover heb ik mijn ongenoegen vorig jaar al eens geuit.
Tot ik beelden zag. Van een huilende man. Gerard Ekdom. En ik zelf ook een brok in mijn keel zat weg te slikken.
Toen wist ik het zeker. Ik heb op tijd gebeld. Nét.

Irène en tradities

2011-12-20T23:25:00.005+01:00

Het is ieder jaar hetzelfde liedje. Dat ik me door de decembermaand heen worstel. En ieder jaar vraag ik me af of het vorig jaar ook zo erg was.
Hoera dus voor het foefje van ons brein. Gelukkig vergeet je de stomme dingen ook weer snel, zodra ze worden overschreven door leuke gebeurtenissen.

De dag dat de Sint zijn hielen heeft gelicht schiet ik in de decemberdepressie. Hoe meer verlichte kerstbomen ik zie, hoe bedroefder ik me voel worden.
De laatste weken voor de kerstvakantie zijn ook steevast te vol gepland. En hoe zeer we ons voornemen om dat dit jaar echt niet te laten gebeuren... Afijn. Je kunt het wel raden. Sjoerd die zich nog snel zes slagen in de rondte werkt. Overal kerstborrels en eindejaarsetentjes. Nog een onverwacht sterfgeval met crematieplechtigheid. En tussendoor de boodschappen en andere regeldingetjes.

Zoals onze eigen traditie inmiddels voorschrijft hebben we de kerstboom afgeschaft. Het optuigen is kut, het aftuigen is kut, ons volledig in balans zijnde interieur in de war schoppen zodat dat kreng fatsoenlijk ergens kan staan is kut. Excuse my French. Ook de eindeloze stroom kerstkaarten hebben we geschrapt. In plaats daarvan gaan er mooie donaties naar de NCFS en het Christinafonds. Opdat ik nog vele decemberdepressies door mag maken!

Wel wens ik iedereen natuurlijk het allerbeste voor 2012. Met vooral veel gezondheid. En omdat we dol zijn op dansen hebben we ook dit jaar traditiegetrouw ons beste beentje voor je voorgezet!

Personalize funny videos and birthday eCards at JibJab!

Al is dit liedje eigenlijk op mijn lijf geschreven...

Irène sogt*

2011-12-02T23:28:00.000+01:00

In een ijdele poging nog snel een puntig Sinterklaasgedicht in elkaar te flansen, belandde ik al soggend op de site van Mensa. Die club voor heel slimme mensen. Huh?

Het voelde haast ongepast om daar vrijblijvend wat rond te neuzen, als ultra alfa met een derderangs havodiploma. Maar ene Aagje daagde me uit de thuistest eens te maken, om te zien of ik wellicht in aanmerking kwam voor het lidmaatschap van de bollebozenbrigade. Yeah right, as if.
Ik mailde haar dat ik daar veel te faalangstig voor was. Maar ging daarna vertwijfeld aan de slag. De aanblik van al die figuurtjes en lijntjes en getallenreeksen deed me al snel duizelen maar verbeten zette ik door.

Dat ik de test überhaupt tot een goed einde had weten te breien, zonder op elke vraag een antwoord te hoeven gokken omdat ik van de opgaves geen chocola kon maken, vond ik al een prestatie op zich. Na 31 minuten klikte ik dan ook tevreden op verzenden, weliswaar 11 minuten over de toegestane tijd. Voor mij het ultieme voorbeeld van de rashavist. Het is al gauw goed.
Dat de uitslag even later was dat zullie van Mensa van mening zijn dat ik waarschijnlijk niet zal slagen voor de Mensa-eindtest, kwam dan ook bepaald niet als een verrassing. Maar ik vond het wel heel aardig van ze dat ze vinden dat mijn intelligentie beslist boven het gemiddelde ligt.

Met hernieuwde krachten zette ik me achter mijn gedicht. Het was zo af!
Taal is toch echt meer mijn ding.

*Sinterklaasrijm Ontwijkend Gedrag

iPhoto november 2011

2011-11-30T23:59:00.119+01:00

Of we een avondje op buurtmeisje M. wilden passen. Uiteraard!
En zo kwam het dat de halve huisraad van onze buurten plots bij ons stond geparkeerd. Van babystoel tot campingbed, van luiertas tot Barbapapalampje.
Met de buik vol bruine bonen werd ze afgeleverd, het toetje en de avondfles waren voor ons. Vadertje en moedertje spelen in optima forma. Dus terwijl ik ons avondeten bereidde bogen de mannen zich over/ onder het Danoontje.

Daarna volgde het avondritueel met babytv, pyjama aandoen (ik) en laatste flesje melk (Sjoerd). Het dotje liet zich alles welgevallen en probleemloos konden we haar rond half acht in bed leggen. Op onze slaapkamer. En daar maakten we een kapitale fout. Want toen Sjoerd om half twaalf de echtelijke sponde in wilde duiken stond er een campingbed in de weg. Met slapende baby erin. Op kousenvoeten zeulden we de prinses op de erwt naar de logeerkamer. Even leek ze door alles heen te slapen maar net toen we haar bed een laatste millimeter wilden verschuiven werd ze wakker. Huilend. En terwijl Sjoerd zich op de boxspring neerzeeg zat ik ermee. Zeg me, gaat dat bij echte moeders ook altijd zo?!
Eerst hing ik op mijn kop boven haar bedje. Sussend en over haar hoofdje strijkend. Maar na vijf vruchteloze minuten waarin M. alsmaar wakkerder werd realiseerde ik me dat deze tactiek geen soelaas bood. Ik tilde haar uit bed en nestelde ons op het logeerbed, alwaar ik haar in het donker in slaap probeerde te wiegen. Kansloos. Weer vijf minuten later vond ik het wel gescheten en togen we getweeën naar beneeën. Dan maar feest! Na een schone luier was het bal. Ze kraaide om Rover, keek gebiologeerd naar het vleesgeworden prentenboek H.enk S.chiffmacher, gooide wat met haar speen en weigerde pertinent om in slaap te vallen. Om één uur 's nachts werd ze weer opgehaald. Dat was al gepland. Want waar het nachtraven betreft ben je bij mij aan het juiste adres, maar kom me niet aan met ochtendgespook...

En toen kreeg ik het op mijn heupen. De verlichting klopte niet. Het was een allegaartje van bijeengeraapte aanbiedingen. Het klopte van geens kant. Bovendien was de kwaliteit van het licht ruk. Onvoldoende om een boek bij te lezen, onmogelijk om je wenkbrauwen deugdelijk mee te kunnen epileren. Er moesten nieuwe lampen komen. En ik wist al precies welke. Tolomeo's van Artemide. Na een half rondje S.ijben was ook Sjoerd overtuigd. We kwamen, we zagen en ik pingelde er nog wat korting vanaf. Even liet Sjoerd me nog flink schrikken. Door te stellen dat hij ook best in een interieur kon leven wat zich het best laat omschrijven als 'old English', "maar dan wel goed doorgevoerd!".

Zo ben je eruit, zo zit je er weer middenin. De leesflow. Heerlijk. Het ene boek na het andere verslind ik momenteel. Nou ja, verslinden... Ik ben bepaald geen snelle diagonaallezer en doe gemiddeld een week over zo'n 300 pagina's. Want er blijven zoveel andere prikkels! Volledig achter de trends aan las ik eindelijk 'Haar naam was Sarah'. Poi. Zeer indrukwekkend.

Mijn vader heeft echt de leukste baan ter wereld. Ook al beweert hij soms van niet.
Mijn vader is multi-inzetbaar. Ook buiten het carnavalsseizoen om.

De kaneeldonuts van McDonalds. Voor mijn gevoel ben ik de enige ter wereld die ze nog eet. Doordat ze niet eens meer op het menubord bij de McDrive genoemd worden ben ik iedere keer bang dat ze uit het assortiment zijn gehaald. Maar ik ben goddank nog nooit teleurgesteld.

We bezochten de CF-dag. Voorheen bekend als de Landelijke Ontmoetingsdag van de NCFS. Nee dan is CF-dag toch echt wel bondiger.
Ook dit jaar was ik weer te boeken als speeddate, voor het derde jaar op rij. "Denken jullie niet dat de mensen inmiddels een beetje Irène-moe zijn?" vroeg ik vertwijfeld toen ik benaderd werd om wederom een speeddatetafel te bevrouwen. Het tegendeel bleek waar. Men kan geen genoeg van mij krijgen. ;-)
Hállo waarde speeddaters! Leuk om met jullie gesproken te hebben. :-)

Nou, en toen schoot ik van de weeromstuit aan de kokelaritus. Ik, de keukenkneus. Mrs. PakjeZakje. Niet minder dan een recept op de achterkant van een A.ldifolder haalde het beste in mij naar boven. Een heuse stoofpot mét verse stoofpeertjes toverde ik op tafel. Mét gasten. Want toen ik in de smiezen had dat de kost dreigde te lukken kwam ook het besef dat het wellicht wat veel was voor ons tweetjes. En dus noodde ik buurten. Heel casual. Alsof ik niet anders doe. Jammer dat het nu te laat is om zo'n g.eile Le Creusetpan aan mijn verlanglijstje toe te voegen. Want stoven in een respectievelijke hapjespan dan wel wok...

Ik koop hem wel vaker, de LINDA. Omdat ik het een fijn blad vind. Volwaardig. Zelfs de modereportages zijn leuk. Omdat de foto's mooi zijn. Maar deze maand kocht ik hem ook omdat ik dacht echt wel een prijs te kunnen winnen. Want LINDA. speelde voor Oprah. Ze gaf auto's weg. En een Rolex. Uggs handschoenen. Allemaal prettige zaken. Maar Helaas. Ik won niet eens een Hemaworst. Gelukkig ben ik heel fortuinlijk in de liefde.

Irène rekent voor

2011-11-27T23:59:00.020+01:00

In het kader van 'alle kleine beetje helpen' besloot ik me dit jaar serieus te buigen over het nieuwe polisaanbod van mijn zorgverzekeraar. Om toch eens kijken of er nog wat te halen valt hier of daar. Zo betaal ik bijvoorbeeld al jaren voor fysiotherapie waar ik al jaren geen gebruik van maak. En loont het de moeite om eens na te rekenen of die vergoeding voor eens in de twee jaar een nieuwe bril wel opweegt tegen hoeveel je er eigenlijk voor betaalt in het aanvullend pakket.

Op de site van het CZ werd ik uitgenodigd in te loggen op mijn eigen pagina. Dat had ik nog nooit eerder gedaan. Maar het waaide buiten, de regen sloeg herfstig tegen de ramen. Ik dacht, doe eens gek log eens in. Er ging een wereld voor me open!

Mijn CZ gaf me een prachtig overzicht van de laatste vijf jaren zorg.
Zo kon ik alle ingediende nota's inzien. Van huisarts tot apotheker. Van specialist tot opticien. En laat me dit zeggen, als je nog een beroep mag kiezen: ga voor apotheker. Kassa! Of begin anders een taxibedrijf. Ook goede vangst!
Tevens werd in een oogopslag duidelijk hoe groot het resterende bedrag van mijn eigen risico nog bedraagt. Exact nul euro.
Verder rolde er een handig overzicht uit van alle goedgekeurde machtigingen en per welke datum ze aflopen.
Maar het mooist vond ik de cirkeldiagrammen van mijn zorgkosten. Hoeveel ik daadwerkelijk per jaar kost voor het CZ. De bedragen waren niet misselijk en kenden daarnaast een oplopende trend.
Ach wat, ik deel ze gewoon op deze plek. Ik ben zo transparant als wat!

2007: € 15.741,16
2008: € 29.822,61
2009: € 39.070,47
2010: € 47.973,20
2011: € 31.167,16 (and counting)

Wat leren deze getallen mij?
Dat de dalende trend in longfunctie zich keurig verhoudt tot de stijgende lijn in zorgkosten. :-)
Dat thuiskuren daadwerkelijk goedkoper is dan een opname. Zeer sterk argument voor de toekomst.
Dat ik niet durf te fantaseren over hoeveel een longtransplantatie dan wel niet kost.

Ter vergelijk neusde ik ook nog even in Sjoerds overzicht. En hij maakt een hoop goed. Zijn kostenteller staat dit jaar op nog geen zeventig euro.

Dus lieve mensen die allemaal tegen heug en meug zorgpremie betalen, ieder jaar weer een beetje meer. Mijn dank is groot! Mede dankzij jullie worden wij, chronisch zieken, lekker aan de gang gehouden.

Oh, en het aanvullend pakket heb ik er dus uitgegooid. Wij allebei. Scheelt 50 euro per maand. Daar kun je heel wat brillen en lenzen van kopen.

Irène knows no shame

2011-11-25T17:33:00.003+01:00

Het is vrijdagmiddag en ik ben moe. Maar ik moet er toch nog uit om de weekendboodschappen te doen en wat medicijnen op te halen bij de apotheek.

Stel je het volgende plaatje voor:
En bleek blotebillengezicht, fris gewassen maar verre van gestyled haar.
Een dik donsjack met daaronder een warm fleecevest op een uitgelubberde joggingbroek die bedekt is met een film witte hondenharen.
Comfortabele Uggs om het af te maken. En goede zin. Ondanks de moeheid.

En zo kwam het dat ik luidkeels zingend "I'm sexy and I know it!" de apotheek uitstapte. Zonder oog te hebben voor de man op de motor die net zijn helm af deed.

Hahahahahahaha!

Irène Sirene

2011-11-17T23:59:00.019+01:00

"De klant die nu bij L. staat moet je zo meteen in het Nederlands aanspreken!" vertrouwde een collega me op samenzweerderige toon toe. Ze sprak het zorgelijk uit. Het bleek er zo eentje met extra veel noten op haar zang. Had al eens eerder geklaagd over het feit dat ze in het dialect werd aangesproken. Je kunt je maar ergens druk om maken. "Ik spreek klanten altijd in het Nederlands aan," stelde ik mijn collega gerust. "Ik ben namelijk Huilands."

Niet veel later verscheen de dame in kwestie bij me aan de kassa. Met haar zure kop. Vormelijk liet ik haar aankopen door mijn handen gaan en ik sprak haar extra beleefd toe, gedienstig als ik ben.
"Goedemiddag mevrouw. Dit was het voor u?" *bliep* *bliep* *bliep* "Heeft u misschien ook onze klantenkaart? Dan wordt het honderdtwee euro en vijftig cent alstublieft. U wilt pinnen? Dan mag u de pas nu insteken."
Terwijl zij in de weer was met pasje en pincode pakte ik haar spulletjes met zorg voor haar in. Net toen ik een zucht van verlichting wilde slaken op de goede afloop van deze beproeving kwam alsnog de doodsteek. Of ik de volgende keer het totaalbedrag niet zo hard wilde uitspreken. "Want je stem is zo luid. En mijn man hoeft het niet te horen!" beet ze me verontwaardigd toe.
Verbluft keek ik haar aan. Mijn ogen verwijdden zich en de imitatieglimlach op mijn gezicht bevroor. Ik deed gemaakt van hahaha en wapperde met de kassabon. De A.lbert V.erlinde in me nam het over en sprak zalvend:
"Wilt u dat ik deze in uw tasje stop of zullen we hem maar verscheuren, voor uw man?"

iPhoto oktober 2011

2011-10-31T23:59:00.000+01:00

In vergelijking met het begin van mijn blogcarrière is de hoeveelheid blogberichten per maand ernstig afgenomen. En de enige constante factor aan mijn schrijfsels is dat ik ze met het grootste gebrek aan regelmaat de wereld in help. Maar toegegeven, afgelopen maand vormde wel een dramatisch dieptepunt.
"Zeg dat voorspel van jou duurt nou wel erg lang hè?!" zei iemand laatst gekscherend, doelend op het uitblijven van nieuw leesvoer na mijn uiteenzetting van 7 september jl.
Het is dankzij de wondere kunst van het antidateren dat het me, met veel hangen en wurgen, toch nog gelukt is om iPhoto september 2011 geplaatst te krijgen. De geselecteerde foto's stonden al tijden in het klad klaar maar de inspiratie om er passende tekstjes bij te verzinnen ontbrak finaal.
Ach, laten we het maar houden op 'geen nieuws is goed nieuws'.

Anjers. Ondanks hun ietwat suffe imago ben ik er dol op. Blijkbaar heb ik toch meer gemeen met wijlen prins Bernhard dan ik ooit kon bevroeden. Ik vind ze mooi, met hun felle kleurschakeringen en hoe ze met gerimpelde blaadjes uit de knoppen rollen. Bovendien zijn ze een stuk beter te onderhouden dan rozen. Die ondingen laten in mijn vazen namelijk binnen 24 uur steevast het kopje hangen.

Mocht het paard van Sinterklaas binnen nu en 5 december omkiepen dan is er al een deugdelijke stand-in beschikbaar. Rover is namelijk dol op worteltjes. Zodra ik de zak waspeen uit de koelkast pak is hij niet meer bij me weg te slaan.
Ik noem hem daarom tot 5 december alvast consequent Americo. Hij moet alleen nog een beetje groeien, wil hij de goedheiligman op zijn rug over de daken kunnen vervoeren. Maar het hinniken heeft hij al aardig onder de knie!

Op een dag besloot mijn moeder dat ze een smartphone wilde. Want dat was handig "voor op de camper en zo". 58 Jaar en onbevreesd om nieuwe dingen met veel knopjes en ander technisch vernuft aan te leren. Chapeau!
De zoektocht naar welke toestel het uiteindelijk moest worden was een heel ander verhaal. Er werd gewikt en gewogen, bestudeerd en vergeleken. En veel gevraagd. Aan ons. Haast dagelijks werden we bestookt met een spervuur aan vragen. Over mb's en abonnementsvormen. Daarmee was haar queeste een soort gezinsproject geworden. Dolletjes. Terwijl het in onze optiek zo eenvoudig was. Neem gewoon een iPhone. Punt.
En warempel, net toen we de moed bijkans hadden opgegeven kwam het verlossende telefoontje. "Ik heb een iPhone gekocht!" Ook nog op de dag dat Steve Jobs het aardse leven verruilde voor het hemelse. Welk een hommage!
Inmiddels zit mijn moeder op Twitter en Facebook alsof het nooit anders is geweest. En speelt ze Wordfeud. Met alle verslavingsuitingen van dien...

Nomen est omen.
Grote Sjoerd en Enorme Sjoerd.
'n Sjiek span.

Eigenlijk kijk ik helemaal niet graag in van die glossy woontijdschriften.
Met grote, witte ruimtes, een terloops neergezette decoratieve ladder en één in perfecte staat verkerende vintage designbank. Die heel toevallig bij de kringloop is gevonden. Tuurlijk.
Ik word daar heel onrustig van. Want bij elke reportage denk ik dat mijn huis er óók zo uit moet zien. Zo leeg, licht en sereen. Dat ik ook wekelijks bij de kringloopwinkel rond moet schuimen, op zoek naar unieke retrospulletjes. Terwijl ik het eigenlijk gewoon vies vind om door zo'n stoffige kringlooploods rond de lopen. Al bij de voordeur begint het overal te kriebelen en fantoomjeuk ik mezelf langs de uitgestalde waren. En die ene keer dat ik dacht iets leuks gevonden te hebben, had ik nog voor de kassa bedacht in wat voor een gruwelijk smerig huis mijn kringloopschat gelegen had en met hoeveel kattenkots het enige schaaltje in aanraking was geweest. *hurl*
Echter één specifiek woonaccessoire heeft zich hardnekkig in mijn geheugen gegrift na een vluchtige bladersessie door de VT Wonen. Het kaartenrek. Dat vond ik gaaf! Ik had alleen geen idee waar je zoiets kon kopen. Tot twitter!
Dus voor alle andere dolende interieurzielen met gezonde smetvrees: www.tentoon.nl.

iPhoto september 2011

2011-09-30T23:59:00.000+02:00

Weet je wat het met september is? September schept geen verwachtingen.
De dagen worden immers korter en de blaadjes aan de bomen veranderen gestaag van kleur. Alles maakt zich op voor de herfst.
En dan wordt het ineens toch nog zomer!

Doordat de omstandigheden (lees: mijn gezondheid) heel wat beter waren dan september vorig jaar (en het jaar daarvoor én het jaar daarvoor. Vind je het gek dat ik inmiddels een septemberfobie heb ontwikkeld?!) waren we (lees: Sjoerd) nu eens zelf in de gelegenheid om de tuin winterklaar te maken. En zo geschiedde. Twee weekenden op rij werd er gesnoeid, geschoffeld, geknipt en geschoren.
In de brandende najaarszon.

Na de gedane arbeid trokken we een flesje open. Zomaar, omdat het kon.
Omdat het leven goed is. En de tuin er zo mooi bij lag.

De commercie trok zich intussen geen zak aan van de heersende weersomstandigheden. De omzettrein dendert gewoon door!
Dus terwijl buiten de mussen van het dak vielen, werden binnen de eerste schappen alweer gevuld met Sinterklaassnoep.

Herbalife. In de vorige eeuw een gigantische hit. Half Nederland lijnde zich slank met aangelengde kruidenpoeders. Maar toen kwam Sonja met haar eierkoekendieet en stierf Herbalife een stille dood. Tot nu! Er is er weer eentje opgestaan. Een dappere consulent. Opzoek naar nieuwe dikkerds. En omzet. De crisis haalt het beste in mensen naar boven!

Dit kekke klokje lag zomaar in mijn locker op het werk. Mijn heerlijke werk. Acht donderdagmiddagen op rij kon ik gaan. Toen werd ik ziekjes. Met keelpijn en snot en een hoop gehoest. Maar zonder kuur! Ik kwam er helemaal zelf uit. Wat een vertrouwen geeft dat!

"Help! Mijn telefoon is kapot! Hoe moet dat nou met mijn Wordfeudverslaving?" peeuwde buuvke A. De heer zij geprezen voor Scrabble 1.0. En fijne buuvkes.

4,5 Bar, 120g/ min, 1,6l en op stoom in 2 minuten. All for mama!
Pure huishoudp.orno. Daar trakteerde ik mezelf op.

Het had een poosje nodig en ik moest er de blaren voor op mijn tong lullen, maar eindelijk was ik erin geslaagd Sjoerd te overtuigen. Dat sushi niet alleen lekker is maar dat het ook echt wel vult. Het vulde zelfs zo goed dat we van de toegestane vijf bestelrondes niet verder kwamen ronde drie. Vullen me dunkt.

Na het behalen van mijn rijbewijs nam ik me één ding heilig voor. Nooit meer fietsen. Hoe vaak ik vroeger niet smachtend de stoet auto's nakeek die me passeerde op weg naar huis. Met mijn zware boekentas scheef op de snelbinder en de regen striemend in mijn gezicht. Met loden benen en blauwe vingernagels.
En moet je nou eens kijken!

Dit is mijn allerliefste lievelingssnoep. Dat op een kwade dag zomaar niet meer in de supermarkten verkocht werd. Wegens tegenvallende verkoopresultaten. Nou ja zeg! Had ik dan nog meer zakken moeten kopen?! Een digitale speurtocht bracht de oplossing. Bij De Tuinen doen ze nog wel aan Pandadrop!

De jonkheer. Daar deed het heerschap in deze prijzige klassieker mij sterk aan denken. Verder was het heel leuk in Naarden, tijdens een of andere rally met klassiekers en Porsches en klassieke Porsches. En een beetje koud. Daarom zat ik het grootste gedeelte van de tijd binnen, in een kroegje. Met rosé.

En Maarten! Een tweetup/ CF-meet mét een foto.

Of ik alsjeblieft nieuwe sneakers wilde kopen. Want mijn oude - maar nog goede - zwarte vond hij zo ontzettend depressief. Een man die je uit shoppen stuurt!
Na een strooptocht door het outlet stuitte ik op dit paar. In paars met oranje! Waar ik eigenlijk totaal niet van houd. En Sjoerd ook niet. Maar toch kocht ik ze. Omdat ze in elk geval kleurrijk zijn. Maar nog meer omdat ze me herinneren aan vroeger. Toen droeg ik een Nike-trui in dezelfde wanstaltige kleurencombinatie. Met daarbij nog een roze Nike-pet op mijn hoofd! De zuster van afdeling Eskimo in het oude WKZ doopte me al snel tot miss Nike. Ik denk er met een glimlach aan terug. En met dit paar sneakers elke dag opnieuw!

Het Project Postcrossing loopt gesmeerd. De teller staat inmiddels op 36 verstuurde kaarten. Een daarvan was deze. En hij ging naar Duitsland. Hopelijk heeft de ontvanger net zoveel humor als ik. ;-)

Van het lange voorspel

2011-09-07T23:59:00.015+02:00

In tegenstelling tot de keren hiervoor besloot ik me voor de controle van vandaag eens totaal niet druk te maken. Om te zien of zen zijn verschil zou maken in de blaasresultaten. En omdat er totaal geen aanleiding is om het wel te doen. Want het gaat namelijk super! *klopt af*

Het verschil met vorig jaar september is te groot. Ik ben in geen tijden zo actief geweest als de afgelopen weken. Maanden. En het kost me nauwelijks moeite. Rover en ik wandelen ons helemaal suf. Sjoerd hoeft niet meer na zijn werk nog naar de supermarkt. Sterker nog, ik heb de meeste tijd het eten al klaar als hij 's avonds de voordeur opent. Zelfs het hobbyen bij d'n Doug heb ik weer op kunnen pakken. Al zes donderdagen op rij was ik van de partij, waarbij ik me nota bene drie keer per fiets naar mijn werk verplaatste. Hallo! :-)

Volgens mij vond de longfunctie assistent het vanmiddag dan ook spannender dan ik. Hem stond het tranendal van de vorige keer op het netvlies gebrand, zo verried althans zijn grimas en licht twinkelende ogen.
Het kostte me uiteindelijk vijf dappere pogingen om bij de door mezelf opgelegde grens van 60% te komen. Gestaag klom ik van 52 naar 55 naar 57 procent. Wat hem betreft hadden we er na de vierde poging al de brui aan gegeven, maar verbeten zette ik voor de vijfde keer de knijper op mijn neus en het mondstuk tussen mijn lippen. En daar was 'ie dan toch zeg, 60%. Eureka!
Ergo, dit oude dieseltje heeft gewoon even de tijd nodig om op gang te komen. Of zoals een fysio uit een ander ziekenhuis ooit tegen een Cyster zei: "Sommigen van jullie hebben een lang voorspel nodig!" Juist. :-)

"Wat zie je er goed uit!", rolde er tot twee keer toe enthousiast uit de monden van de CF verpleegkundige en mijn longarts. En trots deed ik verslag van mijn sportieve prestaties van de afgelopen periode. We bekeken als altijd mijn longfunctieverloop en concludeerden gedrieën dat ik door al het gedoe in de afgelopen twee jaren waarschijnlijk toch definitief wat longfunctie heb ingeleverd. Maar zoals ik me nu voel heb ik daar gelukkig geen last van. Wel is het zaak om bij de minste verandering in negatieve zin direct aan de bel te trekken aangezien de marges nu wat krapper zijn. Daarnaast vond ik het een beetje jammer dat de uitslag van mijn sputumkweek van afgelopen mei uitwees dat mijn huisbacteriën nog steeds resistent zijn voor een hoop antibiotica. Volgens de longarts zou dat te maken kunnen hebben met het feit dat ik toen net een intraveneuze antibioticakuur achter de rug had en mijn beestenkolonie daardoor tijdelijk is gemuteerd. Met gekruiste vingers tufte ik daarom een nieuw potje voor het microbiologisch lab vol.
We gaan het zien. We gaan het beleven. Als het goed is en blijft gaan hoef ik me pas in januari weer te melden. Dat is volgend jaar! :-)

iPhoto augustus 2011

2011-08-31T23:59:00.171+02:00

Augustus stond bol van de afspraken.
Tweet ups, lunches, dinertjes, bqq's, borrelavonden. Oude en nieuwe bekenden. Het was één feest!
En precies zoals het in mijn genen is gekopieerd vergat ik OVERAL foto's van te maken. Krek mijn moeder.

Ook meldde ik me bij de huisarts. Voor het laten weghalen van wat ontsierende moedervlekjes her en der. In 2007 liet ik dat ook al eens doen, zij het bij een andere huisarts. Eentje die graag zelf hobbyt. Mijn huidige huisdokter echter is een stuk behoudender. De moedervlekjes op mijn romp wilde hij best zelf wegbranden maar voor het geteisem in mijn gezicht stuurde hij me door naar de dermatoloog. Want dat vond hij te link, om daar zelf me aan de slag te gaan. Oké...
En zo kwam het dat ik mezelf terug vond in het periferie pannenkoekenhuis hier in de stad. Alwaar ze nog immer met ouderwetsche patiëntenkaarten werken. Hoe retro! De grootste grap kwam van de aardige dermatoloog. Na een korte blik op de twee bruine vlekjes in mijn tronie schakelde hij zonder pardon zijn assistente in. Die snel wat verdovingen in mijn gezicht jaste en vervolgens de brandstaaf tegen mijn kaaklijn hield. Daar was weinig subtiel aan. Sterker nog, het stond in schril contrast met het monnikenwerk van de huisarts, die twee weken later mijn buik behandelde alsof ik mijn brood verdien met modellenwerk. Zal ik me nu dan toch eens wagen aan sit ups?

Mini Cornetto's. Goed voor het vullen van een holle kies.

In plaats van zo'n afgezaagde Bugaboo schafte ik deze uiterst wendbare kar aan. Inclusief handige dwangbuis en blindeerkap als ze echt vervelend worden. ;-)

Onze evenementengeile wethouder had iets leuks bedacht. Hij zei tegen de burgemeester: "Ik heb een super goed idee Hank! Weet je wat we gaan doen Hank? Hank, we halen de tijdrit van de Enecotour naar de stad! Dat vinden de mensen leuk. En het is goede reclame voor onze stad. Plus we verdienen er nog een aardige duit mee!" En zo kwam het dat wij die bewuste vrijdag de compound niet meer op of af konden. De auto stond anderhalve kilometer verderop geparkeerd, voor je weet maar nooit. Terwijl Sjoerd thuis achter de laptop zat zoefden de wielercoryfeeën om beurten door de straat. En maakten enkele buren er voor de gelegenheid een straatfeest van. Inclusief bier en barbecue, niet gehinderd door een beetje regen. Gezelligheid kent geen tijd.

Of er nog iemand een gitaar over had, vroeg zij op Twitter.
Of ik nog van plan was ooit de snaren van mijn gitaar te beroeren, vroeg Sjoerd.
En daarmee was de deal gesloten. Op neutraal terrein wisselden de gitaar en het lesboek van eigenaar. En de doos Celebrations. Een beste ruil.

Ook prinsessen moeten wel eens plassen.

Door al die regen groeit het onkruid als kool. En dus togen we aan het plukken. Emmers vol. Rover bemachtigde de beste plek van de tuin en hield intussen trouw de wacht.

Geen kinderen hebben bekent helaas ook niet jezelf te buiten gaan aan kinderkleding. Maar gelukkig hebben ze daar buur(t)meisjes voor uitgevonden.

Wordfeud. Het nieuwe Scrabble. Dat doen mensen met een smartphone of tabletpc tegenwoordig dus allemaal. Ik ben daarop geen uitzondering. Wel ben ik misschien een beetje fanatieker dan veel andere spelers. In plaats van vijf potjes tegelijk heb ik vaak 30 spelen naast elkaar lopen. Want ik wil dóór! En ik win nogal vaak. Dat is geen opschepperij maar een voldongen feit. Hé, ik ben allang blij dat ik ook eens ergens in uitblink. Het is dan ook wachten op het NK Wordfeud. En in de tussentijd puzzel ik op mooie, dure woorden en leid ik al mijn tegenstanders om de tuin met mijn simpele speelnaam. Voor wie durft: Slomeneri.

De opruimtornado die hier al weken huis houdt is nog steeds actief. Niet alleen de gitaar werd geofferd. Zakken vol kleding en schoenen vonden hun weg naar marktplaats en/ of het Leger des Heils. Zo kon ik eindelijk afscheid nemen van mijn good old Gapstar trui. Gapstar ja, nu heet dat G-star maar in 1994 sloeg je je kleedgeld kapot aan Gapstar. God dat waren nog eens tijden...
Alle opruimrondes hiervoor was ik er mentaal nog niet aan toe om er afscheid van te nemen, maar deze keer was ik er helemaal klaar mee. Weg met die uitgelubberde afgewassen lap stof. Hetzelfde gold voor mijn zwarte Marc O'Polo instappers uit 2000. Een rib uit mijn lijf destijds maar met een Echte Baan op een groot advocatenkantoor leek me de aanschaf meer dan geoorloofd. Vier verhuizingen later stonden ze ongedragen te verschimmelen in de doos en het leer van de binnenzool was helemaal krom getrokken. Te vies om aan te pakken, besefte ik eindelijk maar met pijn in het hart. Laatste bestemming: kliko.

Toen het nog geen Daily Mugshot heette

2011-08-25T22:47:00.001+02:00

Die Daily Mugshots hè, daar ben ik dus eigenlijk de uitvinder van.
Dat bleek toen ik mijn pasfoto's van de afgelopen jaren eens in chronologische volgorde uitstalde.
Sinds de eerste kleuterklas ben ik 18 keer officieel vastgelegd en dat leverde deze hilarische tijdreis op. Lach je even mee?

In 1983 droeg ik een aller schattigst zelfgemaakt jurkje en ook mijn scheve pony kwam uit de rechter kniphand van mijn handige moeder.
Tussen de twee foto's uit 1991 zit maar de lengte van een zomervakantie tijd. Een wereld van verschil: van zesdeklasser naar brugpieper.
Die ontzettende uilenbril in 1992 gaat natuurlijk helemaal nergens over en in 1994 beleefden de opgeleukte boerenzakdoeken a.k.a. Golden Retrieversjaaltjes hun hoogtijdagen. Ik liep keurig in de roedel mee.
Intens gelukkig prijs ik mezelf met het gapende pasfotogat tussen 1996 en 1998. Toen zat mijn haar namelijk nogal typisch. Gevalletje verkering uit en toe aan wat anders. En dat dan heel letterlijk.

Mijn dierbare echtgenoot liet zich van de week ontvallen dat ik naar zijn mening echt wel zichtbaar ouder ben geworden sinds we in 2003 verkering kregen. Met voorhoofdrimpels en zo. "Allemaal zorgen om jou, liefje!"

Dwars

2011-08-22T15:03:00.001+02:00

Er zat me iets dwars.
Zo'n 450 te verzinnen woorden, het liefst in de juiste volgorde. Met een catchy intro, een serieuzig middenstuk en een ergens op slaande slotalinea.
Het zat me dermate dwars dat mijn blog het onderspit moest delven.
Maar de inkt van mijn geprinte column was nog niet droog of ik vond mijn weg terug naar hier. Typisch hoe dat werkt.

Mijn nieuwste brouwsel moet nog even onder de radar blijven maar mijn column uit het CFcenTRaal (ons zoute clubblad) van maart jl. mag best in de annalen alhier opgenomen worden.

Arian en Irène schrijven elkaar al een jaar of tien. Voortaan doen ze dat ook in columnvorm in CFcenTRaal.

Lieve Arian,

Toen jij polste of het misschien iets voor mij was om je nieuwe columnhelft te worden was ik natuurlijk gevleid. Niks menselijks is mij vreemd.
Maar naast die aangename egostrelerij prikte er een ander sentiment. Namelijk bijgeloof. De droeve reden dat deze rubriek de kop Jarian niet meer draagt kennen we allemaal. Het lampje boven de afwijkende kronkel in mijn hoofd die bijgeloof heet, begon na jouw vraag dan ook meteen alarmerend te knipperen. Want het was natuurlijk klip en klaar dat mij eenzelfde lot beschoren was als ik Jans plek in het CFcenTRaal zou overnemen. Of hoe je jezelf gek kunt denken.

Dat bijgeloof neemt behoorlijk bedenkelijke proporties aan. Als ik ziektes zou verzamelen kon ik naast CF en diabetes ook een dwangneurose op mijn conto schrijven. Neem nou een gemiddelde MDS-dag. Als ware ik een besnorde legercommandant voer ik geroutineerd en met ijzeren hand de structuurtroepen aan. Alles moet kloppen. Van de correct op de badkamerradiator gedrapeerde handdoeken (met de Hemalipjes rechtsboven) tot de matchende kleuren van Sjoerds en mijn ondergoed. Van de voor vertrek leeg geruimde vaatwasser tot het klinisch zuivere aanrecht. Als het moet zou je er een longtransplantatie op kunnen uitvoeren. Van het domweg móéten toiletteren op de wc’s tegenover de hoofdingang - die met het aangenaam warme water - tot het vermijden van het betreden van de voegen tussen de tegels op mijn weg naar de poli. En dat loopt, zeker in combinatie met een mondkapje op, tamelijk debiel kan ik je melden.
Ja, het is bij tijd en wijle behoorlijk vermoeiend mij te zijn. En doe ik dit allemaal niet of anders? Onheil en rampspoed zullen mij ten deel vallen. Geheid. Slechte longfuncties, beroerde labuitslagen, vernachelde shuttle walk tests. Het ligt allemaal zomaar op de loer.

Soms echter moet je je eigen grenzen durven verleggen. De mens lijdt immers het meest van het lijden dat hij vreest. En daarom besloot ik in dit specifieke schrijfgeval gewoon eens lekker gek te doen! Kan mij het schelen. Eén zekerheid heb ik namelijk toch. Dood gaan we allemaal, ik ook. Als mijn tijd gekomen is, is mijn tijd gewoon gekomen. En gelukkig hangt dat echt niet af van het al dan niet schrijven van een lapje tekst. Of hoe strikt ik mijn eigen gestelde militaristische bed-opmaak-regels hanteer. Hoe God of Allah of Vader Abraham erover denken dan wel kunnen oordelen weet ik niet, maar mijn plan is om voorlopig lekker te blijven leven. Heel lang. Zelfs met deze column aan mijn broek. Alleen al om mijn eigen kromme, volslagen idiote wensgedachte het tegendeel te bewijzen! (Al blijven de Hemalipjes van de handdoeken de rest van mijn leven naar rechtsboven wijzen. Je kunt immers niet voorzichtig genoeg zijn…)

Liefs, Irène

iPhoto juli 2011

2011-07-31T23:59:00.034+02:00

Lekker veel foto's in juli. Niet louter uit mijn iPhone maar ook enkele van betere kwaliteit. Maar dat zie je vanaf het beeldscherm toch niet.

Op 1 juli vierden we Rovers verjaardag. Omdat we hem zeven jaar geleden op die dag uit het asiel haalden. En vanwege dat asielverleden weten we dat hij nu ongeveer twaalf jaar oud moet zijn maar niet wanneer hij precies jarig is. Maakt allemaal niet uit, er was er een jarig hoera hoera dat kon je wel zien dat was hij. Voor ons Rover echter geen slingers, ballonnen en een taart. Wel een flesje Kwispelbier!

Met mijn favoriete ijsje luidde ik onze zomervakantie in. Een bolletje amarena en een bolletje yoghurt. Van Z.illi. Daar mag je me 's nachts voor wakker maken.

Tussen drie weken thuis blijven en twee weken de Côte d'Azur bestaat er nog een optie. De compromisvakantie. En dus werd het één week verpozen in de Vogezen. 450 Kilometer naar het zuiden. Drie landsgrenzen van huis en evengoed een bereisbare calamiteitenafstand.
En route naar Le Vittel dus, voor ons Club Medavontuur. En een avontuur zou het worden...

Bij aankomst bleken we weggemoffeld in een aftands zolderhok op de zesde verdieping, te bereiken via een gammele lift of meer dan 100 traptreden. En met zonder koelkast. Die me op internet wel was beloofd. Maar geen nood, mijn medicijnen kon ik stallen in de koelkast in de kolfkamer, tussen de flesjes babyvoeding en Franse Olvarit. Tel daarbij de aanblik van beduimelde vloerbedekking en bemoste, verrotte kozijnen waartegen dikke regendruppels ritmisch tikten op en je begrijpt dat de tranen me in de ogen stonden.
De eerste avond werd gered met een hoop wijn en het gezelschap van de G.O.'s J. en S. die zich aan onze tafel vervoegden. G.O.'s zijn medewerkers van Club Med en worden geacht zich te mengen onder de gasten. In eerste instantie vonden we dat nogal raar, zo niet hinderlijk, maar na vier flessen wijn bleken zij net zo cynisch als wij.

De volgende dag scheen per ongeluk de zon en zag de wereld er een stuk vrolijker uit. Bovendien werd ons verzoek om een andere kamer ingewilligd. We verhuisden naar een fatsoenlijke suite op de vierde etage en hobbelden enkele keren per dag 88 treden af en 88 treden op. Mooi niet dat ik nog in die onbetrouwbare, gammele, claustrofobische bezemkast aan een roestig draadje ging staan!

Helaas scheen de zon niet zo vaak als de foto's doen vermoeden. Sterker nog, het merendeel van de tijd waren de omstandigheden Siberisch. Nat en koud. En daar had ik natuurlijk geen rekening mee gehouden toen ik met zonnig gemoed onze koffers inpakte. Kekke kleedjes, blootsvoetse ballerina's en mijn bikini. "Zal ik mijn jas meenemen?" vroeg Sjoerd vlak voor vertrek. "Nee joh!" was mijn antwoord. Juist. Op dag drie, toen het kippenvel chronisch op mijn armen stond en het enige paar pantykousjes dat ik bij had uit zichzelf rechtop in mijn flatjes bleef staan, greep Sjoerd in. Ik moest een fleecevest kopen. Met 45 erop. Dan maar zichtbaar lid worden van de sekte die we Club Med inmiddels noemden.

Want licht sektarisch kun je ze bij Club Med toch wel noemen.
De gedachte achter Club Med is voornamelijk Gezellig Alles Samen Doen en De Hele Dag Door Eten En Drinken. Voor individualisten als wij is met name die eerste component een ware marteling. Eettafels met minder dan acht couverts bestaan niet waardoor je iedere maaltijd deelt met volslagen onbekenden. Waar je uit fatsoen een praatje poep mee moet houden, meestal in gebroken Engels.
De factor Onbeperkt Eten En Drinken haalt ook het slechtst in de mens naar boven. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat word je blootgesteld aan een keur aan calorierijke verleidingen. Probeer daar maar eens weerstand aan te bieden. Voor Sjoerd betekende dat in de ochtend gebakken spek met chocolade croissants en bij het diner paëlla, een hamburger en wat sardientjes op hetzelfde bord.

Met de aanschaf van het illustere sektevest was de ergste kou verdreven. Maar voor mij geldt dat als mijn voeten koud zijn ik onderkoeld blijf. En dus kocht ik ook nog maar een paar laarsjes en vijf paar sokken tijdens ons middagje Nancy. "Een breedte-investering," aldus mijn begripvolle echtgenoot.

Tussen de buien, schranspartijen en bacchanalen door werkten we ook nog flink aan onze swing! We hebben ik-weet-niet-hoeveel balletjes weggeslagen.

In een meer dan fantastische omgeving. Natuur, weidsheid, bossen en op zondag zelfs paardenrennen.

Niet alleen Sjoerd ging zich te buiten aan de eindeloze mogelijkheden die de all inclusive catering ons bood. Zo dronk ik mijn eerste piña colada ooit. Lekker hoor! Tot mijn hoofd wat begon te tollen en mijn maag protesteerde. En mijn fatsoen verdween. Want de lege achtpersoons eettafel die we voor het diner hadden geschaakt werd al ras bestormd door een trio bejaarden. Terwijl zij stonden te laden bij het buffet kwam Sjoerd terug met zijn eerste gang. "We hebben bezoek," lispelde ik nijdig, "zullen we aan een andere tafel gaan zitten?" Binnen drie tellen hadden we onze biezen gepakt en verkasten we naar een andere lege tafel. Helemaal in de hoek, bij het raam, met onze ruggen naar de rest van de eetzaal. Weer drie tellen later stond er zo'n happy de peppy eet-G.O. naast ons en stelde met zijn tandpastaglimlach voor om gezellig bij andere mensen aan tafel aan te schuiven. Vermoeid rolde ik met mijn ogen en beet hem in mijn slechtste Engels toe: "No, not tonight. We need our quiet now." Quasi vrolijk droop hij af.

"It was like holiday for us also!" vertrouwde S. me in haar aandoenlijke Engels toe vlak voordat we naar huis gingen. Dat zie ik als een groot compliment. Onze dappere medestrijders. Die nog een hele zomer 'mogen'. Voor ons was het a once in a liftetime experience. Alhoewel de golfbanen blijven lonken. En de Derbybar, Cottonbar en Charleston nightclub. Alwaar de onvermoeibare G.O.'s avond na avond hun dansjes staan af te draaien en zelf het meeste plezier van allemaal lijken te hebben. Heel in de verte deed het misschien een beetje denken aan die zweterige dansschuur uit Dirty Dancing. Ik heb nog gekeken of ik watermeloenen zag liggen, maar helaas...

In de categorie 'rare namen' grinnikte ik deze maand het hardst om Jet Lucy Liedje.

Asterix en Idefix in Amsterdam.
Eens in de zoveel tijd voel ik de plotselinge behoefte om een dagje Amsterdam te doen. Herinneringen ophalen aan de typische geur van de metro, het geklingel van trams. Kuieren door de Rivierenbuurt, lunchen in Oud-Zuid. Slenteren over de P.C. Hooftstraat. Duiven ontwijken achter het paleis op de Dam. Het blijft nog steeds een beetje mijn stad.

Sinds kort ben ik actief als postcrosser. Het idee is even simpel als leuk. Kaarten sturen naar en ontvangen van overal ter wereld. Mijn eerste zeven kaarten zijn inmiddels gepost en gingen naar Finland, Taiwan, USA, Tsjechië, Rusland, Thailand en wederom Finland. Nu is het wachten op waar mijn kaarten vandaan komen...

De natste - en daarmee kilste en koudste - juli sinds 1966 schreeuwde maar om één ding. De aanschaf van UGG's.

Het was niet de bedoeling onderstaande foto openbaar te maken. Ik bedoel, hoe Jan Steen wil je het hebben?! Je hond op het aanrecht zetten om de resten van een overgekookte pan soep te laten opruimen. Tot mijn vader hem erin gooide: Soup Dogg. :-)))

Van de gevleugelde vrienden

2011-07-26T14:37:00.000+02:00

Toen ik net naar buiten keek werd ik verrast door een invasie aan kleine vogeltjes op ons gazon. Bedrijvig pikten ze gebroederlijk ons gras aan gort. Schattig!
Het waren vast meesjes. Van het type kool of pimpel of misschien wel kuif. Geen idee. Ik ben bepaald geen vogelaar. En dat is gezien mijn geschiedenis toch wel een beetje vreemd.

Je moet weten dat onze halve achtertuin vroeger bestond uit volières. Het vogelschuurtje rechtsachter gaf toegang tot vier separate kooien die onderling weer verbonden waren met deuren. En in de volières was het een gekwetter en gefladder van vanjewelste. Dat kwam door mijn vader. Hij vond vogeltjes leuk. Kon elk voorbijvliegend bolletje veertjes benoemen, zowel bij de Nederlandse naam als ook de Latijnse. En hij was bij de politie. Tel één en één bij elkaar op en je krijgt een vogelopvangcentrum voor in beslag genomen vogels.

Eens in de zoveel tijd kwam er een telefonische melding dat er weer een lading buitenlandse vogels aan de grens was onderschept. En of mijn vader plaats had. Vanaf dat moment was het feest. Alles werd aan de kant gegooid, ook mijn moeder stopte waar ze mee bezig was. De volières moesten in gereedheid worden gebracht. Het was een geredder met kommetjes water en voer en weet ik wat nog meer. De overspannen vogels werden gebracht in grote houten kisten. Het gekwetter dat er uit opsteeg was oorverdovend. Van schrik scheten ze de hele boel onder en sommigen hadden al het loodje gelegd voordat mijn vader ze kon ringen. Een voor een nam hij de tere beestjes in zijn grote hand en priegelde een gekleurd metalen ringetje om een pietepeuterig pootje. Daarna mochten ze de volières in. Uitrusten en weer op krachten komen. Na verloop van tijd, als al het bijkomende politiewerk was afgehandeld, mochten de vogels worden vrijgelaten. Terug de natuur in. Nadat mijn vader ze had ontringd moesten ze nog een keer in kleine kistjes worden gestopt. Vervolgens reden we naar een bossig natuurgebied in de buurt en zette mijn vader de beestjes uit. The circle of life.

Ik weet nog dat we op een zondag bezoek hadden toen er weer een plaatsingsverzoek kwam. Het betrof een grote partij Spaanse putters. Zo groot dat A.art Z.eeman met een cameraploeg naar het verre Limburg kwam om te filmen. De kinderen van het bezoek en ik werden naar boven gebonjourd en konden vanuit mijn slaapkamerraam precies volgen wat er in de achtertuin gebeurde. Wat vonden we het spannend!
Met het verstrijken van de jaren kwam er ook een kentering in de vogelarij. Mijn vaders taak spitste zich meer toe op het ME-werk en was zodoende vaak in de weekenden van huis. Toevalligerwijs kwamen de plaatsingsverzoeken ook meestal in het weekend en was vooral mijn moeder er druk mee. En dus werden op een dag de volières ontmanteld en moest mijn vader op zoek naar een nieuwe hobby. En dat alles zonder de deskundige hulp van J.ohn W.illiams!

Wat betreft mijn bedroevende kennis van het luisterrijke vogelrijk is het gebleven bij Donald de eend, Dollie de pratende kauw en de eenogige lijster-zonder-naam. Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is. Ik fluit toevallig een ander wijsje.

Einde zomerreces

2011-07-25T13:34:00.000+02:00

Zo. En dat was de drie weken durende herfstvakantie.
Over tot de orde van de dag. En de zon!

Wat we zoal deden?
Sjoerd gaf een cursus, we gingen op vakantie, sloegen heel wat golfballetjes weg, maakten Facebook accounts aan, borrelden met de buren, mijn 91-jarige oma werd begraven, gingen een dagje naar Amsterdam, kochten een hoop nieuwe spullen en ik vierde mijn 32-ste verjaardag.

Verder kwam ik twee kilo aan en die bastards weigeren vooralsnog mijn lijf te verlaten. Hoeveel kilometers ik ook loop. En daar báál ik van.
De drie heilige r-en worden per vandaag dus weer ingevoerd. Op tijd naar bed, veel blijven bewegen en een verbod op wijn en andere verleidingen. En minder insuline. Want van al dat gewandel loop ik van de ene hypo naar de andere en schiet ik mijn doel alsnog voorbij.

En jij?

iPhoto juni 2011

2011-06-30T23:59:00.002+02:00

Juni bracht de herfst. En twee tropische dagen. Dus kocht ik twee nieuwe jurkjes. Voor elke dag één. Oh nee, ik kocht er drie. Nou ja, het wordt vast nog zomer dit jaar. In november of zo.

Er was iets bijzonders met het plaatselijke sufferdje, dat doorgaans linea recta bij het oud papier belandt. Het leek deze editie behekst. Onderweg van brievenbus naar garage viel mijn oog namelijk op een kleine regel. Hij bevatte de woorden Sam Gooris. Ik hield halt bij de eettafel en sloeg verwoed aan het bladeren. En daar stond het! D'n Sam zou komen! Als rechtschapen Pfaffsadept leek me dat een evenement dat ik niet mocht missen.
Dat deed ik uiteraard wel. Want mijn spanningsboog omtrent die gezellige kermisfamilie is ongeveer net zo lang als een aflevering van de soap duurt. En dus vergat ik het. Glad. Eeuwig zonde.

Olifantenpaadjes. Tot een paar weken geleden had ik er nog nooit van gehoord. Al kende ik het fenomeen natuurlijk wel. Iedereen kent wel zo'n wonderlijk afsnijstuk langs een gekromd voetpad. Bij DWDD vertelden de schrijver van het boek en Maarten 't Hart er honderduit over. Amusant om daarna zelf op pad te gaan!

Altijd als ik zelfstandig per auto de dorpsgrenzen verlaat beland ik in noodweer. Windvlagen van meer dan 100 km per uur, stortbuien regen, hagelstenen zo groot als tennisballen, sneeuwstormen. Ik heb er patent op. Dit keer was het niet anders.

Makkelijker kunnen we het niet maken, wel leuker. De I-neb is het fijnste sprayapparaat ooit. Klein, stil en snel. De randvoorwaarden van dat hele sprayen blijven echter stom. Na iedere vernevelronde moeten de cupjes in een sopje en eens per dag nog in een badje alcohol. Al neem ik het met die alcohol niet zo nauw. Dat gedoe. Laat staan dat ik een keer per week de meshes uitkook. Kom zeg, ik blijf niet aan de gang. Het moet wel leuk blijven allemaal.
Voor het sopjesproces kocht ik deze intens gezellige spekjesbak. Het oog wil immers ook wat, aangezien die sprayzooi de hele dag in de kijker op het aanrecht staat.

Joh! En toen was ik zomaar door mijn voorraad C.reon heen. Helemaal. Alles op. Nog geen verloren pil meer in een stoffige broekzak te vinden. Is me nog nooit gebeurd. Twee dagen leefde ik zonder mijn dierbare verteringsenzymen en dat ging wonderbaarlijk goed. Al waren we daarna ook wel door onze voorraad Page heen.

Goh. En ik Instagram dus al maanden hè. Hoe hip.

In de iPhoto van mei deed ik verslag van mijn hopeloze zoektocht naar de rode schoentjes. Zie hier waar ik zomaar tegenaan liep toen ik er het minst naar op zoek was!

Een heuse tweetup. Bij mij thuis! En omdat M wel wat innestelingshulp van boven kon gebruiken toverde ik onze heilige doos in een handomdraai om in het fertitoilet. Helaas trok de teruggeplaatste cryo in kwestie zich daar geen zier van aan. Volgende keer toch maar een groter Boeddhabeeld neerzetten?

Dit spijkerjack kocht ik medio jaren negentig van de vorige eeuw bij de toenmalig hipste winkel in de stad. Van mijn eigen kleedgeld. Het was van Diesel en dus een rib uit mijn lijf. Maar wel van Diesel. Dus. Anno 2011 droeg ik het allang niet meer maar weggooien vond ik zonde. Tot ik in een zoveelste opruimbui de helft van mijn garderobe op marktplaats zette en ook mijn Dieseljasje eraan moest geloven. En warempel, er bood iemand 7,50 euro. Met het verhaal dat zij medio jaren negentig van de vorige eeuw ook zo'n jasje had gekocht. Van haar eigen kleedgeld. Helaas was ze haar exemplaar vorig jaar kwijtgeraakt. En zo was de cirkel rond. Cradle to cradle in een alternatief jasje.

In de categorie 'extreem domme namen' komt met stip op 1 binnen: Bruin.

Het boekjaar was om en dus aten we uit. Acht gangen met één ster. En een hoop amuses. De toetjesamuse bestond uit een mini citroenijsje en citroendrankje in een glaasje van ijs. Zo leuk! Mijn eigen temperatuur was inmiddels ook tot het nulpunt gedaald want de een of andere geestelijke in een zwart pak met een wit boordje was aan het tafeltje naast ons komen zitten. Luidkeels deed hij verslag van zijn reizen naar Rome. Met zijn moeder. Zonder zijn moeder. Het was Rome voor en Rome na. Toen we naar huis gingen wist ik bovendien alles over de ziekenzalving en zaligverklaring van een ster uit de oudheid. Ondertussen schoof hij ook acht gangen sterrenvoer naar binnen en begeleidde het geheel met een keur aan wellicht nieuwe miswijn. "Zit hij hier nou doodleuk alvast de kerkbijdrage van zondagochtend op te souperen?" smiespelde ik vals naar Sjoerd. Het grondpersoneel van de kerk. Ik heb er niks mee.

25 juni 2011. Op het menu stond spinaziestamppot met worst. En een dot appelmoes. Buiten waaide de wind door de bomen. Als we taaitaai in huis hadden gehad, had ik het opgegeten.

Twins Gym

2011-06-22T23:30:00.001+02:00

Ik zit nogal in een opruimflow de laatste tijd.
Ruimte voor ruimte pak ik aan. En ik ga grondig te werk.
Al heel wat meuk heeft zijn laatste bestemming in de afvalbak gevonden.
Vandaag was de zolder aan de beurt.
In het verste hoekje, bij de ketel, stonden twee opgetuigde prikborden.
Nadat ik het stof ervan af had geblazen verschenen verschoten foto's, oude kaartjes, vergeelde knipsels, een gelukspoppetje. En deze trofee.

Een tastbaar bewijs van mijn luisterrijke sportschoolverleden. Het oord in kwestie lag - zoals beide adressen reeds verraden - pal tegenover mijn toenmalige studentenhuis. Makkelijker dan dit zou het nooit meer worden. Lift in, deur door, bruggetje over, andere deur door en gymmen maar.
Ik ben drie keer geweest geloof ik. De eerste keer om me in te schrijven en 100 gulden achter te laten. De tweede keer om voorzichtig met wat apparaten in de weer te zijn en daarna de sauna in te duiken. En de derde keer om genadeloos van de loopband af te donderen. Pal voor het oog van een opgepompt hemdje met een kaal hoofd dat verwoed zijn biceps zat te laten groeien. Het restant van die 100 gulden kon de eigenaar van Twins Gym steken waar de zon nooit schijnt.

Storm in een glas (zout) water

2011-06-20T19:40:00.000+02:00

Ze bedoelen het natuurlijk hartstikke goed daar bij nu.nl - daar ga ik vanuit althans. Maar het is weer zo ongenuanceerd als de neten.
Daarom op voorhand alvast een rectificatie.
Om goedbedoelde maar licht vermoeiende vreugdekreten van onwetende familie en vrienden in de kiem te smoren.
Nee hét medicijn tegen CF is nog niet uitgevonden.
Ja de dames en heren laboranten zijn er druk doende mee.

Al eerder repte ik over het veelbelovende Vertex. Daar gaat het bewuste artikel ook over. Maar de variant Vertex 770 die nu bijna op de markt schijnt te komen, is helaas slechts voor een klein percentage mensen met CF geschikt. Dat heeft alles te maken met het mutatieverhaal.
Wel is het zo dat de knappe koppen naar aanleiding van deze ontwikkeling waarschijnlijk makkelijker kunnen voortborduren op een variant van het medicijn dat ook voor mensen met de meest voorkomende mutatie (Delta F508) een doorbraak kan betekenen.

Geduld is wat we moeten hebben. Tijd is waar het soms aan schort.
En niemand weet hoe laat het is.

Van hoe we toch niet gingen

2011-06-18T23:59:00.023+02:00

In 2005, 2006, 2007 en 2008 waren we erbij.
In 2009 en 2010 moesten we helaas verstek laten gaan.
Het plan was dan ook om dit jaar weer eens ouderwets van de partij te zijn.
Om oude bekenden weer te zien en nieuwe mensen te ontmoeten.
Maar toen begon het te regenen. En te waaien. En nog meer te regenen.
En sloeg alhier de twijfel toe. Wat was wijs?

In de loop der jaren ben ik toch wel een beetje voorzichtiger geworden waar het CF-contacten betreft. Of ouder en wijzer. Of banger. Noem het hoe je wil.
Waar ik vroeger meende te moeten provoceren door heel stoer (lees: dom) gebruikte dessertlepels uit te wisselen met een andere CF-ster ben ik tegenwoordig iets meer op mijn qui vive. Ik spreek liever niet meer bij ons thuis af met afwijkend-chromosoom 7-genoten. Het idee van vreemde pseudomonassen en ander bacterieel gespuis aan deurklinken spreekt me weinig aan.

Daarom is CFBD ook zo ideaal. Elkaar ontmoeten in de veilige buitenlucht, op neutraal terrein. En dan bij voorkeur als de zon schijnt!
Maar omdat de weergoden voor vandaag weinig goeds in petto hadden besloten we het risico niet te nemen. Daar is de rit naar Bloemendaal te ver voor. Bovendien trok ik er niet aan om in het slechtste scenario elkaar in een matig geventileerde tent op een kluitje geplakt alsnog aan te gaan staan hoesten. Zodoende bleven we met een beetje pijn in het hart ook de zevende editie van CFBD thuis.

Wat het weer betreft bleken we er helaas voor ons maar gelukkig voor de feestvierders faliekant naast te zitten. Het bleef droog in Bloemendaal en de zon heeft zich zelfs laten zien.
Wat betreft mijn gesteldheid was het een wijs besluit. Want ik was vandaag zo gaar als een kanarie. Wegens 'die tijd van de maand' hondsmoe en tot weinig meer in staat dan slapen en suf op de bank hangen. Gelukkig kwam ik in de loop van de avond weer een beetje bij mijn positieven en was ik fit genoeg om een avondje te wijnen met de buurten. Zonder meer the next best thing na CFBD.

Extreem links

2011-06-17T22:54:00.001+02:00

Een linksepootje, dat ben ik. Al zolang ik me kan heugen.
Met daardoor als enige in de klas een blauwe vulpen in plaats van een groene (of was het nou andersom?).
En nog steeds niet recht kunnen knippen. Niks. Serieus, ik ben knipgehandicapt. Maar goed dat ik nooit droomde van een kapperscarrière want ik had geen klant overgehouden.

Maar goed. Terug naar het schrijven.
Het handschrift van een linkshandige is niet om over naar huis te schrijven, zeg maar. Dat van mij althans. Het danst alle kanten op. Geen letter lukt hetzelfde. Het vlekt als een gek door mijn eigen gestempel.
Vroeger op de basisschool hadden we elke week schrijfles. Eerst moest je de voorgetekende letters overtrekken, voor het gevoel, en daarna mocht je ze zelf schrijven. Uit de losse pols. Het was een secuur werkje. Juffrouw José liep keurend door de klas en boog geregeld naar je toe om een compliment of aanwijzing te geven. In haar hand hield ze een bundel gekleurde pennen. Rode en groene. Iedereen kende de betekenis ervan. Degenen die het mooist hadden geschreven/ het meest hun best hadden gedaan (zeer pedagogsich verantwoord!) mochten de volgende regel met een gekleurde pen van de juf schrijven.

Alle gekleurde pennen voor de moeite van juffrouw José ten spijt.
Dit is wat er anno 2011 van mijn hanenpoten over is gebleven...

1. What's your name/ your blogger name?
2. What's your blog's name/ URL?
3. Write "The quick brown fox jumps over the lazy dog."
4. Favorite quote?
5. Your favorite song?
6. Your favorite band/ singers?
7. Anything else you want to say?
8. Tag three to five other people.

Ava Maria

2011-06-16T21:33:00.000+02:00

Eens in de zoveel tijd neem ik een nieuwe twitterava. Gewoon, omdat het kan.
Voor de leken: een ava is een soort profielfotootje. Met de nadruk op 'tje'.
Je kunt meestal wel zien wat de afbeelding voorstelt maar soms zorgt het toch voor wat verwarring.

Lange tijd zag mijn ava er zo uit:

Vorige week besloot ik mijn mening over de voorgenomen afschaffing van het PGB kenbaar te maken door dit plaatje als ava te gebruiken:

Maar omdat mijn halve tijdlijn (de mensen die ik volg op twitter) hetzelfde plan had opgevat zag ik al snel door de bomen het bos niet meer. Wie zei nou wat?!
Daarom koos ik een nieuwe ava. Deze werd het:

Ik vond hem zelf wel een soort van kunstig. De gehele compositie van het contrast tussen licht en donker en dan de rode nagels als fel detail. Totdat iemand me aansprak over mijn ava en voorzichtig de gelijkenis trok met een zekere Adolf. Huh? Pardon?! Nee toch... Navraag leerde dat hij niet alleen stond. Zelfs Sjoerd bekende dat hij de foto licht dubieus vond. En niemand die daar wat van zegt??? Men bleek een snor te zien, of een foute groet. Terwijl ik alleen maar lichte verbazing veinsde en mijn zorgvuldig gelakte nagels showde. Zonder me er bewust van te zijn had ik een monster gecreëerd!

Daarom besloot ik gisteren subiet tot overcompensatie. Mijn Ava Maria.
Omdat een beetje goddelijke interventie en hulp van boven nooit kwaad kan.
Ook gezien dat blaasdingetje.

De blaasbaas, mijn goeroe

2011-06-15T23:29:00.002+02:00

Longfunctie blazen. Wanneer is dat zo'n Enorm Ding geworden?
Vroeger ging dat gewoon vanzelf en blies ik de sterren van de hemel.
Gisteravond kwam de spanning opzetten en vanmiddag op weg naar Utrecht moest ik haast overgeven van de zenuwen. Een gierende bal had bezit genomen van mijn buik. Steeds als ik me voorstelde hoe ik daar in het spreekkamertje zou zitten met de knijper op mijn neus en het mondstuk tussen mijn lippen sloeg mijn hart op hol en maakte de bal in mijn buik een extra salto.
Toen ik aankwam op de poli riep de longfunctieassistent meteen mijn naam en had zijn kar met daarop de meetapparatuur al in de hand. "Ho wacht!" zei ik stoer, "We gaan het helemaal anders doen. Ik wil eerst even rustig bijkomen. Zitten, kapje af, wat drinken, klein beetje eten. Je mag over 10 minuten terug komen."
En zo geschiedde.

Eerst werd mijn VC gemeten. Dat is de totale longcapaciteit. Die kwam uit op een keurige 3.82 liter oftewel 102%. Blijmoedig gaf ik de longfunctieknul een stomp tegen zijn bovenarm. Dit gaf de burger moed. En ik word al snel wat overmoedig.
Daarna zette ik me schrap voor het echte werk. Het meten van mijn FEV1. Dat is de éénsecondewaarde. En bij CF de belangrijkste parameter om te zien hoe fit de longen nog zijn. Nadat de knijper op mijn neus stond nam ik het mondstuk tussen mijn lippen (net als in mijn visioenen) en begon aan de drie rustige ademteugen die aan de meting vooraf gaan. En daarna kwam het. Toen moest ik maximaal inademen en vervolgens krachtig uitademen en die ademhaling zo lang mogelijk doortrekken. Als laatste stukje volgde weer een heel diep inademing en daarmee zat de eerste meting erop. "Wil je de cijfers eens laten zien?" vroeg ik beverig. En een lullige 55% (1.79 liter) gaapte me mismoedig aan. Van gif en teleurstelling sprongen de tranen in mijn ogen. "Hoe kan dit nou?!" jammerde ik gefrustreerd. "Je verkrampt," sprak de longfunctieknul. "Je wil te goed je best doen maar daardoor sluit je alles af. Ik zie dat er meer in zit." In mijn ooghoek zag ik Sjoerd bevestigend knikken. Hoe vaak hij al niet gezegd heeft dat ik niet tegen druk kan. De twee pogingen daarna lieten geen verbetering zien. Het voelde als een enorme mislukking. Had ik zo goed mijn proefwerk geleerd, behaalde ik alsnog een onvoldoende wegens faalangst.

De longarts was ook niet helemaal gelukkig met de meetresultaten. Ze haalde de grafiek van mijn longfunctieverloop er maar weer eens bij en priemde haar vinger bij de 64%. "Daar wil ik toch naar terug," sprak ze peinzend. Ja zeg, anders ik wel! We namen door hoe ik me voelde en of er aan het pretpakket aan medicijnen nog wat te verbeteren viel. Maar we konden niet anders dan vaststellen dat we op de goede weg zitten. Blijven bewegen en op tijd aan de bel trekken als er iets is, drukte ze me andermaal op het hart. En wellicht het longfunctie blazen thuis oefenen met een peak flow meter. Daar kreeg ik dan ook een verwijzing voor.
Verder vroeg ik nog even naar het waarom van de specifieke antibiotica die ik nu tweemaal intraveneus toegediend heb gekregen en ontdekte zodoende dat ik momenteel eigenlijk gewoon resistent ben voor de orale antibiotica. Oh? Oké...
Als je ze langere tijd niet slikt kunnen de bacteriën er echter wel weer gevoelig worden. Hmm, maar toch.

Om de wachttijd op de longfunctieafdeling nuttig te besteden aten we in het restaurant wat lekkers. Er is altijd wel een reden voor taart. Ja toch?!
En ik belde mijn moeder terug. Die ik gedurende het consult met mijn longarts al twee keer had weg moeten drukken. Volgens mij was ze ook knap nerveus, daar in het verre Noorwegen. Er schijnen zelfs muntjes in een Noorse wensput te zijn gegooid voor een goede longfunctie. Kun je nagaan. Het is voor iedereen nogal een Enorm Ding geworden.
Terug op de longfunctiepoli werd ik opgewacht door de blaasbaas. Hij hoorde mijn verhaal aan en kwam al snel tot de conclusie dat thuis oefenen weinig zinvol zou zijn. Omdat de techniek met de peak flow meter anders is dan het grote apparaat. In het slechtste geval zou ik er alleen nog maar minder goed door gaan blazen. "Maar mag ik eens zien hoe je blaast?" vroeg hij. En opnieuw nam ik plaats achter het apparaat. Ik gaf het ding op z'n Irène's van Jetje. Met opgetrokken schouders, een rood hoofd en nul resultaat. Kalm begon de man uit te leggen wat er aan mijn techniek schortte. Sjoerd ondersteunde het geheel door vergelijkingen te maken met "als een blind paard" en de laminaatlegtechniek van mijn vader (sorry pap...). Hij zag het ook. Het was forceren in het kwadraat waar ik mee bezig was.
Echter, bij elke poging die ik daarna onder het toeziend oog van de blaasgoeroe deed zag ik de cijfers stijgen. Hij coachte me over de 60%-grens heen. En toen tikte ik zomaar de 64% aan! Precies het getal waar mijn dokje zo-even priemend naar had gewezen. Amai. Ziedewel!

Edit: dit wordt derhalve mijn nieuwe blaaslied!

#Rondjemethethondje

2011-06-14T11:55:00.003+02:00

Ze gaan me steeds beter af, de wandelingetjes met Rover.
Minimaal een keer maar vaak wel twee keer per dag stappen we rond in de wijk.
Al een hele poos heb ik een handig appje op mijn telefoon staan - RunKeeper - maar sinds een week gebruik ik hem ook daadwerkelijk. En dat is leuk!
Dat ding houdt via GPS bij waar je bent en berekent op die manier allerlei nuttige info. Tijd, afstand, snelheid, calorieën. Mij stimuleert het in ieder geval enorm.
Maar wat me misschien nog het meest motiveert om 's avonds laat nog even de deur uit te gaan is het betere gluur- en spiedwerk. Want niks zo zalig als bij je niets vermoedende medemens in zijn natuurlijke habitat naar binnen kijken.

Het begint al als we de straat uitlopen. Nadat we de buurthonden zijn gepasseerd en onze voetzolen met kilo's stoepkrijt hebben besmeurd komen we op de echtscheidingsboulevard. Maar liefst drie kasten van huizen staan gebroederlijk naast elkaar ontzettend te koop te wezen. Volgens het roddelcircuit betreft het een tsunami aan echtscheidingen in die hoek. Dat de stellen in kwestie niet aan partnerruil hebben gedacht. Had ze een hoop hypotheekellende bespaard. Al is het voor de spekkopers onder ons wellicht de uitgelezen kans om hun slag te slaan. Wij lopen echter manmoedig door. Voor de brievenbus slaan we af naar rechts en komen we op een wat saaier stuk. Hoewel Rover daar naar hartenlust snuffelt en plast, en wij (ik, want Sjoerd gluurt nooit mee, brave Hendrik) sinds kort zonder weinig moeite inzicht hebben in weer een nieuw opgeleverd huis. De bewoners kijken steevast naar SBS6. In de tuin staat al weken het reclamebord van de stratenmaker. Die als logo een baksteen met een gezichtje én een petje gebruikt. En waar wij (dat dan weer wel) elke avond opnieuw weer over in de lach schieten.
Vlak daarna slaan we opnieuw af naar rechts en begint feitelijk het betere gluur- en spiedwerk. Zo over de stoep, vlak langs de ramen. Tussen de geboorteborden, -stickers en -spandoeken door geniet ik van de verschillende inrichtingen. En verwonder me over het huis dat nu al twee jaar geleden is opgeleverd en waar ze nog steeds in aan het klussen zijn alsof ze pas vorige week de sleutel kregen. Aan het eind van het blok, vlak voor we de grote weg oversteken, beleef ik telkens een klein hoogtepunt. Als we aan komen lopen gokken we al naar welke kwaliteitszender de bewoners kijken. De mensen in kwestie kennen geen enkele gêne. Ze liggen - tamelijk verfrommeld - in een zee van licht, ieder languit op hun eigen bank. Het betere etalagewerk. Met een wijs "ze zal nog wel moeten voeden" nemen we afscheid van het raam. Tot morgen!
Na de grote oversteek duurt het niet lang voor we de Tongelreep passeren. Wederom een levende etalage. Met afwisselend een moeder, een vader, een dochter en een schoonzoon. Vermoed ik. Zolang moeder en/ of vader erbij zijn gedraagt het kroost zich voorbeeldig maar oh wee als de senioren hun hielen hebben gelicht. Laatst troffen we de pubers in een innige verstrengeling hevig t.ongend aan. Hoei!
Je begrijpt dat alles wat daarna komt gezapig is. Goed, ik zou zelf nog voor wat actie kunnen zorgen. Door bij het huis met de geboorteaankondiging van 31 januari aan te bellen. En vragen of de baby onderhand niet loopt?!
Bij de gele varkensruggen tilt Rover nog één keer zijn achterpootje op om zijn voorpootje onder te plassen (die hond kan écht níet míkken!) en steken we opnieuw de grote weg over. We zwaaien nog een keer naar de echtscheidingsbouleverd, stappen opnieuw in de kleurige stoepkrijtsmurrie en dan zijn we thuis.
"Activity completed" zegt de dame van RunKeeper. En zo is het.

Driemaal is vakantierecht

2011-06-08T23:59:00.002+02:00

Als ultieme bad juju-aanhanger is het natuurlijk levensgevaarlijk om hardop uit te spreken dan wel zwart op wit neer te tikken, maar toch.
Het gaat goed!
Ik voel me weer kiplekker.
Ik kan weer alles.
Ik doe weer zoveel meer.

Daarnaast wil ik heel graag geloven in het concept van driemaal is scheepsrecht.
Dat na twee afgezegde vakanties in het buitenland het de derde keer echt wel doorgaat. Vol vertrouwen, in goede gezondheid en met veel plezier.
En dus begon ik heel voorzichtig weer eens te zoeken naar bestemmingen buiten de landsgrenzen. Maaseik en zo. ;-)

Kennissen waar we onlangs barbecueden lieten vallen dat zij al jaren via Club Med op vakantie gaan. Ze waren er razend enthousiast over.
Club Med? Club Med? Dat is toch de moeder der all inclusive vakanties?
Voor de gegoede burgerij, met louter artsen, advocaten en aanverwante veelverdieners. En door de bijbehorende financiële barrière keurig verschoond van het klootjesvolk.
Jaaa. Maar dat was vroeger!
Tegenwoordig is het allemaal veel laagdrempeliger. Oké, gebraden Britten met glimmend witte nylon Fila voetbalbroekjes en getatoeëerde buldogs met daaronder in Keltische letters mum op hun schouder zul je er niet snel aantreffen. Maar hé! Hoe erg is dat?
Naast jezelf de hele dag volproppen met spijs en drank kun je op zo'n clubdorp (inderdaad, dit klinkt wat sektarisch) ook van alles doen. Er wordt een keur aan sporten aangeboden (kan iemand me de spelregels van jorkyball meteen even uitleggen?), er zijn zwembaden en ook aan spa's en massageruimten is gedacht. Nou! Wie wil dat nou niet? Mijn flauw flakkerende vakantievlammetje werd er in ieder geval door aangewakkerd.

Toen ook nog de randvoorwaarden stuk voor stuk konden worden afgevinkt - één week, op ongeveer vier uur rijden, opvang voor Rover - was ik om. Vittel Le Parc in de Vogezen gaat hem worden! Ik heb er serieus oprecht zin in. Dit is te overzien. En we kunnen er ook nog aan onze golftechnieken werken. ;-)
Alleen wacht ik met de betaling toch nog even tot na volgende week. Als ik een dijk van een longfunctie heb geblazen en mijn liefste dokje haar zegen over mij heeft uitgesproken. Debiel hè?

Oor-log

2011-06-07T23:59:00.004+02:00

In heel juni:
- nog geen stukje getikt
- nog geen foto geknipt
- een hoop beleefd
- onbedaarlijk gelachen
- domweg genoten

Behalve dat Rover maar pijn bleef houden aan zijn oor. Als hijzelf of wij zijn linker oor aanraakten resulteerde dat in klaaglijk gejammer. Ook schudde hij een triljoen keer per dag met zijn koppie. Dus maar weer naar de dierenarts. Die een middenoorontsteking constateerde. Bij een hond ja. Het bestaat.

Na een antibiotische injectie keerden we huiswaarts met in mijn tas een antibiotisch zalfje en een antibiotisch pillenkuurtje. Het was ervan gekomen. Op antibiotisch vlak moest ik mijn meerdere erkennen. In mijn hond. Het bestaat.

De pilletjes gingen er zonder slag of stoot in. Is puur een kwestie van intonatie. Als je drie octaven hoger op enthousiaste wijze vraagt of Rover een pilletje wil slikt hij alles.
Die zalf echter. Dat was iedere avond een ware worsteling. Nadat ik Rover op zijn mand in de houtgreep had gekregen kneep Sjoerd een welgemikte dosis medische smurrie in zijn gehavende gehoorgang. Waarbij het lijdend voorwerp het spartelend op een janken zette. Om vervolgens de halve lading crème in het rond te spetteren met zijn wapperende hoofd en daarna oneindig lang met zijn vettige plakoor overal tegenaan te schurken.

Inmiddels is de pillenkuur klaar en zouden we ook met het zalven kunnen stoppen. Ik heb echter niet de indruk dat het euvel volledig verholpen is.
Voorlopig zien we het maar eens even aan. Het jong is 12. En de bel hoorde hij toch al niet meer.

iPhoto mei 2011

2011-05-31T23:30:00.001+02:00

In mei leggen alle vogels een ei.
En ik mijn meiPhoto. *plop*

Kooigevechten. Je kunt er niet jong genoeg mee beginnen!

Dit ben ik. Althans, een deel van mij. Maak kennis met my inner eye. Gekiekt, gekeurd en goed bevonden. Op diabetesgerelateerde afwijkingen. Geen vuiltje aan de lucht. Of in het oog dus.

Mijn Zalandovuurdoop is een feit. Omdat de fysieke zoektocht naar rode ballerina's faliekant was mislukt zocht ik redelijk ten einde raad mijn heil op internet. Voor de afwisseling joelend verwelkomde ik de kleine Indische postbezorgster, die hier haast wekelijks aan de deur staat met een pakje van de ene of de andere farmaceut. Want ik had op tv gezien dat dat moet. Nogal hysterisch gillen en wild met de handen wapperen als er Zalando op de doos staat. Helaas kon de inhoud van de webgigant me niet bekoren. Het glazen muiltje van Assepoester was een makkelijker missie. To be continued...

We hebben echt een kneiter van een voorjaar hè?! Het aantal zonuren in de loungeset is nu al niet meer te tellen. Ultra zen word ik ervan. Izrèn.

Een foemelvot (met de klemtoon op -oe-). Zo werd Rover op twitter omschreven. Ik kan inderdaad geen passender woord verzinnen.

"Omdat jullie zo van Rover en het huishouden houden."

Hij is in elk geval origineler dan "Drie keer toeteren als je geen slipje draagt!" of "De schrik van iedere vent: blond en intelligent!".

Tijdens onze voorjaarsvakantie deden we onder meer een dagje Loods 5. In Sliedrecht. Mán wat ze daar aan spullen hebben...! Als gehypnotiseerd slalomde ik van links naar rechts, tussen kussentjes en kandelaars, onderwijl een keur aan woonaccessoires in ons winkelwagentje deponerend. Van al dat geslenter en het pogen te temperen van de koopdrift wordt een mens aardig hongerig. Gelukkig bood het café halverwege de route uitkomst. Helaas serveerden ze die dag geen warme maaltijden maar wel broodjes.

Lekkere broochjes. En ondanks dat Sliedrecht geen Ridderkerk is - voor een provinciaal klinkt alles links van Gorinchem hetzelfde - moest ik ineens heel erg aan Ronald Goedemondt denken.

Naar het schijnt was dit bord - of een variant erop - een onderdeel van de afgelopen VMBO-examens. Welk pictogram geeft weer dat je op deze bouwplaats gehoorbeschermers moet dragen?
Ik vrees dat het gat (de krater?) met de havo ieder jaar groter wordt.

Noem me een vroegrijpe zeikbejaarde die vanachter het raam de wereld gade slaat maar hier trok ik toch lichtelijk verwonderd mijn wenkbrauwen over op. Paps die de Panda halt houdt, het iets te goed doorvoede kroost eruit jaagt, de achterklep opent en op zijn elfendertigst wat reclamefolders begint te distribueren. Terwijl het voor alles en iedereen veel beter zou zijn als die dikke koters van hem de benenwagen namen om van brievenbus tot brievenbus te gaan!

D'n twitter is toch zo'n gezellig theekransje. Van de week keutelden we met wat fashionista's over uiterlijke verzorging en aanverwante zaken. Reuze interessant. Toen kwam ook mijn matching point ter sprake. Want ik combineer graag. En op het dwangmatige af. Alles moet kloppen. Als ik cognackleurige laarzen draag hoort daar een dito riem bij, evenals eenzelfde kleur tas. Da's hartstikke logisch, voor mij. Begrijpelijkerwijs ging ik dan ook compleet uit mijn panty toen bleek dat het nieuwe rode vestje en het reeds aanwezige roze topje als een bus klopten met de jaren geleden in Frankrijk gekochte ballerina's.

Ik in 101 zinnetjes

2011-05-26T18:43:00.001+02:00

Ik...

luister als je Irène, Rens of Ons Ren roept
ben soms kreeft en soms leeuw van sterrenbeeld
al vind ik mezelf tegenwoordig meer kreeft dan leeuw
maar geloof boven alles niet in astrologie
heb blauwe ogen
draag mijn steile, kappersbruine haar in bobje
ben met mijn 1 meter en 68 centimeter best groot voor iemand met CF
weeg 58 kilo
verbaas mezelf dat ik zonder blikken of blozen hier mijn gewicht durf te noemen
ben links, behalve dus met golf
heb een goddelijk lijf (ahum) met een klein genetisch foutje met grote gevolgen
hoed geen kinderen maar wel een hond
heb één oudere zus die overleed voordat ik geboren werd
trouwde met mijn lief, mijn allerbeste vriend
kreeg daardoor wel een schoonzus én een zwager cadeau
ben 80-100% arbeidsongeschikt verklaard
heb dat geaccepteerd maar baal daar nog steeds van
woon in een zogenaamde witte villa
maar vind die term schromelijk overdreven verzonnen door de ontwikkelaar
heb immers geen meters lange oprijlaan met een hek ervoor
richtte ons huis strak maar gezellig in
met een combi van hoogglans wit, hout en veel bonte kleuren
droom ervan hét medicijn tegen CF nog actief mee te maken
zou ook graag een dikke bos krullen willen hebben
riep vroeger altijd dat ik actrice wilde worden
had best wat ambitieuzer willen zijn
en een heuse studie afgerond
ben meestal wel een blij, opgewekt meisje
slik, spuit en vernevel medicijnen
maar zie mezelf desondanks niet als patiënt
♥ zo hard lachen dat ik ervan moet huilen
zou willen dat ik kon schaterlachen zonder hoestbui
ben een perfectionist en punctueel
kan in het verkeer een opgewonden standje zijn
met schelden en armgebaren en het stoom uit de oren
kan moeilijk geduld opbrengen ten aanzien van bejaarden
lijd aan een ernstige doch prettige schoenentic
waarbij mijn schoenmaat 37 een zegen is
raak gefrustreerd van bikini's kopen
maar laat me daardoor niet weerhouden de stad in te gaan
drink geen koffie
maar wel Coca Cola Light
zeker een fles per dag
kan de wijn tegenwoordig goed laten staan
gedij het best in het voorjaar en de zomer
bbq bij voorkeur op een ander
hou van het tuingeluid van tikkend bestek op borden
en vogelgekwetter in de ochtend
ben de slechtste huisvrouw op het noordelijk halfrond
en tel daar ook maar het zuidelijk bij op
epileer mijn wenkbrauwen meestal tijdens het koken
ben een vrouw dus kan goed multitasken
heb me bekwaamd in het professioneel series op dvd kijken
ga structureel te laat naar bed
sta 's morgens niet voor tienen op
was mijn haar met Clairol Herbal Essences
mijn lijf met Sanex
de was met Witte Reus en Color Reus
en mijn handen in onschuld
liet de honden los
poets liever ouderwets met de hand dan elektrisch
heb daardoor helaas mijn tandvlees naar de gallemiezen geholpen
luister overdag vrijwel altijd naar 3FM
krijg echter braakneigingen van Gerard Ekdom
lees bij tijd en wijle graag een boek
maar zit momenteel niet een leesflow
verzamel de stripboeken van Jan, Jans en de Kinderen
snaai het liefst abrikozenvlaai
hield vroeger dolgraag spreekbeurten
en blader nog wel eens oude poëziealbums en vriendenboekjes door
ben niet bang voor onweer, spinnen en muizen
verwonder me over samenstellingen als mouwloos hemdje en zinloos geweld
struin graag rond op het www op zoek naar mensen van vroeger
ben behoorlijk afhankelijk van internet
blog al of pas zes jaar-en-een-beetje
zou me geen raad meer weten zonder mijn iPhone
begrijp totaal helemaal niks van de Facebookhype
verafschuw interessantdoenerij en protserigheid
krijg ook vlekken in mijn nek van pseudointellectueel gedoe
koester de band met mijn #goudenouders
♥ tulpen, gerbera's en hortensia's
haal zo nu en dan de bezem door mijn sociale leven
word soms toch nog erg moe van bepaalde mensen
vind het oprecht niet erg om ouder te worden
heb dan ook nog geen enkele grijze haar
merk dat ik me steeds lekkerder in mijn vel voel zitten
denk te snappen hoe de dingen in het leven werken
durf steeds beter te zingen buiten de badkamer
schuw zelfspot en sarcasme bepaald niet
moest vroeger, tot mijn grote schaamte, al huilen om Lassie
constateer dat het in de loop der jaren alleen maar erger is geworden
en dus een tegen wil en dank emo-doos ben
lak tegenwoordig met enige regelmaat al mijn nagels
heb een hekel aan massages
besmeer mijn toetje 's avonds met de Johannescrème van Sans Soucis
en mijn handen voor het slapen gaan met die van Nivea
houd op mensenniveau van mijn hond
net zoveel als van Sjoerd
elke dag nog een beetje meer
zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
ben ook maar gewoon een mens

Dit idee heb ik dankbaar gepikt van Silly Me, en zo vertakt het 101-blogje zich vrolijk verder...

Lasse son

2011-05-25T17:57:00.000+02:00

De typische CF-buik is anno nu dankzij die goddelijke verteringsenzymen een stuk minder bol, maar een zonnebrillenfreak ben ik nog steeds!
"Lasse son," had ik vroeger. "Last van pinjeuk," heet dat tegenwoordig.

Villa Hinterhausen

2011-05-23T12:22:00.001+02:00

In vakantie thuis vieren schuilt één groot gevaar: het werk niet los kunnen laten. Toch de werkmail bekijken. Even een artikel schrijven. Snel wat administratie opruimen. Logischerwijs geldt dat met name voor Sjoerd. Ik kan alles heel goed uit mijn handen laten vallen. Oh ja, en ik werk niet. Maar om volkomen solidair te zijn aan het strenge, door mijzelf opgelegde regime besloot ook ik de iMac zo min mogelijk aan te zwengelen. En dat lukte vrij aardig, getuige de radiostilte alhier gedurende de afgelopen week.

En we hebben toch zo'n zalige week achter de rug. Ongelooflijk.
Eigenlijk deden we alles wat we in den vreemde ook hadden gedaan, alleen dan thuis. Veel en lang slapen, uitrusten, lezen, dutjes in de zon, een bioscoopbezoekje, zo min mogelijk zelf koken en zo veel mogelijk geld verbrassen in de lokale winkeltjes.
Tussendoor maakte ik nog even mijn halfjaarlijkse trip naar de tandarts, kreeg Sjoerd permissie om één avondje een klein beetje te werken en boog de kitter zich in de badkamer over het prutswerk van de aannemer. "Tommy ken nie kitte!" aldus de professional.

En: eindelijk beleefden we dan onze eerste golfles. Het komen tot een datum waarop zowel de golfpro als wij tegelijk beschikbaar waren bleek nog geen sinecure. Zeker de vrijdagnamiddag is immens populair. Vanwege de kinderlessen. Sinds wanneer golfen kinderen? Wat is dat voor flauwekul? Waarom gaan die niet gewoon op volleybal of hockey?
Het golfen an sich was heel leuk. En best moeilijk. Dacht ik altijd een ultralinks meisjes te zijn, blijkt mijn swing met rechts toch echt beter te gaan dan over links. Terwijl het bij mijn moeder precies andersom was. Gekkigheid!
Ook klikte het gelijk met de pro. Hij bleek uit hetzelfde Brabantse dorp te komen als waar wij gewoond hebben. Nou, dan heb je mijn ouders in je broekzak hoor. Het ging gemoedelijk van "gij" en "ge". Mijn moeder had al bijna golfschoenen met spikes gekocht in de aanpalende golfshop.
En die alles verlammende spierpijn gaat vast over als je het vaker doet. Toch?
En morgen krijg ik wel weer gewoon de dop van de colafles af gedraaid. Toch?

Qua outfit kon ik goed mee met de rest van het golfvolk.
Nee, outfits zijn bij mij nooit het probleem...

Ik vond dit meer een backhand of een forehand of een andere tennishouding.
Sjoerd zijn rug de dag erna ook. Maar verder heb ik er natuurlijk nul verstand van.

Resumerend. Achteraf gezien hadden we best naar het buitenland op vakantie kunnen gaan. Ik heb me goed gevoeld, er zijn geen gekke/ enge dingen gebeurd, zelfs die mysterieuze longpijn is als sneeuw voor de zon verdwenen.
Maar hé, achteraf is het mooi wonen.
Belangrijkste is dat we hier ook intens genoten hebben. Zelfs een klein beetje verkleurd zijn. Nee, ik heb het buitenland totaal niet gemist.

Aangepaste vakantie

2011-05-15T23:48:00.000+02:00

We hebben vakantie. Net als vorig jaar om deze tijd.
Zomaar een weekje in het voorjaar. Even tijd voor elkaar.
Alvast snuffelen aan de zomervakantie.

In september 2010 hadden we ook zo'n weekje ingelast. Het plan was om naar een huisje in de Languedoc-Roussillon te gaan en daar de laatste restjes zomer mee te pikken. Helaas liep het anders. Een opname torpedeerde onze plannen. In plaats van 2000 vakantiekilometers maakte Sjoerd er 1500 tussen ons huis en het ziekenhuis. Gelukkig houdt hij van autorijden.
We besloten het plan vooruit te schuiven, naar het voorjaar van 2011.
Dit is, zeg maar, nu. En wij zijn thuis.

De infuuskuur van maart-april heeft er behoorlijk ingehakt. Zowel fysiek als ook mentaal. Ik ben nog steeds niet waar ik zijn wil en het feit dat er tussen beide kuren slechts zes maanden tijd zat is ook niet goed voor het moraal. Het vertrouwen in mijn lijf heeft een flinke deuk opgelopen. Met als gevolg dat ik nog niet ver van huis (en ziekenhuis) durf te zijn. Noem me een schijtebroek maar het is niet anders. Meer dan ooit hecht ik enorm aan de zekerheden van thuis. Mijn eigen zalige bed, alle benodigde spullen om me heen en de dokter op anderhalf uur rijden afstand. Natuurlijk was het opnieuw afblazen van de plannen een teleurstelling, zeker ook voor Sjoerd. Maar hij begreep het wel. Zoals altijd.
De schat.

Dat mijn angsten niet ongegrond zijn bleek afgelopen week. Maandagavond schoot het er ineens in. Stekende pijn in mijn rechter long. Aan de bovenkant, van opzij. Het ademhalen en hoesten werd er niet door belemmerd maar ik voelde het constant. Eerst dacht ik aan een verrekt tussenribspiertje. Dat heb ik wel eens vaker gehad. Maar de pijn hield aan en zonder paracetamollen was het niet te doen. Mijn sputum bleef tot mijn geruststelling 'normaal' van kleur, textuur en hoeveelheid. Rondsnuffelen op dokter Google deed de zaak geen goed. Het zou ook een pleuritis kunnen zijn. Of misschien een klaplong. Of een longembolie?!
Gistermiddag bespraken Sjoerd en ik het plan van aanpak. Als de pijn komende maandag op hetzelfde niveau is of erger wordt er gebeld naar het ziekenhuis. Met het risico dat we dan opnieuw naar de Spoedeisende Hulp kunnen komen, alwaar de hele riedel van bloed prikken, bloedgas en longfoto over me uit wordt gestort. Dat gaf rust.

En warempel zeg. Vanmorgen deed ik mijn ogen open, merkte dat ik op mijn rechter zij lag en dat het nagenoeg geen pijn deed. En dat de laatste dosis paracetamol al zo'n twaalf uur geleden was!
Vandaag bleef de pijn op de achtergrond. Zonder een enkele pijnstiller.
Is het dan toch een dwars tussenribspiertje geweest? Misschien een heel elftal!

14 mei 2010

2011-05-14T11:20:00.001+02:00

U had nog iets van mij te goed hè?
Van, zeg maar, een jaar geleden...
Helaas lukt het me niet om (stukjes van) de trouwfilm te uploaden, die is namelijk nog veel leuker dan de foto's.

Rollers, een verse pukkel en een ietwat vermoeide hond. De ochtend van een bruid-in-wording.

Wat een kapster en een visagiste al niet teweeg kunnen brengen!

Trotse moeder met de bruid.

Vader met de bruid. Wie straalt harder?

La ringen.

Onze ouders keuren of wij wel zoenen zoals het ons geleerd is.

De ringendrager.

Vlak voor we *op* mogen.

Drie generaties brengen ons het licht. Sjoerds oma, onze ceremoniemeester en mijn peteneefje. Het kleine roze kaarsje symboliseert mijn zus en alle andere geliefden die we moe(s)ten missen.

Het ja-woord onder toeziend oog van onze getuigen. Vriendin M en mijn vader voor mij. Zus L en vriend W voor Sjoerd.

Het gaat om de details! In Sjoerds maatpak staat twee keer onze trouwdatum geborduurd.

En ik liet voor de gelegenheid manchetknopen maken met het logo van onze trouwkaart.

Mijn vader speecht. En proost op z'n A.fghaans. Gosh Bashid!

De taart. Die er mooier uitzag dan hij smaakte.

Peteneefje R had speciaal voor ons een muziekstuk ingestudeerd.

De bruidsreportage vond ik overduidelijk het leukste aan deze dag...

Morgen zien we wel

2011-05-12T23:59:00.014+02:00

Wanneer kun je met stelligheid zeggen dat het weer goed gaat?
Wat is goed?
Goed als in twee jaar geleden, met bijbehorende hoge longfunctie?
Goed als in vlak voor het begin van de laatste kuur?
Wanneer accepteer je dat het huidige goed anders is dan het vroegere goed?
Dat goed nog niet beter is maar toch acceptabel voor het moment.
En hoe vind je de balans tussen wat je hoofd wil en je lijf kan?

Dinsdag was een topdag! Samen met buuv A en de leenbaby ging ik naar de stad. We shopten tot we een ons wogen, hielden pauze op een zonovergoten terras met ijs en vlaai en toverden de pinpas geregeld tevoorschijn.

Gisteren besloot ik de stapel strijkwas eindelijk weer eens een fatsoenlijke veeg te geven. Voordat de motten zich een weg zouden eten door de keurig in het gelid hangende doch gekreukelde overhemden van Sjoerd. Ik nam er de tijd voor. Maakte het mezelf makkelijk door me op de bureaustoel te positioneren en gunde me regelmatig een eet- en drinkpauze. Uiteindelijk trok ik om tien uur 's avonds uiterst voldaan de stekker uit het stopcontact. Ook ik heb volgende week vakantie en dat viert wel zo lekker zonder dat dekselse klusje hijgend in mijn nek. Erna had ik zelfs nog puf voor ons #rondjemethethondje. Maar toen we weer thuis kwamen tempte ik verhoging. Neeeeee! De vorige keer begon het gedonder ook na een stevig potje strijken. Met nog maar weer twee paracetamollen in mijn mik dook ik in bed.

Vanmorgen voelde ik me matig. De verhoging had niet doorgezet maar alles wees erop dat dit een dag van de nulste versnelling moest worden. Als een dood vogeltje nestelde ik me dan ook op de bank met Gooische Vrouwen in de dvdspeler. En het geplande winkeluitje vanavond met mijn moeder werd verworpen. In plaats van dat ik voor ons vieren zou koken, doken mijn ouders andermaal in onze keuken achter het fornuis. Snifsnotterend deelde ik mijn ongenoegen. Dat ik ervan baalde nog steeds niet op mijn oude niveau te zijn. Sjoerd opperde goed bedoeld dat we het strijkgoed voortaan ook kunnen laten doen door iemand uit de buurt, waarop mijn vader weer aanbood dat het op maandag ook best aan de stapel van mijn ouders toegevoegd kon worden. Maar daar moest ik alleen maar nog harder door huilen. Want ik wil dat niet! Het zelf doen en bijhouden van de was is een van de weinige klusjes die ik doorgaans zonder veel moeite geklaard krijg. Het is mijn bijgedragen steentje aan dit Jan Steeneske huishouden. Dat stukje ook nog uit handen geven betekent wederom verlies. Verlies van de regie. Verlies van mijn eigenwaarde. Mijn moeder begreep dat volkomen. Maar zij doet op maandag dan ook de strijk en mijn vader slechts de vouw. ;-)

Het goede nieuws echter is dat ik me met terugwerkende kracht kapot erger aan een futiliteit inzake de juwelier. Het stelt echt geen zak voor maar het irriteert me mateloos. En zodra een mens weer energie over heeft om zich druk te maken over dat soort dingen gaat het overall toch vrij redelijk, dunkt me.
Toch zal ik moeten leren om in elk geval de komende tijd nog meer met de dag te leven. En minder van mezelf te eisen. Als ik de dagen voller plan dan goed voor me is betaal ik daar zelf de rekening voor.
Dus, vanavond gaan we slapen en morgen zien we wel. Lennaert schreef het en Boudewijn bezong het niet voor niks.

Calendar dog

2011-05-11T21:57:00.001+02:00

Als we onze scheurkalender die op de wc hangt dagelijks zouden bekijken in plaats van eens in de zoveel weken, was onderstaande cartoon inderdaad net twee weken actueler geweest. Desalniettemin is hij het plaatsen waard.
Rover komt erin voor!
En omdat de tekst in het plaatje van Woordenloze Woensdag qua spelling toch niet klopt hoef ik me ook niet aan de regels te houden.

Over geld praat je niet, dat heb je

2011-05-10T23:59:00.015+02:00

Geld maakt niet gelukkig, maar gelukkig maken ze wel geld.
Toch is dat niet helemaal waar.
Uit onderzoek is gebleken dat je met een jaarinkomen van 58.000 euro het plafond van je geluksgevoel hebt bereikt. Als je meer geld verdient kun je wel tevredener worden, maar gelukkiger word je er niet van.

Hoe moeilijk het is om de eindjes aan elkaar te knopen als je van een uitkering rond moet komen heb ik aan den lijve ondervonden. Toen ik in 2001 mijn appartementje betrok was ik nog geen 23 en kreeg daarom nog geen volledige Wajong uitgekeerd. Bovendien was ik te jong voor het aanvragen van huursubsidie, als ik het me goed herinner. Een simpele rekensom leerde dat ik zonder toelage van mijn ouders niet zelfstandig kon wonen. Gelukkig waren mijn ouders in staat om mij financieel te ondersteunen en kon ik toch mijn eigen huishouden bestieren. Het was nog steeds geen vetpot maar ik voelde me de koning te rijk in mijn Freggelgrot.

Toen Sjoerd en ik na een half jaar gehannes met logeertassen besloten om per 1 januari 2004 onze huishoudens samen te voegen hebben we het ook over de financiën gehad. Hij verdiende aanzienlijk meer dan ik dus alles fifty fifty regelen was geen optie. We openden een gezamenlijke rekening waarop we naar rato een bedrag stortten ten behoeve van de vaste lasten en de huishoudpot. Kleding en andere leuke dingen betaalden we ieder van onze eigen rekeningen. Dat ging best goed, al begonnen de grenzen steeds meer te vervagen. Almaar bijhouden wat uit welke pot moest komen werd op een gegeven moment ronduit vervelend. Toen we in 2006 geregistreerd partners werden was dat een mooi moment om ook financieel de knoop door te hakken. We kozen voor gemeenschap van goederen waardoor juridisch alles op een hoop werd gegooid en er één pot kwam. We waren een stel, een volwaardig team, droegen allebei evenveel bij in onze relatie. Sjoerd dan wel meer in financieel opzicht maar voor hem woog dat niet zwaarder. Ik vond dat erg liberaal van hem. Natuurlijk dacht ik er ook zo over maar vanuit mijn perspectief was dat makkelijk praten. Het heeft dan ook nog best een tijdje geduurd voordat ik zonder schuldgevoel laarzen kon kopen terwijl ik ze eigenlijk niet nodig had.

Onze huidige constructie blijkt er eentje die we in onze omgeving weinig zien. Heel veel stellen, zelfs met koophuis en/ of kinderen, houden hun financiën redelijk gescheiden. Dat er zelfs koppels bestaan die niet op de hoogte zijn van elkaars inkomen verbaast me het meest.
Zijn wij nou zo ouderwets, en misschien naïef?

Een polletje op twitter leerde dat er toch meer stellen zijn zoals wij. Sterker, we bleken zelfs in de meerderheid! Maar liefst 13 van de 18 mensen die reageerden hanteerden de 'één hoop'-constructie.

Lekker genieten

2011-05-07T23:59:00.002+02:00

Sommige dagen zijn wel zo ongelooflijk zalig...
Zo zalig dat een poging tot beschrijven geen enkel recht doet aan the magic.

De van zonnebrandcrème glimmende peuter dribbelde in haar b.lootje door de zonnige tuin en vermaakte zich kostelijk met de waterbloem, zand, de trampoline en meneer de uil. En ze bleef maar glunderend uitroepen "lekker genieten".

De hond trok volledig zijn eigen plan en snierkte langs een keur aan verse luchtjes. Onderweg likte hij terloops langs de kaasplank, slobberde fluks een restant peuterpasta naar binnen en jatte en passant een plasluier uit de prullenbak. En toen er in de keuken tumult ontstond nadat er iets op de grond was gevallen, stond meneer de ramptoerist vooraan om tussen de glasscherven door met zijn tong de keukenvloer te dweilen. Echter de almaar terugkerende zwerfkat verjagen? Ho maar.

En wij, de groten, genoten. Dit was geluk.
Zoals het goede tradities betaamt waren er bubbels; wij doen altijd bubbels als we elkaar zien. Omdat er altijd wel wat te vieren valt. En omdat het altijd wel ergens 16:00 uur is geweest.
En we gierden het uit. Tot huilens aan toe. Om alles en om niks.
Om de peuter en de hond. En de chaotische hectiek van alles mag en niks moet. We deden camping in de tuin.
Het was gewoon zalig. Typisch geval, had je bij moeten zijn.

Lachen met dieren

2011-05-06T23:26:00.000+02:00

In mei leggen alle vogels een ei. Zo leert het gezegde althans.
Hier in de wijk kan ik dat echter niet met zekerheid zeggen.

Het gevogelte in ons doorgaans vriendelijke buurtje is namelijk nogal typisch van aard. Al eerder repte ik over het gevleugelde barbecuegeteisem. Een onverschrokken eendenkoppel volgde op een zonnige zaterdagmiddag zijn neus en ging op stroopjacht langs tuinen waar welriekende braadwalmen uit opstegen. Verwachtten ze serieus een sappig karbonaadje of smakelijk drumstickje? Stelletje kannibalen.

Van de week zag ik datzelfde brutale stelletje midden op een van de rijwegen van onze dubbele laan. Ze zaten gewoon een beetje dommig te zitten. Starend in het oneindige niks. Onderuitgezakt. Het mannetje had nog net niet zijn ene poot in zijn broek gefrunnikt a la All Bundy. Toen ik stapvoets aan kwam gereden maakten ze geen enkele aanstalten opzij te gaan. Was dit de ultieme uiting van levensmoeheid of pure arrogantie? Met gevaar voor eigen leven manoeuvreerde ik toch maar de velgen over de stoeprand, visioenen van lijfstraffen en opnieuw uit te lijnen banden verdringend. Alles beter dan een dubbele eendenmoord op mijn geweten te hebben.

Maar vanmiddag spande de kroon. Niet per se voor ons als wel voor Eric, die heel lief even twee dvd's voor mij kwam afgeven. We zaten gezellig buiten wat te keuvelen tot hij frontaal op zijn hoofd gekakt werd door een laagvliegende duif.
En ik mocht er niet eens een foto van maken...

Doe mij vaker zo'n donderdag

2011-05-05T23:27:00.000+02:00

Dit was precies wat ik weer eens nodig had. Hard nodig. Voor het gemoed. En het vertrouwen. In dat gekke soms stuurloze lijf van mij.

Vandaag reed de taxi voor om me naar de diabetes poli te brengen voor de APK op dat vlak. Sinds kort heet die happening de One Stop Shop. Hebben ze (ongetwijfeld de dames diabetes verpleegkundigen) slim verzonnen. Want alles met shoppen erin klinkt gelijk aantrekkelijker. Ook al moet je ervoor naar het ziekenhuis. En je voor de zoveelste keer lek laten steken. Of over je eigen hand heen piesen om dat veel te kleine potje toch nog redelijk gevuld (en lekker warm!) bij het lab af te geven. Om nog maar te zwijgen over de wazige oogdruppels die je pupillen het formaat partydrug bezorgen.
Zolang alle uitslagen goed zijn heb ik het er graag voor over. En goed waren ze! Mijn zes keer gemeten bloeddruk was oké, mijn handen en voeten zijn nog prima doorbloed en vol gevoel en ook in mijn ogen waren geen diabetes gerelateerde afwijkingen te zien. Met als kers op de taart een HbA1C (oude stijl) van 5,7.
Voor de leek: googel maar hoe goed dat is!

Dus om kwart over twee was ik alweer thuis van de zoete expeditie. Waarna Rover me toevalligerwijs al tegemoet kwam gewandeld na een fijn ommetje met zijn oppassen, de postbodin me liet gillen bij het pakketje van Zalando en Yvonne spontaan aanwipte voor een wijntje in de tuin en het in ontvangst nemen van de door haar gewonnen geur.
Mijn ouders kookten onderwijl in onze keuken hun inmiddels befaamde nasi en sloten de dag af met de wekelijkse poetsronde in huis.

Dat mijn eigen gewonnen give away - een kei toffe unieke tas gemaakt door Husqvarna heldin Edje - uitgerekend vandaag werd bezorgd kon dan ook geen toeval zijn. In het echt is hij nóg mooier dan op de foto. Het perfecte formaat, licht maar toch stevig en tot in de puntjes afgewerkt. En ja, ze maakt ook dingen op bestelling...

Finally Begin

2011-05-04T14:05:00.003+02:00

Relirock of niet, ietwat dubieuze naam voor een band met dertigers of niet:
Cold War Kids maakt aangename muziek!

Ik doe dus ik besta

2011-05-03T23:59:00.016+02:00

Het is niet dat ik het niet wil hoor, bloggen, maar de tijd ontbreekt me.
Ik ben veel te druk met plezier hebben. Dingen ondernemen. Genieten!

Een olijke verjaardag in het oosten van het land, naar de bioscoop met een vriendin en onze moeders, een middag én avond beppen met mijn vroegere penvriendin annex huidige buurtvrouw. En ondertussen gestaag werken aan mijn teint wegens veelvuldig buiten zijn. Waarbij ik tevreden kan constateren dat het oogverblindende winterwitte er inmiddels echt wel vanaf is.

Morgen las ik een rustdagje in. Echt. Om het stapelende Jan Steeneffect in huis wat te verdoezelen. Eens flink te keer te gaan met de Dyson en een nat lapje hier of daar. En eindelijk die tien nog immer ongestreken overhemden in mijn strijkkoninkrijk aan te pakken.
Maar dat neem ik me tegenwoordig elke avond voor...

iPhoto april 2011

2011-04-30T23:59:00.183+02:00

April doet wat 'ie wil.
En ik ook!

De 'r' mag dan nog wel in de maand zitten, toch is het blote voetenseizoen dit jaar al begonnen. En Rover de huispedicure kan zijn lol niet op! Volgens mijn oma is het echter beter om alleen gedurende de maanden zonder 'r' blootsvoets door het leven te gaan. Omdat die 'r' duidt op reuma en ze vroeger dachten dat er een causaal verband bestond tussen het oplopen van reuma en blootsvoets rondstappen in de maanden met een 'r'. How little did they know back then.

Buurtmeisje M. a.k.a. de leenbaby. Die met haar negen weken durend bestaan op deze schone aardbol al meer kleur op haar gelaat wist te kweken dan ik. Ze zouden vensterglas moeten ontwikkelen dat de goede uv-stralen doorlaat zodat je op die manier ook achter het veilige glas toch een kleurtje krijgt.

Veel verstand van planten heb ik niet en het gros van wat de pech heeft bij ons in huis te belanden is een vroege dood beschoren. Maar een ding wist ik gelijk toen we planten moesten opsommen die we in onze nieuw aan te leggen tuin wilden. Een tulpenboom! Mooiere bloesem bestaat er niet.

Deze foto dateert van 8 april 2011. Het pak was inmiddels voor meer dan de helft leeggedronken toen ik onderstaand feit constateerde. De Fristi smaakte op slag anders. Dikker. Klontiger. Zuurder. Toedeledokie!

Een dierenvriend in hart en nieren, dat ben ik. Daarom draag ik via deze weg graag mijn steentje bij aan het repatriëren van de betreffende papegaai. Jammer dat er niet bij staat hoe we hem moeten roepen. Of is het een PZN?

Lui en Wammes. Terwijl Sjoerd de nieuwe auto sopte lagen wij te loungen. En wat met de camera te klooien.

En ik ontdekte nog een leuk fotodingetje op de iMac. Een soort röntgenapp. Waarbij meteen bewezen is dat ik al mijn tanden nog heb.

De Midline eruit laten halen vond ik toch wel spannend. Ik voorzag een bloedbad met spetters tot aan het plafond en een tourniquet om mijn bovenarm om de boel provisorisch te stelpen. Niks was minder waar. Een amper drupje bloed sierde de insteek. Dat was alles. En voor de beeldvorming goochelde ik nog wat met pleisters. Zo moet het er ongeveer uitgezien hebben vanbinnen. Tief ne?!

Gutteguttegut. Bij de Aldi zijn ze wakker geworden hoor. Terwijl alle Hollandse baby's al zo'n tien jaar Sam en Sanne genoemd worden en in leuke babykamers met origineel gezellig Hollands thema babydingen liggen te doen, heeft de marketingafdeling van de Duitse prijzenconcurrent ook eindelijk het licht gezien. Regenlaarzen, servies en keukendoeken. Allemaal in blauwwit en met molens en klompjes. Hoe origineel. Zelfs bij Xenos maken ze er al geen reclame meer voor...

De eerste bbq van het jaar. Bij ons in de tuin! Dat mag met recht een unicum genoemd worden. Want wij barbecueën graag maar het liefst op een ander. Omdat we het eigenlijk best wel gedoe vinden. Die wegwerpdingen willen nooit behoorlijk warm worden en gezien het schoonmaken van de elektrische variant steevast op mij neerkomt vind ik dat ook niet echt een optie. Bovendien is elektrisch barbecueën eigenlijk geen barbecueën. Net zo min als op gas. Bij hardcore barbecueën hoort de bedwelmende geur van gloeiende kooltjes en licht verschroeid vlees. Op mijn verzoek (vooruit, noem het lichte dwang) deden we toch weer een poging met zo'n wegwerpding. Maar dit keer met ondersteuning van aanmaakblokjes. Veel aanmaakblokjes! En warempel, het lukte! Het lukte zelfs zo goed dat de buurteenden in onze tuin neerstreken en brutaal om het gebraad heen banjerden. Pas onder bedreiging van de spies en kreten als gebraden Peking eend namen ze de kuierlatten.

Ik zit hier op de wc ja. En Rover gaat dan vaak gezellig op de mat liggen. Beetje naar buiten kijken. Beetje mij in de gaten houden. Onze band is behoorlijk symbiotisch mag ik wel stellen.

Het is hier soms net Debiteuren Crediteuren. Dan zet Sjoerd de begintune in en roep ik de titel van de aflevering. Van de week deden we Nieuwe haakjes! Of hoe ik na bijna een jaar dubben dan toch eindelijk een geschikte plek vond voor mijn trouwkleed. Want aan de kastdeur in de logeerkamer hing hij onderhand danig in de weg. De boor van de buurtman, twee pluggen en twee schroeven en het nieuwe haakje hing. Yes!

De geur van winnen

2011-04-29T22:54:00.000+02:00

Eerst hadden we natuurlijk Het Huwelijk. Met de kleurrijke stoet aan koninklijke hoofddeksels en het moment van De Jurk. Waarbij ik de b.orstjes van de bruid een beetje puntig vond afsteken in het bustier waarvan ik Madonna jaren 80 flashbacks kreeg. Onderwijl boende mijn moeder de badkamer en stofzuigde ik, met de Franse slag en een half oog gericht op de tv in onze slaapkamer, de bovenverdieping. Mijn vader had vandaag verlof gekregen. Hij is nogal druk met het bezoek van de keuningin aan onze schitterende provincie morgen.

Daarna togen maman en ik naar de stad. Met allebei een tas vol gordijnen. In de vitrage van mijn moeder zat een winkelhaak en onze slaapkamergordijnen hingen al vanaf het begin met hoog water aan de rail. Stomme Hema. Hoe moeilijk kan het zijn om de maten die ik doorgegeven heb aan te houden? Hoe scheel ben je als je het voor elkaar krijgt om tussen de twee identieke lappen stof twee centimeter lengte verschil te knippen? De Heer zij geprezen voor de naai'buitenlander' in de stad. Of in dit geval misschien Allah. Geen idee waar de beste man geboren is maar kleding en gordijnen herstellen kan hij als de beste. Secuur en razend snel. Twee uur na het brengen konden we onze raambekleding alweer ophalen. En dat onze slaapkamer nu tijdelijk ruikt als een slecht geventileerd shoarmahol na het offerfeest... Nou ja, dat is dan maar even zo.

Maar door al dit gedoe ben ik dus nog niet eerder toegekomen aan het bekendmaken van de winnaar/ winnares van de Armani Diamonds geur. "Weet je al wie je hem laat winnen?" vroeg mijn moeder vanmiddag. En nog voordat ik antwoord kon geven tetterde ze er partijdig achteraan: "Ik zou...".
Ho stop wacht! De reden dat ik vroeg naar waarom deelnemers de geur wilden winnen lag puur gelegen in mijn nieuwsgierigheid. Eenieder die mij een beetje kent zou dat toch moeten weten.
Met behulp van de Random Number Generator heb ik zonet een winnaar uit de digitale hoge hoed getrokken en zowaar Sjoerd mijn meesterlijke getuige is zweer ik dat het proces eerlijk verlopen is.
Google Friend Connect volgers verdienden 2 kansen en dus 2 keer een nummer, gewone volgers kregen 1 kans en dus 1 nummer. Nummers werden toegekend aan de hand van de volgorde van reageren. En verder kan over de uitslag niet worden gecorrespondeerd.

Yvonne heeft de geur gewonnen! Met nummer 13 nog wel...
Laat je even wat van je horen Yvonne?
Voor de verliezers geldt: niet getreurd. Mijn kast puilt nog steeds uit.
Wie weet doe ik binnenkort gewoon nog een keer een give away actie!

En dat nog niet eens...

2011-04-27T23:59:00.003+02:00

De geur van weggeef

2011-04-26T11:48:00.000+02:00

Niet om op te scheppen of zo maar ik grossier in geuren.
Toch zeker een dertigtal flessen parfum en eau de toilette staat er inmiddels in de kast. En allemaal grote jongens, geen 30ml werk. Het ruikt er dien ten gevolge erg lekker maar het neemt toch ook wel een hoop plaats in.
Dit alles komt door mijn hobby bij die niet nader te noemen parfumerie. Alwaar ik sinds 2007 met onnoemelijk veel plezier een middagje per week een soort van vrijwilligerswerk deed. En daarvoor als blijk van dank bij tijd en wijle overstelpt werd met producten waar de meeste meisjes behoorlijk blij van worden. En met de liefste bazin denkbaar bovendien. Want ik schrijf "deed". Inmiddels ben ik er al heel lang niet meer geweest. Door dat vege lijf en het daaruit voortvloeiende totale gebrek aan energie. Maar er is me op het hart gedrukt dat de deur altijd voor me open staat. Dat ik altijd welkom ben als ik me fit voel. Waar vind je nog zo'n baas?

Uit die dertig flessen heb ik inmiddels mijn favorieten gedestilleerd. Mijn voorkeur gaat uit naar poederige geuren. Als ik een willekeurige top 5 moet samenstellen ziet hij er ongeveer zo uit:
1. Chloé
2. Narciso Rodriguez Essence
3. Chanel no. 5/ Allure/ Chance
4. Yves Saint Laurent Elle
5. Hermès Eau des Merveilles

Dit houdt automatisch in dat er ook geuren tussen staan die ik niet gebruik. Omdat ik ze in de fles wel maar op mijn huid niet lekker vind. Omdat ik ze vergeet te gebruiken. Omdat ik helaas maar één lijf heb waar ik de liters aroma overheen kan sproeien.

Geuren zijn dan wel een hele poos houdbaar maar uiteindelijk blijft er niks van over. En da's toch zonde. Daarom doe ik een give away. En omdat het lente is en ik me eindelijk weer wat fitter voel en ik daar erg vrolijk van word. En gul.
Ik geef een geur weg. Het betreft Armani Diamonds 100ml eau de toilette.

"Emporio Armani Diamonds verenigt de essentie van volmaakte vrouwelijkheid met glamour en elegantie. De flacon in de vorm van een diamant bevat een geur die de kostelijke aroma's van lychee en bosbessen samenbrengt met de hartstocht van de roos. De naklank van deze hommage aan het wezen van een vrouw is sexy en warm, met een melange van cederhout en amber."
Meedoen is simpel.
Laat een reactie achter in de box onder dit bericht met je naam en waarom je de geur wil winnen. Als je volger bent (of wordt) van dit blog - met dat Google Friend Connect-gedoe hiernaast - maak je zelfs een extra kans om mee te doen. Alles voor mijn vaste lezers. Laat in dat geval een tweede reactie achter!

Je kunt meedoen tot aanstaande vrijdagmiddag 12:00 uur. Daarna maak ik de winnaar/ winnares bekend.

Keek op de week

2011-04-25T18:12:00.000+02:00

En zonder met je ogen te knipperen is er dan alweer een week om!

Een week waarin ik mijn reddende engel bezocht waar het mijn gezichtshuid betreft. Zij weet al jaren van de verrotste aardbei het zachtste perzikje te maken. Goed, dat kost wat pijn en moeite maar 'dan hedde ook wa'! En inderdaad, nadat ik bij haar op de pijnbank had gelegen zag ik mijn toetje met het uur opknappen. Pfieuw, andermaal een crisis bezworden.

Ook beleefde ik mijn eerste Mylène-avond. Voor de leken: dat is een huisvrouwending uit de jaren zeventig. Gezeten in de huiskamer van de gastvrouw en onder het genot van een kopje koffie vertelt de Mylèneconsulente welke 'productjes' je allemaal bij haar kunt kopen. Want daar gaat het uiteindelijk om. Dat zij aan het eind van de avond al het huishoudgeld van de aanwezige dames uit de knipbeurs rammelt. Als rechtschapen D.ouglasmeisje is Mylène natuurlijk helemaal niet mijn ding. Maar ach, voor alles moet een eerste keer zijn. Aangezien mijn vriendin A. de gastvrouw in kwestie was streek ik eens over mijn hart. En liet me een wonderolie en een spullie voor onder de douche aansmeren.

Verder kwam ik tot de zeer aangename en geruststellende constatering dat ik weer zin in en puf heb voor winkelen! Als vanouds schuimde ik winkel in winkel uit en breidde ons beider garderobes nog maar wat uit. Ik had immers niet voor niks eerst grote opruiming gehouden! Het stippenjurkje waar ik aanvankelijk mijn oog op had laten vallen bleek nergens meer beschikbaar in mijn maat. Dat kwam enerzijds doordat de modellen in kwestie wat ruim vielen maar anderzijds doordat ikzelf tegenwoordig wat krap uitval.

Het prachtige Paasweekend vulden we met de verjaardag van T., een bbq in onze heerlijke tuin met schoonzus en zwager, ramptoerisme bij de aanblik van de voetblaren van mijn ouders na hun succesvolle deelname aan de Kennedymars van Sittard. En een nieuw insulinepompje. Want dat ging zomaar kapot. De bolus die ik mezelf dacht toe te dienen was de nekslag. Het ding schee d'r stante pede mee uit. Afgezien van wat hinderlijk gejengel deed hij niks meer, hoe hard ik ook op de knopjes drukte en hoe vaak ik hem ook probeerde te resetten door de batterij eruit te halen en opnieuw erin te doen. Een telefoontje naar het noodnummer van de fabrikant leerde dat ik een nieuw pompje nodig had. Deze was volkomen kaduuk. De uit Amstelveens afkomstige koerier werd op pad gestuurd en zou binnen drie uur komen voorrijden. Enigszins schuldbewust hoopte ik maar dat hij niet net het vlees op de heet geworden kooltjes van de bbq wilde leggen. De beste man bleek echter een zeverklaas van de hoogste orde. Al het medelijden verdween als sneeuw voor de zon. Terwijl ik me suf piekerde over mijn basaalstanden lulde hij zeven slagen in de rondte. In binnensmonds Amstelveens. Laat ik nooit meer horen dat Limburgers niet te verstaan zijn! Maar uiteindelijk was hij toch mijn Paasheld omdat ik door zijn toedoen niet terug werd geworpen in de diabetesmiddeleeuwen met prikpennen en ander onhandig gedoe.

Nou. En morgen doe ik een give away. So stay tuned...

Pret met hashtags

2011-04-19T16:20:00.000+02:00

Op twitter is altijd wat loos.
De ene keer is het slap gezever over de loserige koffertjeskandidaat (met Pink Panther stropdas...) die meedoet aan Miljoenenjacht. De andere keer worden serieuzere zaken aangesneden.
Gisteravond liep mijn tijdlijn langzaam maar zeker vol met woordgrapjes. En daar ben ik dol op! Er was dan ook weinig aansporing nodig om lekker mee te doen.
Het onderwerp was #gezondenederlanders en #ongezondenederlanders.
Ik zag geestigheden voorbij komen als Wouter Bospeen en Vegetarie Boomsma.
Mijn bescheiden bijdragen bestonden uit de volgende verbasteringen:

#gezondenederlanders
Bart Sjalot
Frits Spitskool
Martin Boerenkoolhoven
Tim Knolselderie
Claudia de Balkenbreij
Sprintje Ritsma
Sjoerd Peterselie (vooral voor insiders heel leuk)
Dries Slavink
Sacha de Boerenkool
Jolande Appelsap
Manuel Venderbosuitjes
Freek de Jonge kaas

#ongezondenederlanders
Barry Astma
Joop Astma
Candida Dulfer
Sprits Wester

#plantaardigenederlanders
Henk Kamperfoelie

#armlastigenederlanders
Marjon de Hond in de pot

Maar de leukste kwam van @ImagInge: Irène Paracetamols! :-)

Dag...

2011-04-18T17:12:00.002+02:00

Dag nerveus makende ballonnen-in-flessen met jullie eigen willetje en onnavolgbare leeglooppatronen.
Dag reuze irritante plastic draad waarmee ik om de haverklap pijnlijk achter iets blijf haken. Mijn jodelniveau is er in elk geval wel door verbeterd.
Dag nachtelijke wurgpartijen met diezelfde irritante plastic draad. Nu weet ik precies hoe het voelt om een rollade te zijn.
Dag tamelijk onwelriekend ochtendplasje.
Dag oncharmante huiddorheid veroorzakende infuuspleisters.
Dag douchefratsen met tegen beter weten in mijn rechter arm droog proberen te houden.
Dag omkleedcapriolen waarbij ik om de haverklap vergeet eerst #defles door mijn rechter mouw te steken en daarna pas mijn arm.
Dag speciaal aangeschafte tasjescollectie. Maar misschien mogen jullie nog wel eens mee om mijn telefoon en huissleutel in te dragen als Roof en ik aan de wandel gaan.
Dag met medicijnen gevulde groentelades in de koelkast. Nu mogen de appels en paprika's er weer gewoon liggen.
Dag ongezellige kartonnen doos vol apotheektroep op tafel. Vorige keer was je nog een witte plastic zak. Ik denk dat ik voor de volgende ronde maar alvast een vrolijk gekleurde krat met deksel koop. En dat die dan heel lang ongebruikt op zolder stof kan gaan staan vangen.
Dag veel te aanwezige cliëntenklapper van De Zorggroep. Doordat een van de elfen je de vorige keer vergeten was mee te nemen naar het grote archief lag je nog in het dependance hier aan het eind van straat. Ik heb haar laten zweren je dit keer als de sodemieter te archiveren. Want volgens mijn idiote gedachtekronkel bestaat er natuurlijk een causaal verband tussen de nabije aanwezigheid van dat zorgdossier en het korte tijdsbestek tussen beide kuren.
Dag allerliefste thuiszorgelfen. Jullie hebben weer beregoed voor me gezorgd. Toch hoop ik jullie voorlopig niet meer te zien. Althans, onder deze omstandigheden.
Dag blogcategorie 'Medisch Centrum West'. Met 141 stukjes op jouw teller heb jij veel te veel aandacht gehad. Voorlopig ga je de kast in!
En tot slot. Dag mieterse Midline. Jij en ik zijn vriendjes geworden!

TLC

2011-04-17T23:59:00.001+02:00

Het einde van mijn iv-kuur is nabij.
Terwijl de laatste ballon T.azocin inloopt overdenk ik de afgelopen drie weken.
Hoe ik de eerste week nog steeds als een dood vogeltje en met verhoging in bed en op de bank lag. Maar in de tweede week zoetjes aan verschil begon te merken. Om in de derde week te beseffen dat mijn conditie volledig naar zijn grootje is en ik er vanaf morgen flink aan moet gaan trekken met oneindig veel rondjes met het hondje.

Zo'n kuur doe je niet alleen. Ook al ben ik het lijdend voorwerp, mijn directe omgeving lijdt minstens zo hard met me mee.
Sjoerd, die vijf weken aan een stuk op 200% heeft moeten functioneren. Naast zijn werk 'buiten de deur' hield hij hier thuis de ballen in de lucht. Hij deed de boodschappen, kookte het eten, wandelde met Rover, maaide het gras en stofzuigde het huis. Zonder mopperen.
Mijn gouden ouders, die inmiddels elke vrijdag ons huis komen schoonmaken.
Het vertedert me hoe mijn vader met het zweet op zijn voorhoofd de wc onder handen neemt. Maar ik zie ook de pijn in zijn ogen als ik verdrietig vertel hoe ik me voel. Dat ik bang ben.
Ik sla mijn onvermoeibare moeder liefdevol gade als ze quasi mopperend de koelkast begint uit te ruimen en vraagt hoelang het wel niet geleden is dat ik dáár eens met een sopje in bezig ben geweest. Hetzelfde geldt voor de meurende en van een dikke laag vet voorziene afzuigkap. En dat ze dagelijks even belt om te horen hoe het gaat, of de ballon goed leeg is gelopen, dat ze best een uurtje vrij wil nemen om erbij te zijn als morgen die Midline eruit gaat.

Na de inner circle volgt de tweede ring. Familie en vrienden die belangstelling tonen middels een bezoekje, een telefoontje, een mailtje of een kaartje. Helaas ontbrak het me vaak aan puf om de telefoon op te nemen of terug te mailen. Sorry. Ik probeer het alsnog goed te maken.

Het blijft iedere ziekenhuisopname of kuurkeer opvallend hoe je van sommige mensen helemaal niks hoort. Mensen die toch best dichtbij staan maar om wat voor reden dan ook niet reageren. En soms steekt dat, dat mag je best weten.
Maar nog veel verbaasder ben ik door de warme reacties die ik telkens krijg van 'volslagen vreemden'. Meelevende mensen die ik alleen via blogs of twitter ken en me post sturen. Op twitter heet dat tweepcare. Niet alleen lieve kaartjes, zelfs complete poststukken vonden hun weg naar mijn brievenbus.
Zo kreeg ik van lieve Ri een zakdoek met daarop een geestig snikgedicht (van www.plint.nl).
Lieve creatieve Daan kroop voor mij achter haar naaimachine en verblijdde me met een naar eigen zeggen "met liefde gemaakt, niet uitziend, onnoembaar maar schattig ding". Zoals ze zelf vroeger ook vaker kreeg als ze ziek was.
En toekomstig wereldberoemd kunstenares Octavie maakte voor mij een reuze toepasselijk schilderijtje, "omdat je zo gek bent op je hondje en ik ook".

Het is allemaal TLC. Tender Loving Care.
Zonder die aandacht was het allemaal een stuk rottiger.
Het maakt een wereld van verschil. Echt waar.
Daarom duizend maal dank aan iedereen die op wat voor manier dan ook zijn of haar bijdrage heeft geleverd om deze episode een stukje lichter te maken.

Emelt

2011-04-15T23:59:00.007+02:00

De toffe tuinmannen hadden hun hielen nog niet gelicht of ik spotte er een.
Een dikke larf, op de stenen langs de grasrand. Nee hè?!

Al enkele weken zijn de buren naast en achter ons druk in de weer met de aanval op de larven. Er is speurwerk verricht, en zijn vergaderingen aan de aangrenzende hekken belegd en er is een actieplan opgesteld.
Het blijken emelten te zijn. En dat zijn nare jongens.
De langpootmug heeft in augustus eitjes gelegd en koos daarvoor het gras in onze wijk. En nu komen die verdorven eitjes uit. En vreten de larven die daaruit kwamen zich ongans aan de wortels onder de gezaaide gazons en gelegde matten. Met een beetje pech wroeten ze de hele boel los en kun je van voren af aan beginnen met de aanleg van je grastapijt.
Of wij daar ook last van hadden, vroeg de buurvrouw een week of wat geleden. Verbaasd trok Sjoerd zijn wenkbrauwen op. Larven? Waar had ze het over.

Emelten.
We hadden er nog nooit van gehoord. En tot gisteren ook nog nooit een gezien.
"Ja een emelt," sprak mijn vader kalm, "dat is de larve van een mug."
En pas toen viel het kwartje. Na twintig jaar kruiswoordpuzzels, Zweedse raadsels en andere taalkundige hersenbrekers kon ik het gekke woord plaatsen en toepassen. Wat vul je in als er een synoniem voor muggenlarve wordt gevraagd?

Van alles wat en een beetje van hetzelfde

2011-04-14T22:44:00.002+02:00

Ik heb best zin om een vers blogje te tikken maar weet niet zo goed wat te vertellen. Ben een beetje bang om in herhaling te vallen deze dagen.
Het gaat nog steeds best lekker met den gezondheyd.
Ik streek zes jaar achterstallig wasgoed weg.
De nieuwe auto rijdt fantastisch.

En er was opnieuw gedoe met mijn antibioticumballon.
De afgelopen 24 uur heb ik amper T.azocin binnen gekregen. Een belletje naar de CF-verpleegkundige leerde dat het een vaker gehoord probleem is. T.azocin is een stroperig goedje. Als het via een elektrische pomp wordt toegediend maakt dat niet uit. Maar voor zo'n zichzelf leeglatende elastomeerballon kan het vaak een brug te ver zijn. Dan is de druk die de ballon uit moet oefenen niet groot genoeg om de plakzooi door de lijn te stuwen. Er wordt inmiddels druk overlegd en nagedacht over een oplossing. Maar daar heb ik nu niks aan. Vooralsnog ben ik komende maandag gewoon klaar met kuren en mag de thuiszorgelf mijn Midline "eruit slopen", aldus de medewerker van de anesthesie die nog even belde om te horen hoe het ging. Voor de toekomst zou het alternatief een draagbare elektrische pomp kunnen zijn maar dat zal wel weer te duur zijn. Met een beetje pech is het eind van het liedje dat T.azocin daardoor niet meer in de thuissituatie gegeven kan worden. We zullen zien.

Verder ziet onze tuin er momenteel uit alsof hij zo in een of andere groene glossy kan. Onze toffe tuinmannen hebben vandaag bergen werk verzet. Er werd gesnoeid, geschoffeld, gewied, omgespit, geverticuteerd, gemaaid, bijgeplant, gevlochten, graskantjes uitgestoken, geveegd en bemest. En met die mest is niet alleen de flora blij. Ook de witte fauna die doorgaans het liefst op de bank ligt te snurken is nu nergens liever dan buiten. Snierkend langs de borders, smikkelend over het gras. Poep eten. Vetdiedel.

Ach, de bel. Daar is munnen mens. Uitgesquasht. Sportieveling. Hij wel...

Exit Zijne Dorstlustige Hoogheid

2011-04-11T23:59:00.074+02:00

Wat een slapstick weer. Het is ook altijd wat met ons. Never a dull moment.
Tegen alle verwachtingen in kreeg Sjoerd om half vijf een telefoontje dat de auto klaar was. En dat we hem als we wilden vanavond nog op konden halen. Eh. Oké!
Als een haas sprokkelde hij zijn spullen bij elkaar en spurtte huiswaarts.
Toevalligerwijs was het mij vandaag gelukt om weer eens zelfstandig naar de supermarkt te gaan. Voor het eerst in vier weken. En vanwege de feestvreugde en tijdsdruk besloot ik de aardappeltjes en het vlees dan meteen maar in de pan te mikken. Intussen ruimde ik ook nog de in te ruilen auto leeg (en vond onder meer gele hesjes, lege cdhoesjes, flesjes handalcohol en een jaarvoorraad aan Nutri's) en verzamelde alle benodigde kentekenbewijzen en reservesleutels.
Toen Sjoerd thuiskwam stond het eten dampend op tafel en lagen alle paperassen gerangschikt klaar. Het was net of hij in een ander leven binnenstapte.

Om kwart over zes sharp konden we herkauwend op pad. De laatste rit met de tank. Het was een mooie auto en we hebben er heus wel plezier van gehad. Maar bij nader inzien past zo'n SUV totaal niet bij ons en onze gezinssituatie. Ik hoef geen puberende hockeyteams te vervoeren, noch hoeden wij een roedel labradors waar we voor dag en dauw het bos mee ingaan. En die ene keer bij de EHBO, toen ik met een lekkend infuus een parkeerplaats probeerde te bemachtigen maar een eng uitziend groepje sjabbuh (Limburgs voor tuig) me de weg versperde was gewoon bedreigend. De borstkassen gingen nog wat meer omhoog, de kauwgomkaken stonden strak gespannen en ik werd gesommeerd op te rotten "mit diene sjrotbak".

Jammer genoeg bleek het nogal druk op de weg. Zelfs na de spits. Precies op de twee stukken snelweg waaruit wij konden kiezen stonden er files. Zul je altijd zien. Koortsachtig wikten en wogen we. We moesten er om half acht zijn want om acht uur sloot het postkantoor en daarna konden we onze auto niet meer over laten schrijven. Ik heb Sjoerd nog nooit zo vaak zijn horloge zien gebruiken. De wijzers moeten wel gesleten zijn van het veelvuldig gekijk, dat kan niet anders. Na enkele telefoontjes met de garageman over alternatieve routes stonden we om 19:42 uur voor zijn neus. Waarna we ons als de brandweer naar het postkantoor haastten. "Zul je net zien dat het op maandag een uur eerder sluit!" grapte de garageman vanaf de achterbank. Sjoerd en ik keken elkaar van opzij aan en rolden eens met de ogen. De tijd van grappenmakerij was wat ons betreft ruimschoots verstreken.

Natuurlijk was het postkantoor wel nog open gezamenlijk togen de heren naar binnen. Rover en ik bleven in de auto wachten. Het duurde en het duurde maar. Mensen die na hen naar binnen waren gegaan kwamen eerder naar buiten. In mijn hoofd begon het alweer te dampen. Computer kapot? Een onbekwame beambte? Het is acht uur we gaan sluiten? Een overval?! Net toen ik wilde gaan bellen kwamen ze aangelopen. Hoofdschuddend en lachend. Bleek het te wemelen van jokers en jodokussen met overschrijvingen.
Als kers op de taart stootte het indicatiedingetje van de benzinetank tijdens de allerlaatste kilometers alarmerende geluiden uit. Need Fuel Now! En zo kwam het dat we ternauwernood het tankstation bereikten en Sjoerd nog één keer een laagje brandstof in de tank gulpte. En daarmee eindigde ons avontuur met Zijne Dorstlustige Hoogheid. Houdoe en bedankt!

Alles voor de maagdenpalm

2011-04-10T23:59:00.002+02:00

Wat doet den mensch als de zon schijnt en het begint te kriebelen?
Juist, naar Intratuin!

Onder het genot van een verkoelend drankje keken we tevreden de tuin in nadat we onze loungeset hadden opgetuigd. Het seizoen was officieel van start!
Even daarvoor had Sjoerd het gras gemaaid. En zich voor de zoveelste keer geërgerd aan de te korte verlengsnoer. "Zullen we zo anders even naar de Gamma rijden?" vroeg ik slinks. Want het ging mij natuurlijk helemaal niet om die mannenwinkel. Bezien vanaf mijn riante tuintroon was mijn oog gevallen op een tamelijk kale hoek. Afgezien van twee zonnebedden en wat lelijke lege bloempotten was er weinig lol aan te beleven daaro. Er moest iets komen. Iets groens met kleur. In een grote pot.
"En misschien kunnen we dan ook meteen even bij de Intratuin binnenwippen. Want ik wil nog zo'n margriet erbij halen voor in die zinken pot." fleemde ik.

Bij Intratuin kon je over de koppen lopen. "Waarom gaat iedereen bij goed weer toch altijd naar binnen? Waarom zitten die lui hier op een bínnenterras terwijl buiten de zon schijnt?" bokte mijn liefste. Ergens had hij natuurlijk wel een punt.
Op de achtergrond klonk het onmiskenbare accent van Rob de tuinman door een goedkope speaker. We bleken met onze neus in de boter te zijn gevallen. Rob's Roadshow was uitgerekend vandaag hier in de stad. Te gek, als je ervan houdt.
Ik was echter te druk met het ontvouwen van mijn plan. En het werkte! Er was niet eens veel gekneed voor nodig om Sjoerd te overtuigen. Hij was het roerend met me eens dat dat ene hoekje inderdaad wat aankleding behoefde. De rest was kinderspel. We zochten een joekel van een rechthoekige bak uit en lieten ons informeren (niet door Rob) wat er leuk in kon en waar vooral niet al te veel groene vingers aan te pas hoefden te komen om de boel in leven te houden.
Volgens de Intratuinmedewerker konden we de lel voor driekwart afvullen met hydrakorrels en de rest met potaarde. Sjoerd had zichzelf intussen een kleine hernia gesjouwd aan die bak de kar in tillen en keek niet blij toen ik voorstelde om twee 40 literzakken hydrakorrels mee te nemen. "Aan één zak hebben we echt wel voldoende hoor! Bovendien hebben we ook nog 40 liter potaarde in de garage liggen. Daarmee moeten we echt een heel eind komen!" sprak hij verbeten.
Met mijn kaken op elkaar geklemd zwiepte ik de pinpas door het apparaat.

Nadat Sjoerd de onderkant van de bak met de boor te lijf was gegaan (irrigaatjes) kon het afvulfeest beginnen. En goh, 40 liter hydrakorrels bleek precies genoeg voor nog niet eens de helft van de bak. "Nou, er gaat wel heel veel in zeg," hoorde ik smalend. Ik stond erbij en zuchtte eens diep. Met de volgende 40 liter potaarde zaten we zo'n beetje op driekwart. "I hate to say I told you so maat..."
Geeft niks hoor liefie. Ik haal morgen met alle plezier gewoon nog een nieuwe zak voor onze maagdenpalm.

Kietelen

2011-04-09T23:59:00.009+02:00

Het klimmen van de buitentemperatuur gaat gelijk op met mijn stijgende energielevel. Ik voel me met de dag fitter en ben dien ten gevolge tot steeds meer in staat. Wonderlijk. Onder begeleiding van heel hard *afkloppen* durf ik voorzichtig te stellen dat de kuur z'n werk goed doet. Nogmaals *afkloppen*.
Het enige jammere is de huidige staat van mijn hoofd. Het vertoont namelijk sterke gelijkenissen met een aardbei. Sinds een week zit ik ram onder de puistjes. De antibiotica zijn me letterlijk naar het hoofd gestegen.

Vanmiddag had ik even Midlinestress. Mijn Tazocinballon was na een etmaal inlopen minder leeg dan op andere dagen. Meteen flitsten de rampzaligste doemscenario's door mijn hoofd. Verstopte lijn, acuut naar Utrecht, pijnlijk gepoer, zinloos, lijn eruit, trombose arm, nieuwe lijn erin, uren werk, de uitputting nabij. Heel optimistisch allemaal. Het glas is op zulke momenten niet eens half leeg, er is geeneens een glas meer.
Maar de thuiszorgelf kwam, zag en overwon. Er lekte geen vloeistof uit de insteekplaats, het doorspuiten ging meer dan soepel en de Tobra liep gewoon in een halfuur in. Het zal dus wel aan de ballon hebben gelegen. Gevalletje uitgelubberd of zo. Asshole.

In het kader van life's too short en nu leven en genieten en eruit halen wat erin zit hebben we onszelf daarna eens heerlijk gekieteld, bij een niet nader te noemen autobedrijf. Want als je jezelf niet kietelt doet niemand het!

I rest my case

2011-04-07T20:49:00.000+02:00

De exacte reden waarom ik niet opgenomen wilde worden en behandelen in de thuissituatie voordeliger is ten opzichte van een ziekenhuisopname stond gisteren in de nrc next.

Recht zo die gaat!

2011-04-06T22:26:00.002+02:00

Vandaag was een goede dag. Druk maar goed.
Afgezien van de nachtrust. Die was bagger. Tot half vier vanmorgen lag ik wakker. Waarschijnlijk is dat te wijten aan het dutje van gistermiddag. Wat dan toch weer een goed teken is. Want tot gisteren legden overdagse dutjes mij 's nachts geen strobreed in de weg. Dat ik blijkbaar met minder slaap toekan zie ik dus als een verbetering.

Vroeg in de middag kreeg ik mijn buurmeisje een uurtje te leen. Negen week schattigheid legde ik op mijn schoot en samen keutelden we in het zonnetje. Ze lachte wat, kraaide voorzichtig, staarde gebiologeerd naar het bonte schilderij boven de bank, gaapte ongegeneerd en wreef tenslotte vermoeid in haar oogjes. Ik ben een echt babymens. Hoe hulpelozer hoe beter. Zodra het gaat kruipen of anderszins met activiteit dreigt moet je er zelf achteraan en wordt het gedoe. Zo'n baby leeft veel meer in mijn ritme. Mañana mañana.

De baby ging en de thuiszorgelf kwam. Er werd vakkundig geflusht, aan- en afgekoppeld en ook nog gezellig gebuurt. Ik ben dol op mijn elfen. Dankzij hun expertise is zo'n thuisbehandeling goed te doen. Zelf aanrommelen met gaasjes en alcohol zie ik niet zitten. Dat zag ik met de gewone infusen al niet gebeuren maar met zo'n Midline helemaal niet. Ik vind het prettig dat er professionals over mijn schouder meekijken. Me gerust kunnen stellen op momenten dat ik ergens over twijfel. Kalm blijven en met een plan komen als ik dreig te gaan lopen peeuwen. Zij hebben er voor geleerd en ik mag gewoon patiënt zijn. Dat geeft rust en is ongetwijfeld goed voor het herstel.

Na weken binnen banken en twee incidentele ritjes met de rolstoel maakte ik vandaag eindelijk weer een #rondjemethethondje. Qua afstand stelde het nog niet veel voor maar het begin is gemaakt! In het lentezonnetje kuierden we naar de brievenbus en hielden meteen een kleine wijkinspectie. Wat gebeurt er veel in zo'n bouwput als je even niet oplet.

Bij thuiskomst deed ik nog wat bestellingen bij de apotheek en diabetesleverancier. En daarna belde de CF-verpleegkundige. Om te horen hoe het ging en de eerste uitslagen van het groot onderzoek door te geven. Naast de gekelderde longfunctie lieten ook het bloedbeeld en de longfoto zien dat er wel degelijk sprake is van een infectie en dat we met de iv-kuur dus het juiste pad hebben ingeslagen. Ik blijf me evenwel verbazen dat het algemene beeld in een week tijd zo drastisch om kan slaan. Dat CF een grillig verloop kent is hiermee weer eens bewezen.

EDIT: En dan zou ik in alle consternatie ook nog vergeten dat ik vandaag mijn zesde blogverjaardag vier!

iPhoto maart 2011

2011-03-31T23:59:00.093+02:00

Blog je weer eens een maand op regelmatige basis, zou je zomaar het iPhoto-element vergeten zeg. Deze maand weinig foto's. Want veel plat en plafondaangezichten zijn niet bijster interessant.

Dit is de onderkant van het deksel van mijn naaidoos. Toen ik mijn liefde voor R op deze tamelijk puberale manier betuigde diende hij vast een ander doel want in die tijd woonde ik nog thuis. En kon ik niet bevroeden ooit een naaidoos te hebben.
Wie R was kan ik evenmin reconstrueren. Ik was een nogal verliefdig meisje.
Al zolang ik me kan heugen.
Mijn eerste liefde dateert van de kleuterschool en was Hans. Tijdens de kleutergym schijn ik op een onbewaakt moment uit de rij te zijn gestapt om Hans, die vijf kinderen voor mij stond, een kusje te geven. Aahhh... Waarom ik op Hans was weet ik niet ~~(zeker als je ziet hoe Hans opgedroogd is)~~. Maar misschien had het te maken met het gekleurde stickertje op zijn boterhamzakje. Dat hij iedere dag aan een ander meisje gaf. De player.
Na Hans volgden nog vele, vele crushes. De meest uiteenlopende types kregen op een bepaald moment mijn onverdeelde aandacht. Vanwege mijn korte spanningsboog vaak maar voor een minimale tijdsspanne. Echter sinds mijn medical crush op de anesthesist ben ik er ein-de-lijk achter wat het is. Het is namelijk helemaal geen verliefdheid. Er komen ook geen vlinders aan te pas. Het is een gevoel van bewondering voor iemand die ergens heel goed in is. Ik was in 1988 dan ook niet op Ronald Koeman omdat hij zo'n hunk was, maar omdat hij keigoed kon voetballen en ook nog eens aanvoerder van het team was.
Kun je je voorstellen dat ik met terugwerkende kracht opgelucht ben?
Op Sjoerd ben ik wél écht verliefd, na bijna acht jaren samen nog steeds. Maar als hij zijn pak aan heeft en naar de Raad van State moet voel ik ook de crush opkomen. Wat zou ik dan graag eens met hem meegaan en hem in actie zien!

Een middag en avond aangenaam verpozen bij de familie V. Zo'n evenement staat altijd garant voor goed gezelschap, een hoop grappen en grollen en perfecte foerage. Dit keer waagde ik me aan de whisky. Dat bleek een stap te ver. Mijn slokdarm fikte langzaam weg en zuurbranden waren het logische gevolg.

De boodschap in mijn fortune cookie bleek nogal ruim interpreteerbaar. Of vaag. Want wat nou als ik helemaal niet zeer goed wíl worden? Wat nou als ik al tevreden ben met gewoon goed? Of ben ik dan weer gelijk lui en ambitieloos?

Nou, en toen kreeg ik dus mijn korstjes niet meer op. En daarmee begon het medisch gezeik weer van voren af aan. Of had ik dan toch dat stomme koekje serieuzer moeten nemen? Een mens in nood gaat de gekste dingen bedenken om tot een verklaring en daarmee een oplossing te komen.

Infuus 1 zat bij poging 2. De medewerker van de SEH vond het zelf ook vervelend. Misschien nog wel meer dan ik. In de wachtruimte werden we van tevoren echter leuk vermaakt door een guitig jochie met een nogal ongelukkige en onbeschermde skeelervuurdoop. Met gepaste trots deed hij een rondje wachtkamer met zijn ernstig geknakte pols. Een blind paard kon de breuk nog zien zitten. Duizend keer liever een infuus dan dat polsje zetten, bedacht ik rillend. Alles is perceptie.

En omdat ik zo dahahaper was geweest met prikken en de komende weken ook best wel ziehiehielig op de bank moet hangen kreeg ik van Sjoerd de ontbrekende dvd's van mijn Gooische Vrouwencollectie.

Ja en deze roze jongen kennen we inmiddels natuurlijk uit-en-te-na, maar toch mocht hij niet in dit overzicht ontbreken vond ik.

Over mijn vena basilica en meer

2011-03-31T15:43:00.000+02:00

Gisteravond lag ik er al om elf uur in. De laatste keer dat dat gebeurde is zo'n elf lichtjaren geleden, vermoed ik.
Feit is dat ik hondsmoe ben. Nachten van negen uur zijn geen uitzondering en dan overdag nog een stuk of wat hazenslaapjes.
Ik zal het wel nodig hebben. Door de infectie? Door de antibiotica? Door het op en neer gehengst naar Utrecht? Door de spanning? Wat maakt het ook uit. Slapen is goed, slapen is lekker.

De eerste nacht met mijn Midline is bijzonder goed gegaan.
Volgens de anesthesist - waar ik inmiddels een soort van medical crush op heb ontwikkeld omdat hij echt zo ontzettend aardig en kundig en relaxed was - mocht ik mijn gehavende arm normaal belasten. Ik kon er zelfs mee naar de sportschool. Nou, kijk aan. Alleen stond op het nazorgformulier dat je er beter niet op kunt leunen en ook heftige bewegingen achterwege moet laten. Vandaar dat ik de hele nacht op mijn linkerzij heb gelegen. Automatisch. Op rechts voelt het allemaal nog wat beurs en meen ik in mijn oksel het uiteinde van de katheter ook te voelen. Wat helemaal niet kan, omdat dat ding zo diep zit. Namelijk in mijn vena basilica. Dus.

En dan zal ik nu de kijkersvragen beantwoorden.
@AagjeVinex: Ik ben niet bovenmatig dol op chocola. Momenteel alleen op brood in de vorm van Nutella.
@Tamara: Een beetje. Maar misschien was het ook wel psychisch. Net als de fantoompijn die ik nu in mijn oksel voel.
@RunningRapunzel: Stopt Spelmaker dan acuut met voetballen om de kans op blessures te voorkomen of gaat hij dan helemaal gek doen in de hoop op ook roze accenten?
@Elly: Ik heb netjes gevraagd of er gefotografeerd mocht worden. Moest van mijn vader. Hij wilde pertinent niet dat hij daar als een soort J.oop van T.ellingen te boek zou staan. Firefox is een fijne browser.
@Petra: Ehm, ging jij niet binnenkort bevallen? Dat lijkt mij dan weer helemaal niks... ;-)
@Gwen: Een half jaar?!?!?! Gelukkig wordt het zomer. :-S
@Ad: Ik droeg een blauw-wit gestreept t-shirt. ;-) En dit was echt de beste anesthesist ever. <3 Of jij hebt dronken aderen, dat kan natuurlijk ook. :-P
@MissPiggy: Volgens mij kun je uit een Midline idd geen bloed tappen. Vandaar maar 1 lumen. En dat ik inmiddels met het woord lumen smijt alsof ik nooit eerder gedaan heb vind ik een twijfelachtige ontwikkeling.
@Novy: Volgens mij zeggen ze dat bij jou thuis ook...
@Mars: Jouw nare ervaring heb ik heel diep weggestopt. En ik gun jou mijn anesthesist. <3 Het verschil tussen een Mid en een PICC is dat de PICC langer is en dus verder wordt ingebracht, ongeveer ter hoogte van je hart. Hij is bedoeld voor medicijnen die nog meer irritatie veroorzaken dan antibiotica. Denk aan chemotherapie. Verder moet er bij een PICC met behulp van een röntgenfoto bepaald worden of hij goed zit en bij een Mid is die echogeleiding voldoende. Qua OK-hygiëne is het volgens mij hetzelfde. Ik lag in een ruimte waar mensen verzameld worden voordat ze naar de OK gaan. Er werd alleen een steriel plastic doek over mijn arm gelegd. De anesthesist droeg als enige een volledig steriel uniform. De assistente had een mondkapje voor.
@Terpie: Die uitdrukking is volgens mij op het lijf van iedere CF'er geschreven. En achteraf... Dan kun je een koe in z'n kont kijken!
@Sandy: Tegen het douchen zag ik ook wel wat op. Maar eigenlijk gaat ook dit zelfs handiger dan met een perifeer infuus. De pleister mag nat worden en wordt sowieso eens per week verwisseld. Natuurlijk sta ik minder lang te poedelen dan normaal en is het haren wassen en uitspoelen met één hand pure acrobatiek. Maar alles beter dan in bad.

Missie Midline

2011-03-30T19:25:00.000+02:00

Het stelde geen ruk voor. Echt niet.
En ik heb me van tevoren ook niet lopen opnaaien van de zenuwen. Echt niet.
Gewoon met open vizier en de blik op oneindig.
Honderden mensen zijn mij voorgegaan.
En de kans bestaat dat me nog wel ergere dingen staan te wachten.
De anesthesist was ontzettend aardig. Hij legde goed uit wat er ging gebeuren en er was ruimte voor wat grappenmakerij. Bij mij werkt dat altijd reuze ontspannend.
Voor de verandering hoefde ik dan ook eens niet huilen.
Mijn vaders hand blijf vrij van geknijp en kon derhalve mooi wat actiefoto's maken!

We bevonden ons in De Blokhut. Dat gaf het geheel iets vertrouwd scoutingachtigs.

De spanband werd met Deutsche Gründlichkeit aangetrokken.

Roze jodium. Jammer voor de jongens!

De verdovingsprik onder echobegeleiding.

Het inbrengen van de dikke naald leek me een goed moment om de ogen te sluiten.

Hahaha. Er zit een gat in mijn arm en ik voel er niks van! Beter een gat in je arm dan andersom, zouden we thuis zeggen.

Oh wacht, als we gaan zitten wroeten... Dan mag ik vloeken. En de anesthesie assistente mij liefkozend aaien.

Hij zit erin!

En zo ziet het eruit. Dat roze schijnt hardnekkig spul te zijn. Gelukkig houd ik van roze.

Body Biotex: kill and attack

2011-03-28T23:59:00.028+02:00

Na veel vijven en zessen ben ik vanavond om half zeven dan eindelijk aangesloten.
Die vijven en zessen bestonden onder andere uit onduidelijkheid over het tijdstip van levering van de antibiotica door de ziekenhuisapotheekkoerier. En het extreem knullige gegeven dat mijn apotheek hier in het dorp niet voor middernacht (!) infuusnaalden kon leveren. En ik daardoor niet zou kunnen beginnen. Ja dág!
Uiteindelijk zorgden mijn vrienden van de SEH in het ziekenhuis in de stad voor de oplossing. Tuurlijk wilden zij me aanprikken en de eerste gift Body Biotex aansluiten.
De thuiszorgelfen waren al sinds afgelopen vrijdag op de hoogte van de plannen dus na een ampel telefoontje stond een van de zusterkes al op de stoep.

Verder wist de CF-verpleegkundige te melden dat ik een Midline krijg in plaats van een PICC lijn. Zo'n Midline gaat minder ver je lichaam in en is daardoor net wat makkelijker in te brengen. Komende woensdag om 12:00 uur moet ik me melden op de verpleegafdeling. Daar krijg ik een bed waarin ik naar de OK word gereden, alwaar de anesthesist de lijn zal plaatsen.
Door dat gedoe eromheen krijgt het gebeuren voor mijn gevoel alweer veel te veel gewicht en dat zint me niet. Op deze manier lijkt het (ik) wel heel ziek allemaal. Gelukkig gaat mijn vader mee en mag hij ook erbij zijn op de OK. Ik zal hem vragen een paar goede actiefoto's te nemen...

Lekkere muzakjes

2011-03-26T21:00:00.002+01:00

Hier kan ik de hele dag naar luisteren.
En fantaseren over hoe en wat als ik weer fit ben.

To PICC or not to PICC

2011-03-25T23:42:00.000+01:00

That's the question.

Hoe harder ik roep dat ik iets niet wil, hoe meer het in mijn hoofd gaat leven.
Want natuurlijk liet het idee me niet los.
De herinneringen aan een half jaar geleden zijn nog redelijk vers.
Drie weken met zo'n jeukverbandje en kriebelpleister.
Voorzichtig zijn met hetgeen ik het liefste doe: achter de computer zitten.
Niet te veel tikken, niet te vaak muizen. Alles om het tere infuusnaaldje in mijn hand, pols of onderarm niet te zwaar te belasten.
En dan nog. Het gedoe met lekken, naar de EHBO voor een nieuwe prik. Ontstoken aderen. Pijn!

Met zo'n PICC lijn schijn je daar allemaal geen last van te hebben.
Een PICC lijn is een Peripherally Inserted Central Catheter. Een duur woord voor een infuus 2.0 dat in een perifeer bloedvat rondom de elleboogsplooi wordt ingebracht en waarbij de tip centraal bij het hart gelegen is.
Eerst gaan ze met een echo op zoek naar een goed bloedvat boven je elleboog. Nadat de huid is verdoofd brengen ze een diepe infuuslijn in die uitkomt ter hoogte van je hart. Omdat zo'n groter vat meer belast kan worden gaat het als het goed is niet zo snel ontsteken. De antibiotica die ik krijg zijn toch redelijk giftige goedjes voor de aderen. Zo'n PICC lijn kan als het moet maanden blijven zitten.

Maar het is toch wel een ding, vind ik. Bang - wat zeg ik, panisch! - voor alles wat medisch onbekend is. Onbekend maakt immers onbemind.
Op Twitter deelde ik mijn zorgelijke gedachten. En al snel druppelden de positieve ervaringen mijn tijdlijn in. Dat deed me besluiten de CF-verpleegkundige te bellen. Dat ik het toch wilde proberen.
En dat vond ik toch een partij dapper van mezelf!

De club die alles rondom zo'n thuisbehandeling regelt is op de hoogte gesteld van mijn plannen. Als het goed is kan ik maandag starten met de kuur. Dat doen we in eerste instantie met een perifeer infuus in mijn hand, pols of onderarm. En met een dag of drie zal dan in Utrecht de PICC lijn geplaatst worden.
Ik vind het rete spannend!

(En misschien had ik achteraf gezien beter niet al die handige filmpjes op YouTube moeten kijken. Want ik voorzie een grote kotspartij op P-day...)

Hangen en wurgen

2011-03-24T23:59:00.000+01:00

Nou. Ja. Wat zal ik ervan zeggen? Van die hele APK.
Het was een rotdag.

En dat lag niet aan de taxichauffeur die ons 's morgens kwam halen.
We arriveerden zelfs keurig op tijd in het ziekenhuis. Maar dat we daarna gelijk drie kwartier voor nop bij de longfunctie zaten te wachten was niet bepaald sfeerverhogend. Mijn geblazen waarden sloten daar prima bij aan. Compleet ruk. Een schamele 53% wist ik eruit te persen.
Nogal over de jank sprak ik daarover met de maatschappelijk werkster. Was voor haar wel leuk. Want meestal is het bij mij: "Hoe gaat het?" "Goed." "Wil je iets bespreken?" "Nee." "Oké, dag. "Dag." Nu had ze echt een casus.
Het uitje naar de diabetesverpleegkundige was eigenlijk het enige leuke aan vandaag. De continue bloedglucosemeeting was prima gegaan en de grafieken zagen er prachtig uit. Er hoefde dan ook niks aan de basaalstanden op mijn insulinepomp veranderd te worden.

Daarna begon opnieuw het grote wachten. Op de CF-verpleegkundige en de longarts. En ik zat me intussen een partij slecht te worden. Ijskoud, warme wangen, duizelig. Geen lekkere zithouding kunnen vinden. "Ga anders even liggen," opperde Sjoerd. Maar als ze me liggend op de behandeltafel aantroffen zagen ze gelijk hoe de vlag erbij hing. En dat wilde ik niet. Complete ontkenning.
Uiteindelijk ben ik van ellende toch even gaan liggen en kwamen vlak daarna de beide dames binnen met de woorden "Ja, betrapt!". Het consult verliep rommelig. Het computersysteem liep om de haverklap vast en ene Marieke van de apotheek leek maar niet te kunnen bevatten dat ze steeds naar het verkeerde nummer belde. Als ik me niet zo rot had gevoeld was het reuze grappig geweest. "Soms vraag ik me wel eens af waarom ik hier werk!" riep de dokter gekscherend met overslaande stem en de handen in het haar. "Om mij!" bracht ik dramatisch uit.
Toen ze mijn longfunctie bekeek sloeg de sfeer om. Die was niet goed en de trend van de afgelopen anderhalf jaar stond haar ook niet aan. "Ik zit toch te denken of ik je op moet nemen", zei ze. "Neeheehee," snotterde ik, "dat wil ik niet. Want dan mis ik mijn hóndje zo!" 32 Word ik in juli, deo volente. Nadat er wat werd gegrapt over de liefde voor man versus hond opperde ze volledige thuisbehandeling. En daar stemde ik gretig mee in. Want dat er een plan moet komen om me uit deze neerwaartse spiraal te halen is klip en klaar. Het volgende enge woord dat viel was een PICC lijn in plaats van een perifeer infuus. Omdat mijn liefste dok vijf infusen in drie weken tijdens de vorige infuuskuur wel wat veel vond. Maar dat wimpelde ik snel weg.

Om kwart over drie zat alles erop. De fysio ging door het hele gedoe niet door (echt erg...) maar ik had wel nog bloed en sputum afgegeven en foto's laten maken. De taxi zou er tussen half vier en vier uur zijn dus dat gaf ons mooi de tijd voor een warme appelbol. "Da's wel het nadeel van de taxi hè," zei ik, "als we zelf hadden gereden hadden we nu al weg kunnen zijn."
Toen de de taxi er om vier uur nog niet was ging ik maar eens bellen. Bleek die l*lhannes tussen Den Haag en Utrecht in de file te staan en dat niet doorgegeven te hebben aan de centrale. Stom gepland van centrale, want de A12 is op donderdagmiddag bepaald geen feestje. En ronduit lomp van de chauffeur dat hij dat verzuimde door te geven. Om half vijf kwam hij uiteindelijk aankakken. En in tegenstelling tot de ochtendchauffeur was dit zo'n kletsmajoor. En daar zat ik echt TOTAAL niet op te wachten na zo'n dag. Het toppunt was toen hij begon over zijn carrière bij de vrijwillige politie. Daar moeten wij bij ons thuis nogal om lachen. Hobby Bobbies. Mijn vader is immers ook niet lid van het genootschap van de vrijwillige hersenchirurgen. Schoenmaker, blijf gewoon bij je leest.
De lange file tussen Utrecht en Zaltbommel was de kers op de taart. Sjoerd stuurde me via Twitter het ene baalbericht na het andere. Voor hem was dit taxi-avontuur eenmalig.
Het was net na zevenen toen de taxi halt hield voor ons huis. Twaalf uur van huis geweest en pan- en pangaar.

Eindbedrag

2011-03-22T13:30:00.001+01:00

Leeg

2011-03-21T23:59:00.002+01:00

We Outran CF

2011-03-20T23:59:00.008+01:00

Tot het laatste moment was het spannend of ik mee kon, maar toen beide thermometers 's morgens de juiste temperaturen aangaven had ik er alle vertrouwen in. Lopen in de eerste lentezon kon onder geen beding ongezond zijn. We konden op naar Scheveningen!

Op de afgesproken plek, voor de McDonalds op de boulevard, werden we welkom geheten met heuse Jip en Janneke champagne en witte I OUTRUN CF polo's. Feestelijk! Er waren enkele bekende gezichten en er ontstonden nieuwe ontmoetingen. Het smolt allemaal samen tot een mooie gelegenheidsgroep. Magisch hoe dat werkt.

En toen gingen we lopen. Met voorop een grote vlag van de NCFS en daarachter Djuna en haar gevolg. Een mijl blijkt nog best een eindje, zeker als je papbenen hebt. Rover vond het echter het ideale loopje om onderweg uitgebreid te gaan zitten kakken op het strand. Maar zo'n mijl blijkt ook lang genoeg om een hoop CF apen te slijten aan iedereen die ons pad kruiste. Cobi van de verrassingstas deed weer gouden zaken.

Nog één foto en we kunnen van start!

Dat rode zakje in Sjoerds hand... Daar zit de kak in.

In het echt net zo leuk als vanaf het beeldscherm.

Hoe goud de gedane zaken uiteindelijk bleken werd duidelijk tijdens de uitreiking van de cheques. Djuna had naast de gesponsorde shirts een bedrag van 750 euro bijeen geharkt. Cobi deed een riante duit in de zak met 2400 euro. En mijn cheque was op dat moment 1153,09 euro groot. Met de kanttekening dat nog niet alle bedragen binnen waren. Al met al een resultaat waar we met z'n allen waanzinnig trots op mogen zijn!

Geld. Veel geld!

Van die vrijdagen

2011-03-18T19:47:00.002+01:00

Hoe je eigen lijf je kan bedriegen en weer andersom en dat je er dus eigenlijk nooit van op aan kunt.

Voor het eerst sinds dagen tempte ik weer 'gewoon' verhoging bij het opstaan.
Dat was hoopvol! Niettemin met nog steeds een vies hoestje en een ronduit geïrriteerde luchtpijp. Wat zeg ik? Beyond irritatie.
Met extra blaasbibbers op pad dus.

De oorspronkelijke reden om vandaag naar het ziekenhuis te gaan was voor het laten plaatsen van een sensor die de komende dagen continue mijn bloedsuiker meet. Iedere vijf minuten geeft hij die waardes door aan mijn insulinepompje en daarop verschijnt dan in een gezellig grafiekje hoe de boel erbij hangt. Han-dig! Tijdens mijn MDS*-afspraak van volgende week (je bent professioneel patiënt of niet...) worden de resultaten bekeken door de diabetesverpleegkundige. En indien nodig zal de leukste roofvogeldokter (raadsel voor ingewijden) dan de basaalstanden van mijn insulinepomp aanpassen.

Maar toen fietste die gruwelijke griep (ik allitereer me suf vandaag) ertussen. En mocht ik vandaag dus ook een longfunctie doen. In mijn hoofd had zich het idee genesteld dat hij beslist nog slechter zou zijn dan de vorige keer (56%). Ik zou het mentaal niet aan kunnen om nog lagere cijfers zwart op wit gedrukt te zien staan. En zodoende vond ik mezelf wederom jankend terug in het blaashok. De assistente echter was een schatje en stelde me op mijn gemak met bemoedigende woorden en een bekertje water. Na een diepe zucht plantte ik de klem op mijn neus en het mondstuk tussen mijn lippen. En blies potverdomme een gat in de muur zeg! Ik focuste me op een of ander balkje dat naar rechts uit moest slaan om in de goede groene zone te komen. Angst, woede, het kwam er allemaal uit. In een schitterende score van 64%. Opnieuw volgden tranen. Dit keer van geluk.

De CF-verpleegkundige bevestigde even later mijn bange vermoedens. Als ik slechter had geblazen dan de vorige keer hadden ze me daar gehouden. Het was met recht een dubbeltje op z'n kant. En toen dat kwartje viel lekte er opnieuw nog maar wat oogvocht weg. Van opluchting.
De bloeduitslagen van afgelopen dinsdag waren nu allemaal binnen en alles zag er goed uit. Mijn totaal IgE was zelfs gedaald nadat ik volledig gestopt ben met P.rednison en T.risporal. Al die dingen bij elkaar opgeteld kwamen we tot de gezamenlijke conclusie dat dit geëmmer iets viraals is en geen oplaaiende ABPA. En om te voorkomen dit het viraals overslaat op mijn longen in iets bacterieels heb ik mijn oude vertrouwde antibioticumkuur T.arivid voorgeschreven gekregen.

Over de I outrun CF wandeling van komende zondag was ze helder. Gaan! Mits fit en koortsvrij. Bewegen is gezond, de buitenlucht is gezond. En volgend jaar wil ze daar eerder over ingelicht worden. Loopt ze ook mee!

*MDS = multi disciplinair spreekuur (soort APK voor de mensen)

Zieke Zoeloe

2011-03-17T23:29:00.000+01:00

Gisteren was het status quoorts. Qua temperatuurbeleving.
Ondanks de nodige hapjes paracetamol liet hij zich maar moeilijk omlaag krijgen.
En dat zorgde voor tranen. Ik moest overal om janken.
Bijvoorbeeld dat Sjoerd in plaats van bitterkoekjespudding van die vieze lobbige boer'n yoghurt met heuse stukjes appeltaart had gekocht. Het idee!
Of dat Niels de loshangende kabelgoot scheef tegen de muur aan had gekit. Daar lig je als ziek vogeltje wel de hele dag tegenaan te kijken ja!

Naast onbedaard en met van die enorme uithalen huilen om niks was ik ook druk met niezen en snuiten. Want inmiddels was het verkoudheidsaspect wel degelijk toegevoegd aan de klachtenlijst. Wat mijn vermoeden van toch een griep groter doet groeien. Heeft die fokker me toch nog in mijn nek geslagen zeg, ondanks liters vaccinant. Welke variant het is schijnt in feite niet uit te maken maar psychisch is het idee van een mogelijke H1N1 toch niet zo fijn. Of ik ben gewoon een schijtlijster.

Vandaag lijkt mijn lichaamstemperatuur iets gedaald. Ik zweet nog steeds als een otter maar lig niet meer te klappertanden onder het winterdekbed. Wel voel ik nog steeds de intense behoefte om al mijn tanden er één voor één uit te trekken en met mijn kale tandvlees over een flinke grindtegel te rossen. Of een kokosmat. Omdat mijn verstopte neus me dwingt door mijn mond te ademen en mijn tandvlees behoefte heeft aan afwisselend koud water, vers koolzuur of droge lucht lig ik er als een soort Zoeloe bij. "Het is net of je steeds boos op me bent," sprak Sjoerd bezorgd. Waarmee bewezen is dat opgespoten lippen voor mij geen meerwaarde bieden.

Morgen blazen. Ik heb nou al buikpijn.

Retourtje SEH

2011-03-15T18:43:00.000+01:00

Het werden naast de kleine controles van temperatuur, bloeddruk, polsslag en saturatie twee röntgenfoto's van mijn longen, uitgebreid bloedbeeld en een bloedgas daar op de SEH. En een aanzienlijke tijd wachten. Maar gelukkig bleken de medepatiënten en hun gevolg voldoende afleiding te bieden om de saaie tijd om te krijgen. Als braaf provinciaaltje is zo'n randstedelijk gebeuren een hele belevenis.

Uiteindelijk bleek het vonnis 'naar huis'. De foto's zagen er goed uit, de gaswisseling in mijn bloed was in orde en de eerste andere labuitslagen bleken ook geen reden tot paniek. Omdat ik voor komende vrijdag al een afspraak op de suikerpoli had staan is besloten om dan ook meteen een longfunctie te blazen. Bovendien is de uitslag van mijn totaal IgE (je weet wel, van dat avontuur met de ABPA en de P.rednison) dan ook waarschijnlijk binnen en volgt er, als het nodig blijkt, een plan de campagne. In de tussentijd flink P.aracetamollen en bij verergering van de klachten opnieuw aan de bel trekken.

Opgelucht togen we huiswaarts. Dit draakje is voorlopig verslagen. Het is ook veel te mooi weer om ergens anders te zijn dan thuis. Waar de tuin per dag zichtbaarder in bloei komt te staan.
Tot onze verrassing bleek Rover bij thuiskomst te schitteren door afwezigheid. Zijn liefste reservemoeder had hem opgehaald en flink mee uit wandelen genomen.
En vanavond? Dan eten we 'Het Gerecht'.

Vanavond eten we nasi

2011-03-14T18:02:00.001+01:00

"Weet je dat dit de eerste keer sinds lange tijd is dat ik weer kon staan tijdens het strijken?" meldde ik gisteravond opgetogen aan Sjoerd. In anderhalf uur hoefde ik niet een keer op de bureaustoel te gaan zitten.
Na een uur nam ik kouwelijk mijn temperatuur op. Met een graad hoger dan normaal kon ik spreken van verhoging. Gezellig. Was het late naar bed gaan me nu dan toch opgebroken? Had ik me overstreken? Was het het schudden van de blijkbaar onhygiënische handen in het restaurant een dag ervoor?
Wie zal het zeggen.

Eenmaal in bed lag ik te rillen als een rietje. Toen ik na een uur nog niet ingedommeld was heb ik Sjoerd gevraagd om toch maar P.aracetamol voor me te halen. Niet veel later viel ik alsnog als een blok in slaap.
Mijn hemdje voelde vanochtend enigszins klam aan. Mooi, heb ik in ieder geval al wat eruit gezweet, dacht ik opgetogen. De thermometer gaf 37,1 aan. Een kleine daling ten opzichte van gisteravond.
Maar helaas begon hij in de loop van de dag toch te klimmen. Koortsachtig - haha - googelde ik op de kenmerken van H1N1. Koorts ja, droge hoest ja, spierpijn nee, loopneus nee, hoofdpijn nee, diarree nee. Een infectie dan? Hoewel ik bij een normale infectie meestal geen koorts heb.
Tegen drieën toch maar een mail gestuurd naar de CF-verpleegkundige. Met in de voetnoot een notitie van mijn deelname aan de I Outrun CF van aanstaande zondag. En het te bergen gerezen geldbedrag dat inmiddels 'op mijn hoofd staat'. Dat niet gaan geen optie is!

Binnen een halfuur belde ze al terug. Met de belofte mijn longarts op te snorren en indien mogelijk vandaag nog terugkoppeling te geven.
Na weer een halfuur belde ze opnieuw. Met het verzoek me morgenochtend op de SEH te melden. De longarts kon op afstand weinig chocola van mijn klachten maken en wilde me toch in het echt zien. Ze dacht eventueel aan een opspeling van mijn eerdere APBA-klachten. Daar konden die koorts en droge hoest op duiden. Of ik dan ook rekening moest houden met een opname, vroeg ik met gemaskeerde paniek aan de cf-verpleegkundige. Daar kon ze bevestigend noch ontkennend op antwoorden. Maar het was het beste om voor de zekerheid toch maar iets mee te nemen.

Nogal overstuur belde ik Sjoerd. Zoveel doortastendheid was ik niet gewend. Mijn oude longarts was meer van het type 'wacht nog maar een paar dagen af'. Dat was ook een van de redenen waarom ik bij hem weg wilde.
Het volgende telefoontje pleegde ik naar mijn ouders. En nadat ik tegen beiden mijn verhaal had aangesnikt vroeg mijn moeder doortastend of ze even langs moesten komen. "Jahahahaha," hikte ik dankbaar.
En nu staan ze in de keuken. De #goudenouders. Naast super schoonmakers zijn ze ook een kei in koken. En afleidende grappen maken. En dat maakt ze de ultieme all round Clini Clowns.
Vanavond eten we nasi. En morgen zien we wel.

Mijn strijkmuze

2011-03-13T23:18:00.000+01:00

Ook al kan hij de strijkbout niet hanteren.

Ook al ligt hij maar gewoon te liggen.

Soms zelfs danig in de weg.

Hij is mijn strijkmuze!

Met hem erbij is alles leuk.

Het offer van de lage bezineprijs

2011-03-12T18:12:00.000+01:00

Op zoek naar een extra kast voor in ons kantoortje kwamen we praktisch langs ons favoriete Belgische tankstation. Favoriet vanwege het hoge kneuterigheidsgehalte en de zeer vriendelijke literprijzen. In gekke tijden als deze en met een zeer dorstlustige hoogheid op de oprit een prettige uitvalsbasis.

Maar dat vonden meer mensen.
Al meters voor het tankstation sloten we aan in de rij naar de drie pompen waar ze het gouden vocht van de hand deden voor 1,569 de liter. Amai!
Voor, en niet lang erna ook achter, ons had het dinky toylegioen zich verzameld. Het was een wirwar van kleurige Ka-tjes en 106-en. Zonder uitzondering met Nederlandse kentekenplaat en allemaal bestuurd door krasse knarren die de pensioengerechtigde leeftijd ruimschoots hadden gepasseerd.
En dan vraag je je toch af. Waarom gaat dat volk uitgerekend op zaterdagmiddag tanken als ze daar godbetert de hele week de tijd voor hebben?!
Het is dezelfde grap die het bejaardenleger je flikt in de supermarkt. Ga in vredesnaam voor je halfje wit en onsje worst op tijden dat mensen met een drukker programma niet hoeven struikelen over jullie treuzelende rollators.

Op z'n elfendertigst sjokte de ene grijsaard na de andere naar het belendende betaalhuisje. Ze bleken er ook nog goeiekope shag te dealen want bijna allemaal sleepten ze een oorlogsvoorraad rookwaar naar hun rijdende hol. Opvallend genoeg bleken van de drie pompen er maar twee in werking. Dat kwam door een opa in een C1. Hij bleek het open krijgen van de tankdop nogal een uitdaging te vinden. Nadat hij er vijf lange minuten zelf aan had staan prullen gingen de goochemerds die klaar waren met tanken én betalen zich er ook nog eens tegenaan bemoeien. En de rijen werden langer en langer...
Ik zat inmiddels tegen het schuifdak van ergernis.
Het geknotte moeke in de g.eile Multipla achter ons ook. Zij besloot daarom haar terreinwagen eens flink off road te gooien en stuurde haar ielige bandjes regelrecht op varkensruggen af. Om vervolgens linea recta door te rijden naar de muur waar je je banden kunt oppompen. Helemaal bont maakte ze het toen opa Tankdop de inhoud van pomp twee bijna in z'n geheel leeg had gegoten in zijn koekblik en zij áchterstevoren op de pomp af reed! Want haar tankdop zat rechts en de slang links.

Net toen ik van pure radeloosheid met mijn hoofd aanhoudend tegen het dashboardkastje wilde bonken waren we aan de beurt.
En wat bleek? De vrolijke vutter voor ons had getankt voor een rond bedrag.
75 Euro, dan blijft het allemaal lekker betaalbaar.

Vavoemmm! Ali B op volle toeren

2011-03-11T23:59:00.048+01:00

Al sinds de eerste aflevering van het programma Ali B op volle toeren voel ik de aanhoudende drang om met hem en al zijn rappende 'homies' te knuffelen. Eindeloos. Want wat was dat mooie televisie! Misschien wel een van de fijnste programma's van de afgelopen tijd. Vernieuwend. Vrij van stigma's. Vrolijk. Ontroerend. En goudeerlijk.

Tijdens de acht afleveringen ging Ali wekelijks met een andere bevriende rapper op bezoek bij een Nederlandse artiest 'uit de oude doos'. Uitgerangeerd klinkt te onaardig maar in de vergetelheid geraakt doet wel recht aan het gros van de muzikale mastodonten. Vaak geheel onterecht overigens. Tijdens die ontmoetingen luisterden ze naar eenieders muziek en gingen uiteen met de opdracht om elkaars bekendste lied in een nieuw jasje te steken.

En briljant concept als je het mij vraagt. In velerlei opzichten.
Jonge artiesten ontmoeten oude rotten uit het vak. Beide doelgroepen blijken elkaar te inspireren en wederzijds tot nieuwe creatieve dingen aan te zetten.
De talentvolle rappers (Keizer, Fresku, Kleine Viezerik, Negativ, Darryl, Yes-R, Gio, Winne) komen vaak uit de mindere wijken van ons land en zijn getekend door de straat. Terwijl de ene rapper er uitziet als een brave bankmedewerker oogt een andere nogal woest, met een gezicht vol tatoeages en in zijn mond een glimmende grill.
De gerijpte vakmensen (Lenny Kuhr, Ben Cramer, Willeke Alberti, Stef Bos, Bonnie St. Claire, Dennie Christian, Anneke Gröhnloh, Henny Vrienten) hebben in eerste instantie vaak geen enkele connectie met rapmuziek maar raken al snel diep onder de indruk van het talent van jongens. En er ontstaat een door het scherm voelbare vibe. De oplettende kijker ziet de uitwisseling van subtiele vaderlijke blikken en warme moederlijke omhelzingen.

Naast dat de uitzendingen muzikale feestjes waren hoop ik ook dat de serie heeft bijgedragen aan hoe sommige generaliserende mensen tegen 'die Marokkanen' aankijken. Ze werden dit keer eens in een zeer positief daglicht neergezet. Zelfs de kleine shots op straat, waarbij Ali en zijn collega van dat moment grijze vrouwtjes aanspreken voor een kort gesprekje, dragen bij een aan betere, gezondere beeldvorming. Want het blijken eigenlijk gewoon leuke, beleefde, grappige en vaak behoorlijk gevoelige jongens.

Zodra de cd uit is trek ik een sprintje naar de platenzaak.
En het spreekt voor zich dat ik nu al niet kan wachten op het tweede seizoen!
Mocht je de afleveringen van seizoen één nog eens terug willen zien, dan kan dat hier.

De meetbaarheid van verdriet

2011-03-10T23:59:00.027+01:00

Ondanks de galajurk was het eigenlijk helemaal geen feestelijke dag gisteren.
In de middag bereikte me namelijk het droevige nieuws dat opnieuw een lotgenote de strijd om het leven en tegen CF verloren heeft.
Ik schreef al vaker over haar in augustus 2005, Esmé. Sinds januari 2005 de trotse eigenaresse van twee donorlongen maar vanaf die tijd helaas nog steeds niet gevrijwaard van een zorgeloos ziekenhuisvrij leven.

"Heb je haar gekend?" is een veel gehoorde vraag nadat mensen hun medeleven hebben betuigd. Ja. Een beetje. Niet zoals haar familie en vrienden. Wel zoals een lotgenoot en tijdens enkele ontmoetingen op het Bloemendaalse strand.
Maar maakt dat wat uit? Doet dat er iets toe? Mag je per definitie minder verdrietig zijn om iemands sterven als je haar maar een beetje kende? Zeker in de huidige tijd, waarin meeleven via internet de gewoonste zaak van de wereld is geworden. Zonder dat je mensen in het echt kent weet je toch een boel van ze. En leef je vaak behoorlijk intens met iemands wel en wee mee, vanachter je beeldscherm.

"Ik kende haar niet persoonlijk, dus het is niet mijn verdriet." omschreef Djuna het. Dat vond ik treffend. Respectvol naar haar naasten. Want niks is inderdaad zo goedkoop als een dode als trofee gebruiken. Zie mij! Kijk eens hoe goed ik haar gekend heb!
Toch zette die zin me ook aan het denken. Natuurlijk mag je je eigen verdriet niet vergelijken met dat van haar aller dierbaarsten. Bovendien is verdriet niet meetbaar. 'Op de schaal van Snik voel ik me bij deze overledene een zes.'
Maar dan nog kan de dood van een relatief onbekende jou ook veel pijn doen. Op afstand. Want je leefde met haar mee. En in het geval van CF was er een nogal grote - letterlijk - gemene deler.

Om diezelfde reden twijfelde ook ik in eerste instantie aan het plaatsen van dit stukje. Ja ik kende Esmé, nee ik kende haar niet goed. Maar ik vind het oprecht wel heel erg dat ze dood is. Dus het is een beetje mijn verdriet. Het verdriet om het heengaan van een lotgenoot. De zoveelste. :-(

Ladies Night: Gooische Vrouwen

2011-03-09T23:59:00.003+01:00

Dus. Doordat ik tijdens een vorige Ladies Night de hoofdprijs won mocht ik vandaag als VIP naar de Ladies Night van Gooische Vrouwen. Lachen!
Bij het arrangement hoorde naast gratis toegang tot de film een chique jurk, een kappersbehandeling en een professionele visagie. Goh. En omdat ik er dan toch zo opgeprikt uitzag mocht ik de prijzen tijdens de tombola uitreiken.

De jurk was zo uitgezocht. Net als bij mijn trouwkleed was het ook tijdens deze passessie al bij de tweede jurk raak. Inpakken en wegwezen. En en en. Mijn bustier bleek nog perfect te passen. Zeer grote egoboost.
De kappersbehandeling heb ik op eigen initiatief aan mijn neus voorbij laten gaan. Het was namelijk bij een andere kapsalon dan mijn eigen en dat voelde als vreemdgaan. Mijn voorstel om het stro alleen leuk te föhnen werd resoluut naar de prullenbak verwezen. Het was knippen en kleuren of niks. Het blijven economische wonders, die kappers.
De opmaakbeurt door een professionele visagiste viel door een ongelukkige speling van het lot op het laatste moment ook in het water. De dame bleek ziek.
Gelukkig kan ik aardig overweg met mijn eigen föhn en kwasten en liep ik er uiteindelijk toch op m'n paasbest bij.

Henny, Irène, Claire, Anouk en Roelien. De nieuwe cast van Gooische Vrouwen!

De film was leuk! Hij maakte alle verwachtingen ruimschoots waar. Ik weet niet waar ik harder om moest lachen. Die heerlijke Martin in de poppenhoek, de tissues van Evert, de meesterlijke uitdossingen van Yari, de tankbeurt van Anouk of het veelvuldig lillende vlees van deze en gene. Het was compleet over de top. Precies zoals het hoort.

De tombola was ook een dingetje. Tijdens de pauze en na de film werd de ene prijs na de andere weggeven. Allemaal gesponsord door de in de foyer aanwezige bedrijven. Als een ware Leontien trok ik de winnende nummertjes uit de hoge hoed en overhandigde de prijzen aan de betreffende winnaressen. Het toeval wilde echter dat de winnares van een gezellig roze tasje met voor mij onbekende inhoud nogal minderjarig was. Kan gebeuren. Maar toen even later bleek dat de inhoud van het tasje een e.rotische dvd bevatte was dat op z'n zachtst gezegd toch wat ongemakkelijk. Al paste het eigenlijk ook weer precies in de lijn van de film.

Verder liet ik mijn vriendin Anouk een portemonnee winnen. Ze had net een nieuwe nodig en ja, that's what friends are for nietwaar?! Volgende keer gaan we wederom samen, we zijn echt een winner team! En hopelijk verloten ze dan ook weer roze tasjes.

Echt geen doorgestoken kaart.

Tot besluit deze toch wel zeer ongelukkige foto, geknipt door mijn moeder. Zij heeft daar oog voor. Mensen zo onvoordelig mogelijk op de gevoelige plaat vastleggen. Je ziet a) dat ik me netjes heb geschoren (dat dan weer wel), b) dat de dubbelzijdige tape op jurk en bustier toch niet helemaal afdoende was om de boel op zijn plek te houden, c) de kenmerkende bolling van mijn prachtige kyfotische CF-rug, d) het chronisch teveel aan onderkant des gezichts.

Anatomisch wonder.

It's all in the numbers

2011-03-08T23:59:00.010+01:00

"Hoe gaat het eigenlijk met dat zwemmen van jullie?" vroeg laatst een vriendin belangstellend. En een meelevende CF-collega. Waar mensen zich al niet druk om maken. ;-)
Ik was zelf alweer bijna vergeten dat we die ijdele poging toe kunnen voegen aan ons illustere rijtje sportprobeersels. Omdat mijn bikini als laatste stille getuige nog steeds zo irritant aanwezig in mijn gezichtsveld lag te liggen heb ik hem vorige week maar opgeborgen. Komt vast wel weer tevoorschijn als we op vakantie gaan.

Een keer of vijf zijn we geweest. En ik bracht het er allerminst slecht van af. Steevast tussen de 40 en 50 baantjes in het 25-meter bad. Maar die laatste keer was de druppel. Met een kop als een oorwurm lag ik te blauwbekken in het chloor. Ik vond mezelf ongelooflijk zielig en het hele zwembad mocht daar van meegenieten. Na tien baantjes sleurde Sjoerd me aan mijn bikinibandjes het water uit en lanceerde me met een welgemikte plons in de zalig warme jacuzzi. Al bubbelend kwam het besef. Ook dit ging hem niet worden.

Gewoon wat lopen blijkt denk ik toch het meest mijn ding te zijn.
In de stad op jacht naar laarzen, flatjes en andere ultieme koopjes. De flauwe grappen die mijn ouders daarover maken zijn inmiddels legio.
Maar ook gezellige en vooral vrijblijvende wandelingetjes met Rover. De inmiddels befaamde #rondjemethethondje-s. Langs het water, door de wijk. We hebben onze vaste variatie aan routes.

Via twitter leerde ik over de site www.afstandmeten.nl. Een ideale hulp om routes uit stippelen! Nieuwsgierig geworden naar de lengte van al onze verschilldende loopjes ging ik aan de slag. En wat is het verrassende geval? We tippelen stiekem heel wat af samen.
Zo blijkt ons zondagse rondje langs het water van 30 minuten precies 2,5 kilometer te zijn. En het 20 minuten durend avondblokje door de wijk 1,5 kilometer. Soms loop ik overdag het avondblokje maar verleng dat met een lus van 500 meter. En de uitbegreide route door de wijk blijkt net zo lang als het zondags rondje langs het water.

Elke dag gaan lukt me vooralsnog niet. Soms zit het weer tegen. Soms zit ik mezelf in de weg. Maar hé, ik ga ook niet elke dag de stad in...
Het aanstaande bezoek aan de fysioman in het ziekenhuis zie ik in elk geval met iets minder buikpijn tegemoet. Ik zal zijn motiverende donderpreek met cijfers kunnen weerleggen. En laat hem nou net een man van de cijfertjes zijn!

Carnaval 2011

2011-03-07T23:47:00.000+01:00

Droog en zonnig maar met een venijnige, gure wind.
Wipkipfoto's maken in een Odijks speeltuintje.
Champagne drinken omdat er altijd wel wat te vieren is.
Jip en Janneke voorlezen aan de liefste meisjespeuter van het universum.
Iets met een wc-rol en ongewenst vochtverlies.
Asociaal lang in bed liggen met een boek en balen als je door een hypo genoodzaakt bent na twaalven op te staan.
De oude rammelkast pc ontmantelen en het kantoor herinrichten.
Verklede mensen voorbij zien trekken, smakeloze muziek over straat horen schallen en het toch een beetje jammer vinden daar geen onderdeel van te zijn.
Maar weten dat daardoor het risico op nare, enge dingen hopelijk is verkleind. Denk hoestende hossers, schmutzige glazen, rokerige kroegen en tochtige straathoeken.
Constateren dat je huid er evengoed uitziet alsof je drie dagen met een geschminkt gezicht hebt rond lopen zweten.
Blij verrast af en aan sponsorloopcorrespondentie hebben. Brutalen hebben echt de halve wereld!
Uitvogelen dat ons zondagse #rondjemethethondje op de meter nauwkeurig 2,5 kilometer lang is en die ene mijl op 20 maart a.s. dus echt een kippetje wordt.
Een lummeldag boven een uitje naar Luik verkiezen helemaal geen verkeerd idee vinden.
De groeiende stapel strijkwas keihard negeren.
De zalige wetenschap dat de lente na carnaval écht écht écht aanstaande is...

Antiloop gaat aan de wandel

2011-03-03T15:26:00.003+01:00

Er staat is moois te gebeuren. En ik ga daar onderdeel van zijn.

Op 20 maart a.s. vindt in Amerika een of ander hardloopevenement plaats.
Voor CF uiteraard. I outrun CF. Voor bekendheid en bewustwording.
En nou heeft ons Djuna, vers getransplanteerd en trappelend in de startblokken, bedacht dat wij hier in Nederland op die dag ook best iets sportiefs kunnen doen. Geen marathonafstanden uiteraard en ook niet rennen.
Wel 1 mijl (ongeveer 1,5 kilometer) wandelen.
Omwille van CF. Voor bekendheid en bewustwording. En geld!
Nou, en je kent mij. Sportief is my middle name. So I'm in!

Want er is nog steeds veel geld nodig voor onderzoek. Naar hét medicijn. Vooralsnog heb ik mijn pijlen gericht op Vertex.
In Amerika zijn de onderzoeksresultaten veelbelovend. De longfunctie van CF'ers in de testgroep die Vertex kregen verbeterde aanzienlijk en ook de uitslag van de zweettest liet normaalwaarden zien. Dat. Wil. Ik. Ook!
De verwachting is dat het medicijn binnen enkele jaren naar Nederland komt.
Sinds ik hiervan op de hoogte ben heb ik besloten dat ik fit ga blijven. Dermate fit dat mijn longfunctie structureel boven de 50% blijft en ik gewoon geen longtransplantatie nodig ga hebben. Nooit! Omdat Vertex mijn verstoorde chloortransport herstelt en mijn slijm daardoor niet meer taai zal zijn. Hoezee!

Dus. Op zondag 20 maart gaat er gewandeld worden. In Scheveningen.
Zin om ook mee te lopen? Stuur me een mail!
Zin om me te sponsoren? Stuur me een mail!
Alle opbrengsten gaan naar de NCFS.
En omdat ik zelf niet de flauwste ben zeg ik hierbij toe dat ik naast mijn eigen zweet ook nog de verdubbelaar inzet! Het totaalbedrag dat ik met deze oproep binnenhark zal ik verdubbelen. Met een maximum tot 250 euro. Meer staat ome UWV niet toe.

Ongehoord woord

2011-03-02T23:59:00.004+01:00

Donderjagen: "lastig zijn voor anderen door wanorde en lawaai te veroorzaken"

Donderjagen. Dat woord hoor je nou nooit meer!
En het is zo'n mooi woord. Vind ik.
Mijn moeder gebruikte het vroeger vaker.
Ik associeer het vooral met logeerpartijtjes. Als de logée in kwestie en ik boven aan het keten waren en mijn moeder het zat was, kwam ze quasi boos naar mijn slaapkamer. "En nou is het afgelopen met dat gedonderjaag! Slapen!"

Donderjagen is fijn!
Er zou meer gedonderjaagd moeten worden.

Wat...

2011-03-01T16:06:00.000+01:00

... ruik je lekker.
... ben je mooi.
... lees je goed.
... reageer je leuk.
... zit je haar stoer.
... zie ik daar nou? Minder dijen!
... zorg je lief.
... kook je uitmuntend.
... zing je zuiver.
... sms je trouw.
... zoen je goddelijk.
... heb je toch een voortreffelijk gevoel voor smaak.
... maak je spitsvondige grappen.
... werk je hard.
... ben ik blij dat ik je ken!

In het kader van #complimentendag wil ik natuurlijk niet achterblijven.
Daarom heb ik je zonet in het zonnetje gezet.
Liefste lezer van me!

iPhoto februari 2011

2011-02-28T23:59:00.012+01:00

De kortste maand van het jaar maakt de lente een flinke stap dichterbij.
En de februari-iPhoto wat kleiner. Minder dagen om te klikken immers.

Mijn nieuwste verslaving is een goedkope en gezonde. Peren. Van het type Conference. En het liefst keihard. Zachte en miemelige exemplaren zorgen voor lange tanden. Geldt voor peren ook "a pear a day keeps the doctor away"?

In navolging van mijn blogje over apart schoeisel trof ik in het NRC Magazine een mooie aanvulling. Deze conceptuele maar draagbare kunstwerkjes van Kobi Levi zijn wandelende ideeën. Snuffel ook zeker eens op zijn site voor meer hilarische meesterwerkjes!

Ik blijk het nog in me te hebben. Op stap gaan! In de microvariant weliswaar. Want alweer voor middernacht naar huis. Je bent zuinig op je glazen muiltjes of niet! Maar toch. Een heuse kroegfoto. Gemaakt op de wc bij d'n Dikke in Mestreech.

"Je secondant" noemt Sjoerd hem. Overal waar ik ga of sta volgt Rover me. Op de voet. Hij heeft zijn eigen mand op onze slaapkamer. Als ik naar de wc ga friemelt hij met zijn neus de deur open. Zelfs als ik mijn haren sta te föhnen op de badkamer is hij present. De uitdrukking "een trouwe hond" is op zijn leest geschoeid.

Wij eten vaak en graag lasagne en lasagnette van Knorr. Uit zo'n gezinspak. Met een handig zakje sauspoeder en prefab bladen. Koken moet wel leuk blijven natuurlijk en vooral niet te veel werk zijn dus. De jongens van Knorr stoppen daar ook altijd een zakje aanmaakdressing bij. Maar aangezien wij al een hoop verse groenten door de saus gooien (dat dan weer wel!) en je met zo'n gerecht een compleet gezin zou kunnen voeden is een salade erbij teveel. En dus blijft het zakje dressing-in-wording steevast over.
Toen ik laatst de voorraadla eens onder handen nam struikelde ik zowat over de zakjes Knorrmeuk. En kwam tot de volgende conclusie: we hebben de afgelopen tijd eens zoveel lasagne gegeten als lasagnette. Ik telde maar liefst 20 zakjes dressing voor bij lasagne en 10 zakjes voor bij lasagnette. Ze vonden allemaal een roemloos einde in de vuilnisemmer. Dat eten we toch nooit meer bij!

Onze nieuwste aanwinst voor boven de bank. Als je geen kinderen hebt hoef je ook geen sepia canvas! #voordeel

Shadowplay.

En zo vonden we onszelf (zijnde schoonzus, zwager, Sjoerd en ik) terug in het kazigste etablissement van Den Bosch. Want we kampten met tijdsdruk en ik kreeg een hypo. Dus veel tijd om iets behoorlijks te zoeken was er niet. Overal bleken kikkers te zijn. Van die decoratieve. Op planken aan de muren. Het was net of we in de videoclip van We All Stand Together waren beland. En ze schonken er geeneens wijn.

We schrijven 25 februari, de schemer valt bijna in. We maken ons zondags #rondjemethethondje als we hem aantreffen. De eerste echte bloesem van 2011. Het kan nu echt niet lang meer duren...

Het was een rommeltje in die pillendoos van mij. En dus besloot ik de boel eens netjes in te ruimen.
Misschien doe ik volgende maand wel mijn spraygarnituur. Of het suikerspul. Sinds ik weet hoe ik foto's van tekst kan voorzien zijn de mogelijkheden eindeloos. Ik wil los!

Dat was het dan #BZV

2011-02-27T23:47:00.001+01:00

Voelde je het ook?
Vanavond, rond de klok van kwart voor negen.
Even trilde de aarde.
Dat krijgen 5 miljoen kijkers en de aanblik op twee naamkettinkjes blijkbaar voor elkaar.
Hans *hartje* Inge. Inge *hartje* Hans.
Hoe Boer Zoekt Vrouw meets Sex And The City.
Magnifiek.

En nu moeten we afkicken. Cold turkey.
Gelukkig wonen Frank en Anita hier in de buurt.
Ze zijn afgelopen week zelfs al in de stad gesignaleerd.
Mogelijk op zoek naar naamkettinkjes.
Als zij op zondag niet meer tot ons komen gaan wij toch gewoon naar hen toe!

Deelnemers aan de tour d'amour kunnen een mailtje sturen.
Zelf voor vervoer en passend schoeisel zorgen.
Besmetting met Q-koorts op eigen risico.
Het blijven nutte beesten, die geiten.

De Marja en Liny van het zuiden

2011-02-25T22:29:00.000+01:00

Onze hulp is ziek. Ernstig en langdurig. Iets met opereren en bestralen.
Heel verdrietig, heel naar!
Dat houdt in dat we het voorlopig zonder haar moeten stellen. Als ze überhaupt nog terug komt.

Voor ons betekent dat overschakelen op plan B. Er moet tenslotte meer in huis gedaan worden dan geregeld wat stofzuigen. Ik heb daar echter vaak de fut niet voor (en als ik fut heb doe ik liever leuke dingen, zo eerlijk ben ik ook) en Sjoerd werkt zich sowieso al zes slagen in de rondte. Uit en thuis.

We hadden alleen nog niet echt een idee hoe dat plan B vormgegeven moest worden. Een nieuwe hulp zoeken zou niet eerlijk zijn tegenover de huidige hulp. We hopen immers dat ze volledig herstelt en in de toekomst haar werk kan hervatten. Een tijdelijke hulp vinden die akkoord gaat met een nogal onduidelijke planning is schier onmogelijk. Dus wat nu gezongen?

In de jaren tachtig van de vorige eeuw gold voor spoken: Who you gonna call? Ghostbusters!

In de jaren tien van deze eeuw gelden mijn ouders (nog steeds...) als mijn/ onze ultieme spokenjagers. Geen hoofdspook is te groot voor ze. De mouwen worden opgestroopt, een plan gesmeed en ieder denkbaar spook vakkundig verjaagd. Dus nog voordat ik het durfde te vragen stelde mijn moeder het al voor. Zij en mijn vader willen ons graag helpen met de poets. Hoe lief. Hoe lief!

Vanmorgen stonden ze op de stoep: onze super hulptroepen. En als waardige stand-ins van Marja en Liny hielden ze huis. Voor aanvang scande mijn moeder afkeurend de uitgebreide collectie chemische sprayflacons. En vulde haar emmer uiteindelijk met ouderwetse groene zeep. Mijn vader ging het kleinste kamertje te lijf. "Volgens mij is hier nog nooit iemand geweest," hoorde ik hem mompelen. Met een van afschuw vertrokken gezicht hoopte ik heel hard dat hij het maar niet over de wc-pot had.

Tussen de bedrijven door deed ik wat ik altijd doe als er fysieke arbeid verricht wordt waar ik geen deel van uit kan maken. De catering. Ik voorzag mijn zwoegende ouders en thuiswerkende man op tijd van koffie en fris, cake en broodjes. Enerzijds voelde het nog steeds raar en een beetje beschamend om mijn ouders werk te laten doen waar ze zelf ook weer iemand voor laten komen. Anderzijds was het ook erg gezellig. En fijn natuurlijk! Zo ontzettend fijn.

Limburgse plaatsnamen onder de loep

2011-02-24T23:59:00.019+01:00

De nieuwslezer van 3FM maakte vanmiddag een nogal domme fout. Hij grapte tijdens een of ander nieuwsitem over het pittoreske Horn, waar volgens hem de koningin haar verjaardag komt vieren en waar hij toevallig laatst nog is geweest. Hij bedoelde natuurlijk het witte stadje Thorn.

Een wereld van verschil.
Zo ligt Horn in de gemeente Leudal en valt Thorn onder de gemeente Maasgouw.
Het enige spannende dat Horn te bieden heeft is behalen van alle soorten rijbewijzen, zowel theorie als ook praktijk.
Thorn daarentegen wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van een aanzienlijk cultureel erfgoed. Met louter witte huisjes en ruziënde harmonieën die tot op de dag van vandaag de gemoederen bezig houden. En de oude boom waar Pinkeltje in woont, maar dat weten alleen de insiders. Zijnde mijn ouders en ik.

En zo beland ik opnieuw bij een uitspraakverhaal.
Taal is zeg maar ook best een beetje mijn ding.
Want het gaat nogal eens mis in de gesproken media bij Leudal en Maasgouw.
Zo is het dus Léúdal, met de klemtoon op Leu.
En niet Leudàl, met de klemtoon op Dal.
Hetzelfde geldt voor Maasgouw.
Wij hebben het over Máásgouw, met de klemtoon op Maas.
En niet Maasgóúw, met de klemtoon op Gouw.

Een oud Limburgs grappig taaldingetje is de uitspraak van Born, Horn en Thorn in het bijbehorende dialect.
In het Nederlands spreek je de Limburgse plaatsen met de dezelfde o-klank uit.
Maar in het Limburgs wordt het een ander verhaal.
Born wordt Bòr.
Horn wordt Häör.
Thorn wordt Toear.
Spreek het maar eens een paar keer achter elkaar uit. Hardop. Doe maar!

En dat uit de mond van een import Limbo...

30 Levensveranderende wetenswaardigheden

2011-02-23T21:31:00.000+01:00

De huid van een poolbeer is zwart. Zijn vacht is niet wit, maar transparant.
Elvis had een tweelingbroer genaamd Garon, die bij de geboorte overleed. Daarom is Elvis' tweede naam Aron.
Vechten is legaal in Paraguay. Op voorwaarde dat beide partijen geregistreerd staan als bloeddonor.
Naar het schijnt waren Donald Duck-strips verboden in Finland omdat de eend geen broek draagt.
Jaarlijks worden er meer mensen gedood door een ezel dan dat er omkomen bij vliegtuigcrashes.
Als je een goudvis in een donkere kamer opsluit wordt 'ie wit.
Geen enkele president van de Verenigde Staten was het enige kind thuis.
Als alle Chinezen langs je zouden moeten lopen in een rij zou deze rij nooit eindigen vanwege de snelheid van reproductie.
In China wonen meer Engels sprekenden dan in de Verenigde Staten.
De Boston University bridge (in Commonwealt avenue, Boston Massachussets) is een van de weinige plaatsen ter wereld waar een boot kan zeilen onder een trein die rijdt onder een auto die rijdt onder een vliegtuig.
Onze ogen hebben vanaf de geboorte dezelfde grootte, maar onze neus en oren groeien altijd.
De meeste hamsters knipperen maar met één oog tegelijk.
In elke aflevering van Seinfeld is ergens een Superman.
Montpelier, Vermont is de enige hoofdstad van een Amerikaanse staat zonder McDonald's.
Er bestaan twee keer zoveel creditcards als Amerikanen.
De urine van een kat geeft licht onder een black light.
Leonardo Da Vinci heeft de schaar uitgevonden.
Michael Jordan krijgt per jaar meer geld van Niké dan de fabrieksarbeiders in de Nikéfabriek in Maleisië bij elkaar.
De aansteker al werd uitgevonden voor de lucifers.
Als vrouwen verliefd zijn kunnen ze beter kaart lezen.
Wist je dat je niet aan je elleboog kunt likken?
50% van de mensen die de vorige zin lazen hebben toch geprobeerd om aan hun te elleboog te likken.
De meeste stoffen in je huis zijn dode huidschilfertjes.
Je hersenen bestaan voor 85% uit water.
Als je probeert je ogen open te sperren tijdens het niezen kunnen deze je oogholtes verlaten.
In de morgen ben je langer dan in de avond.
Als je je rechteroog sluit kun je nooit over je rechterschouder kijken.
50% van de mensen die de vorige zin lazen hebben ook dit toch geprobeerd.
Een zeester heeft geen hersenen.
Ratten en paarden kunnen niet overgeven.

Van de beer en de kat

2011-02-22T22:49:00.002+01:00

De beer is los.
Over een week mogen we weer met z'n allen naar de stembus en dus worden alle campagneregisters opengetrokken.
Het voorlopige toppunt van de grote zieltjeswinnerij was de geestige foto van G.eert W.ilders in de T.ubantia van vandaag.
Hij liet zich strategisch fotograferen met een willoos katje in zijn handen en trok daarbij zijn liefste, poezelige gezicht.

Maar hoeveel geestiger was het geweest als de mensen van het Enschedese dierenopvangcentrum de wilde vrijheidsgoeroe voor de gelegenheid een kat in de armen hadden gedrukt die mee had kunnen dingen naar een plaatsje op deze site?
Miauw!

Mijn stem gaat op 2 maart overigens naar D66.

Onverklaarbaarheden

2011-02-21T23:59:00.015+01:00

Sommige dingen sluipen erin. Geruisloos.
Op een dag word je wakker en realiseer je je dat het ineens zo is.
Gewoon zomaar.
Wanneer gebeurde het?

Dat je uit logeren gaan ineens meer lastig vindt dan leuk?
Omdat je boxspring thuis zo ontzettend zalig ligt. Met je eigen fluffy dekbed en dat perfect meeverende hoofdkussen.
Vroeger sliep je overal. Giechelend op een matras naast het bed van je vriendinnetje. Met een buik vol vlinders naast die ene jongen in de tent, op zo'n ultradun zichzelf opblazend matje tijdens scoutingkamp.
Ik heb ik weet niet hoeveel nachten op gammele veldbedden en stugge L.eenbakkerbedjes doorgebracht tijdens mijn oppasjaren.
Het was allemaal leuk, spannend of gezellig. Waarschijnlijk doordat je in een andere omgeving was dan het gebruikelijke saaie thuis. Bij pa en moe die een mening hadden over bedtijd, tanden poetsen en bedpartners.
Ik denk dat het gekomen is toen ik een eigen huishouden ging bestieren. Eigen huis, eigen bed, eigen regels. En nooit meer gesleep met toilettasen.

Dat je transformeerde in een belloos wezen?
Zodra ik kon praten had de telefoon een aanzuigende werking. Hij hoefde maar te rinkelen of ik stond met de hoorn in mijn hand te kwekken.
Later moest voor iedere scheet met vriendinnen worden gebeld. Ook al had je elkaar al de hele dag op school gezien en was er feitelijk geen onderwerp denkbaar dat nog niet besproken was.
En er was natuurlijk die legendarische 06-periode!
Ergens ontstond de kentering. En dat had niet eens te maken met de zelf te betalen telefoonrekening sinds het eigen huishouden. De noodzaak om informatie te delen nam af.
Belbevreesd wil ik mijn huidige telefonische staat niet noemen maar het schurkt er toch wel tegenaan. Behalve met die ene vriendin. Zij is net als ik 'niet zo'n beller'. Maar áls we elkaar dan spreken zijn we ook meteen minstens een uur onder de pannen!

Dat je licht verschrikt constateert dat je steeds meer op je moeder gaat lijken?
De hardnekkige baardhaar die nu al heel wat jaren naast mijn kin woont was het eerste teken. Ik ken mijn moeder niet anders dan dat ze tijdens gestolen momenten gedachteloos met haar vinger over haar kin wrijft. Vroeger snapte ik de achterliggende gedachte nooit. Tegenwoordig lenen we elkaars pincet.
Ook het hinderlijke gejank om volstrekt willekeurige gebeurtenissen is een fenomeen waar ik inmiddels aan gewend ben geraakt. Sinaasappels in een netje kunnen heus wel emotionele gevoelens losmaken. En als je niet hoeft te huilen om een omgevallen paard op tv heb je gewoon een hart van steen.
Maar dat ik tegenwoordig ook al genoegen neem met b-keuzes is nieuw.
Het kleinste stukje vlees, omdat Sjoerd a) man is, b) buiten de deur heeft gewerkt (deze komt zelfs van mijn oma!), c) vast meer honger heeft. Het verkruimelde plakje cake. Het bakje met de waterigste vla. De korstjes van het brood.
Het is een seksistisch, ongeëmancipeerd, zichzelf herhalend zorgpatroon. Hebben onze zusters hier dan al die jaren voor gestreden? Al die tuinbroeken dragende dames, protesterend met spandoeken in hand en een pak shag onder de oksels.
Where did we go wrong?

Smoeder

2011-02-20T23:59:00.004+01:00

Met die moeder van mij blijf je lachen!

Eerst zit ze naast me op bank, vrolijk nippend van een glaasje roze bubbels, als ze plots roept: "Bel me eens Ren, bel me eens! Ik heb een nieuwe ringtone!".
Da's op zich al apart, als je bijna 58-jarige moeder zulke hüpsche dingen de wereld in slingert. En terwijl ze haar Nokia uit haar tas opdiept en een onsamenhangend verhaal rebbelt over de wonderen der bluetooth, zingt Martin Solveig via mijn moeders mobieltje Hello.

Vlak voor mijn ouders naar huis gaan staan we in de keuken. We hebben net besloten om met ons vieren de eerste beginselen van de golfsport tot ons te nemen als mijn moeder zich afvraagt hoe dat eigenlijk moet, een swing maken. En voor ik er erg in heb luchtgolft ze met haar handtas bijna mijn halve huisraad van het aanrecht.
"Nou, ik weet nu in elk geval van wie ik het heb!" grijns ik tegen mijn vader. "Ik zal jou voortaan RalfJE noemen," beaamt hij smalend.

Winterkleuren; ook in de zomer

2011-02-18T22:54:00.002+01:00

Tijdens mijn vrijgezellenfeest werd ik onderworpen aan de deskundigheid van een heuse kleurenadviseuse. Aan de hand van een kilo kleurenstalen bepaalde ze welk type ik was. Ik bleek er een van de winter. Met een kleuring die koel, opvallend en intens is. Aha. Eigenlijk ben ik daarmee een soort Sneeuwwitje.
Met mijn lasogenwitte huid, donkere haar en gemanipuleerd rode lippen.
Flauwe grappen over zeven dwergen en kwade stiefmoeders liggen als vanzelfsprekend te zeer voor de hand.

In de praktijk houdt dat in dat ik het best gedij in zwart, marineblauw, grijs, rood, fuchsia, turquoise en wit.
Een wetenschap die ik sindsdien omarmd heb. Want je zal als jezelf respecterend ijskoningin maar mooi voor aap lopen in alle schakeringen bruin, oranje en groen.
Het toeval wil dat ik het eigenlijk al best goed deed, zo leerde een kritische blik naar mijn garderobe. Op een enkel legergroen truitje en cognackleurig vestje na zouden mijn fashion BFF's Trinny and Susannah weinig op mijn outfit aan te merken hebben.
Toegegeven, in het verleden wilde ik me nog wel eens vergissen met bruin.
Dan vond ik dat er beslist een chocoladebruine blouse moest komen. Die ik vervolgens nooit droeg. Omdat ik hem met niks kon combineren. Omdat ik me er niet lekker in voelde. Omdat het gewoon mijn kleur niet is. Zo weet ik inmiddels.

Laatst ben ik resoluut te werk gegaan. Voor mijn doen dan. Want ik kan moeilijk dingen weggooien. Toch heb ik in een vlaag van opruimwoede alle kleren die ik nooit droeg omdat ze mijn kleur niet waren uit mijn kast verwijderd. Het resultaat was een volle vuilniszak draagbaar goed voor het Leger des Heils.
Daar zijn ze vast minder kieskeurig, bedacht ik een tikkeltje beschaamd.
Een klein beetje zalvend echter was de gedachte aan een tante en hoe bont zij het ooit maakte. Het verhaal gaat dat zij werkelijk al haar kleding eens heeft weggeflikkerd na een of andere huis-tuin-en-keuken cursus kleurenanalyse.
Gelukkig worden niet alle genen overgedragen.

Unwritten

2011-02-16T13:47:00.002+01:00

Een zonnige dag verdient een zonnig liedje.
Dit liedje ben ik.

Feel the rain on your skin.
No one else can feel it for you.
Live your life with arms wide open.
Today is where your book begins.
The rest is still unwritten.

Elke dag opnieuw!

Rust in de tent

2011-02-15T16:49:00.003+01:00

We hebben het er vaak over. Hoe heerlijk de rust is. Hoe we ervan genieten.
Hoe ongelooflijk toe we eraan waren.
Al sinds het begin van 2011 zijn onze agenda's relatief leeg. Weinig verplichtingen, enkele leuke afspraken met vrienden en verder een hoop tijd voor onszelf. Om te lezen en te lummelen.

Na een jaar dat werd gekenschetst door bouwen en verhuizen volgde direct daarop een jaar dat volledig in het teken stond van onze trouwdag en alle organisatorische bombarie die daarbij komt kijken.
Op zich niet gek dat een mens daar wat moe van wordt. Of ziek.
Zulke life changing events schijnen nogal wat van je energievoorraad te vragen.
Ik heb gemerkt dat dat klopt.

Begrijp me niet verkeerd. Ik geniet nog elke dag van ons heerlijke huis, ondanks de kleine waterprobleempjes waar we her en der mee kampten. Nog iedere keer als ik thuis kom van iets en ons huis in de verte zie opdoemen word ik blij.
Wat een mooi huis hebben we toch, denk ik trots.
Ook onze trouwdag had ik voor geen goud willen missen. Hij was precies zoals ik hoopte dat hij zou zijn. Op het weer na dan, maar dat heb je niet in de hand.
Ik heb er ieder moment van genoten.

Maar toch. Wat ben ik blij en opgelucht dat het allemaal achter de rug is!
We zijn toe aan gewoon. Geen uitspattingen. Er zijn genoeg levensmijlpalen voor de komende jaren afgevinkt. Laat het maar eens een poosje voortkabbelen allemaal. Met wandelingetjes en fietstochtjes. Met rommelen in de tuin en wijntjes op ons eigen terras. Met dagjes weg en zorgeloze vakanties. Met ons tweeën en met anderen. En wie weet komen we nu zelfs aan onze nieuwe hobby toe. Golfen...

Vallentijn

2011-02-14T21:33:00.005+01:00

Waar de dag van de liefde al niet tot inspireert.
Want waarom hebben sommige Hollandse mensen het over 'vallentijn' in plaats van 'valentijn'? Waar staat die extra l?
Hetzelfde geldt voor Nederlanders die reppen over 'Nokkia' in plaats van 'Nokia'. Iemand een dubbele k gezien?
Ik hoorde ooit een medestander van mijn taalpuristische opvattingen verbolgen aan iemand vragen waarom ze 'Aldih' zei in plaats van 'Aldie'. En of ze het dan ook had over 'Lihdl' in plaats van 'Liedel'?
In dezelfde categorie een opsomming verhapselingen, met dank aan Twitter.

indentiteit vs. identiteit
tillefoon vs. telefoon
papprika vs. paprika
olumpische spelen vs. olympische spelen
dissepline vs. discipline
pursies vs. precies
oto vs. auto
linolium vs. linoleum
uuro/ uiro vs. euro
zokken vs. sokken
monnoppollie vs. monopoly

Aanvullingen zijn welkom!

Actionvondst: instant blijdschap kost €8,95

2011-02-09T18:35:00.001+01:00